“ไอ้รัล” ภีมเรียกอรัลที่กำลังก้มหน้าก้มตาวุ่นวายอยู่กับโทรศัพท์ในมือโดยไม่สนใจเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกันแม้แต่น้อย
“ว่า??”
“มึงรู้หรือยังว่าใครวางยามึง” อรัลยังไม่ทันอ้าปากตอบ เสียงเก้าก็ดังขึ้นอย่างหงุดหงิด
“โง่จริง ๆ ไอ้สัสภีม”
“อ้าว!! ไอ้ห่าเก้า คนไม่รู้ไม่ผิดไหมวะ” ภีมสวนกลับทันควัน
“ในหัวมึงนี่มีแต่ขี้เลื่อยจริง ๆ” เก้าส่ายหัวแรง ๆ อย่างเอือมระอา
“มึงนี่ก็ด่ากูจังไอ้สัสเก้า หุบปากไปเลย แล้วสรุปว่าฝีมือใคร”
“นิดา” คำตอบสั้น ๆ จากปากอรัลทำให้ทั้งวงเงียบลงในทันที บรรยากาศเหมือนหยุดนิ่ง ภีมหันไปมองหน้าเพื่อนอย่างไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงจะกล้าทำอะไรแบบนี้
“แน่ใจ??” ภีมถามเสียงเครียด
“อื้ม” อรัลพยักหน้าน้อย ๆ สีหน้าเรียบสนิท แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความจริงจัง
“แล้วเธอจะทำไปทำไม” ภีมถามต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่เข้าใจ
“ไอ้ควาย!! มึงนี่เกินเยียวยาจริง ๆ” เก้าด่าพร้อมถอนหายใจหนัก ๆ
