Lost In The Woods( On-going)

EPISODE 2

I am walking towards the company’s entrance right now carrying my bag siguro ay mas magandang sabihin na hinihila ko ito, wala sa sarili akong bumuntong hininga saka tinignan ang building na papasukan ko.

“ Boss, wala ako sa sarili ngayon, pwede ba ako mag day off?” naka ngusong saad ko. Napapadyak ako dahil sa sinabi ko, gaga!

Nagpatuloy nalamang akong maglakad habang hila-hila ang bag ko nan aka sayad na sa lupa, halos nakanganga din ang bibig ko dahil sa iniisip ko talaga kung paano ako naka uwi kagabi, pag Nakita ko sya kakarnehin ko sya makikita niya.

“BWUAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA” masayang tawa ko saka iniangat ang dalawang kamay ko sa ere.

“a-ah Ma’am ayos lang po ba kayo?” nagtatakang tanong ni Kuya Erning, the guard.

I cleared my throat and smile awkwardly, tangina ano ba Zusette, nakakahiyaaa.

“ A-ah oo naman. Keep up the goodwork, Kuys!” nagmadali kong tinapik ang balikat ni Kuya Ening saka tumakbo, what the heck bat ko ginawa yon,tatanga tanga ka talaga Zusette.

Napapikit na lamang ako dahil sa kahihiyan, sana sinaksak nya nalang ako.

Nagmadali akong pumasok sa elevator saka nakahinga ng malalim, pinindot ko ang 10th floor saka kinapa ang cellphone ko, asan naba yon, mabilis kong binuksan ang bag ko saka hinanap ang cellphone ko.

“ Found you!”  masayang saad ko.

I open my wifi and connect to the Company’s wifi and smile MWEHEHEHE. I hurriedly open my messenger and see if someone message me.  I rolled my eyes  when I got nothing in my message box.

Ayaw ba nila akong kausap? Kulang nalang ata dito sahog sa halo-halo e, grabe nagyeyelo sa lamig.

Bumukas na ang elevator sa floor kung saan naroon ang site kung saan ako nagtatrabaho, naglakad na ako habang inis na pinag susuntok ang cellphone ko, I mean walang kwenta ngayon kung walang ka-chat no.

Inis kong binuksan ang pinto ng event’s managing team saka sila tinignan, dito ako nilagay ni Sir dahil sa naaayon daw ako sa mga to, well, kasi mga ka edaran ko lang din naman sila, wala din namanga problema since my 2 bestfriend were here, nirecruit ko sila, sila ang kasama ko sa hirap at ginhawa, bashing at mura.

“ Good Morning” bati ko sakanila, Nakita ko silang ngumiti at kumaway. Napangiti nalamang ako, when I see them mas naiisip ko na wala akong problema, I pretend to be happy as I can kasi alam ko na negativities will just bring chaos but these friends of mine always make me feel that I don’t need to pretend happy, kasi they will make me happy.

Nakangiti akong umupo sa desk ko saka sinimulang buksan ang PC ko, well I have to sort out my boss’s meeting for the next month and as usual kailangan ay saulo ko. I breathe out heavily and itinali ko na ang buhok ko, I wear my eyeglasses and started to do my job.

Natigil ang pagmememorize ko ng may papel na tumama sa legs ko, agad kong tinignan ang dalawang naka upo sa gilid ko at mukhang nag aantay na magkwento ako.

Sila ang kaibigan ko since highschgool, si  Francesca Kano, pinsan ko well wala nadin syang pamilya kapatid ng mama ko ang mama nya ang the brother of her father raised her. Masasabi ko na mas matangkad sya sakin I’m 163 tall and she’s 168 cm tall na ata. She’s so maingay din. Next, si Hulian Monteverde and babaeng born with a golden spoon, yeap mayaman, hindi ko lang alam kung bat ayaw nya patakbuhin ang sarili nilang kompanya and she say na she likes being a employee lang daw,arte.

“ Okay ka lang ba?” kitang-kita ang pag aalala sa mukha ni Francesca, Nakita ko itong pinunas ang kulangot nya sa ilalim ng desk ni Hulian, bastos.

“ Okay lang ako” nakangiting saad ko sakanila ngunit pinitik ni Hulian ang noo ko saka umiling- iling. Inusod nya ang upuan papalapit saakin saka ako tinignan ng seryoso, gayun din ang ginawa ni Francesca.

“ Yung totoo? Nasa gubat ka nanaman kagabi no?” Hulian uttered as she rolled her eyes on me.

“ Sette, birthday mo kahapon, dapat nag bar hopping tayo, boy hunting ba, wag yung nagsesenti ka, alam mo proud na proud sayo ang parents mo” Francesca said as she tap my back and put out his liptint on her pocket.

“ did you cry again?” Naninigkit na tanong ni Hulian saakin, mabilisan naman akong umiling.

“ Hindi no” pagmamaang-maangan ko.

“ Sinungaling!” mabilis nila akong binigyan ng batok na syang ikina ngiwi ko, that hurts!

“ diba sabi ko sayo isama mo kami lagi dyan sa iyak-iyak mo?”  napatawa na lamang ako sa kanilang dalawa.

“ I am fine,girls. Chill” I tap their shoulders and smile at them.Okay lang ako.

