Kapı ansızın çalındığında içimdeki huzursuzluk tavan yaptı. Göz kapaklarımı aralamadan sadece başımı yorganın altından azıcık çıkararak, boğuk bir sesle “Gel,” dedim. Ahşap kapı usulca açıldı. Meyra, sessiz adımlarla içeri girdiğinde gözleri üzerimde takılı kaldı. Şaşkındı. Haklıydı da… Ben bile aynada kendimi tanıyamazdım bu haldeyken. Saçlarım ıslaktı, tenim bembeyaz, göz altlarım çökmüş, dudaklarım morarmıştı.
“Yeni duş almışsın ama neden saçlarını kurutmadın?” dedi, kaşları çatık. Ona bakmadan, kısık ve titrek sesimle yanıt verdim: “Birazdan kurutacağım… şu an çok üşüyorum. Isınmak istedim biraz.” Sesim hem yorgun hem de kırılgandı. Meyra’nın ayak sesleri yaklaştı, yatağın başucuna kadar geldi. Gözlerinde annesini kaybetmiş bir çocuğun paniği vardı. Eğildi, yüzüme yaklaştı. “Ne oldu A