As long as maayos ang nangyari sakin kahapon okay nako, oh crap!Hindi nga pala!

“ you see…” panimula kong saad sakanila saka sila tiningnan parehas, sabay sgumiti at tumango-tango na talagang inaantay ang kasunod kong sasabihin.

Sasabihin ko ba?or nah?

Aish! This is making me crazy!

“ano?” sabay nilang tanong.

Bumuntong hininga ako saka mas lumapit sakanila, mukha na kaming tatlo ngayon na nagchichismisan but oh well, oo talaga HAHAHAHAHA.

“ kasi diba, I went to that forest near my house…” paninimula ko

“sabi ko na e/ I knew it!” sabay nilang sigaw.

“tapos I was crying…alam ko I am crying that time and..” natigil akong magsalita ng maalala ko ang pangyayaring yon.

“ wag kang pabitin!” Hulian said as she open her hand fan.

“ T-tapos pag mulat ko, kasi I am crying In the rain under the tree..” hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng sumigaw nanaman sila

“ YOU’RE CRYING IN THE RAIN?!!!”  tinignan ko sila pareho ng masama dahil sa epal sila, nagkukwento ako e.

“Epal kayo, nbagkukwento yung tao e, oh sige kayo na, tabi nako,kayo na” inis na saad ko saka sila inambahan ng suntok.

“ To naman dina mabiro, sige continue.” Ani ni Francesca.

“ Yun na nga, as I’ve said earlier I was crying on the rain kahapon, it was nearly 6 in the evening na, umiiyak ako non and nakapangalumbaba sa tuhod ko, nung inaangat ko na ang ulo ko I s-saw a man.He’s cupping my cheeks and wiping m-my tears”  Bulong ko sakanila.

“ AAAAHH!” Sigaw nilang dalawa saka sila nagsimulang pumalakpak, nag apiran pa silang dalawa na parang tuwang-tuwa pa sila sa nangyari sakin kahapon. Ayos.

“ Tapos?tapos?” excited na tanong ni Francesca saka tinaas baba ang dalawa nyang kilay.

““ No beautiful women should shred tears like this,darling. Yan yung sabi nya habang pinupunasan yung luha ko.” Wala sa sariling saad ko dahil sa inaalala ko ang mukha nya.

“ Kyyyaaaahh!!!!!! San gubat bayan bes pupunta din ako now!” eksaheradang sigaw ni Hulian saka inumpog-umpog ang ulo nya sa desk ko. Pft.

“ t-tapos hindi ko alam kung paano ako naka uwi.” Kamot ulong saad ko.

“ Wait?what? paanong hindi mo alam?  Omyghosh!” nanlaki agad ang mata ni Hulian saka ako kinurot.

“d-did you sleep t-together? Did you sleep with a stranger?!” Halos mahulog ang kaluluwa ko sa tanong ni Hulian, bobo ba to sabi ngang diko alam kong pano ako naka uwi tas we sleep together pa.

“GAGA KABA?” inis na tanong ko na syang ikina ngisi nya lang.

“remember some pa” utos sakin ni Francesca, agad ko naming ipinikit ang ulo ko saka sinimulang alalahanin ang nangyari kahapon.

He cupped my cheeks.

Wipe my tears and called me darling.

Ano paba, tangina naman bat ngayon pako nagging makakalimutin,shocks!

Napamulat agada ko ng maalala ang mukha nya. Napakagat ako sa labi ko ng maalala ang mga mata nya.

“what?” tanong ni Hulian.

“ His handsome.” Nausad ko nalamang.

“kyaaah! Ay teh wag na tayo mag bar hopping mag forest hopping nalang tayo!” kagat labing saad ni Hulian saka ako tinignan na para bang inaantay nya nalaang ang pag sang-ayon ko. Tinigan ko si Francesca para humingi ng tulong na patigilin ang kalokohan ni Hulian ngunit isa din itong naka ngiti sakin. Omygosh.

“ sabi nyapa ‘let’s meet next time, darling.Now sleep’ yan yung huli nyang sinabi bago naging itim lahat and then pagmulat ko ng mata ko I am in my house na at my bed exactly,parang wala lang, bagong gising lang.” naguguluhan kong saad.

Naguguluhan talaga ako dahil doon. I have so many questions in my mind right now like paano ako nakauwi? Who is he? Paano nya napatigil ang ulan?

Nagulat ako ng sabay na tumayo si Hulian at Francesca saka tumingin sakin malakas nila akong hinatak sa kinauupuan ko saka nila kinuha ang kanya kanya nilang bag kasabay narin ang bag ko, teka! Teka!! Saan kami pupunta?

“ Hoy!hoy! san taypo pupunta?” naguguluhang tanong ko sakanilang dalawa, pinagtitinginan na kami ngayon ng mga kasamahan naming dahil sa ready to go na ang dalawa naka suot na sila ng shades nila.

“ Hahanapin natin ang misteryosong lalaki sa kagubatan MUAHAHAHAHHAHAHAHAHAHHAA” Sabay nilang saad saka sila tumawa ng malademonyo.

They both drag me outside the office and I am stoping them kaso mas malakas silang dalawa saakin, they both tap my back and continue to walk dragging me. Wala akong nagawa kundi nagpahila nalamang at bumuntong hininga,tinitigan ko silang dalawa ska tumingala at tumulala.Lead me Lord.