Her şey… her şey bir kâbus olsun istedim. Gözlerim kör, kulaklarım sağır, dilim lal kesilsin… Duymayayım o cümleyi,
Görmeyeyim abimin kanla yazılmış sonunu, Ve susayım… sonsuza dek susayım da kimse anlamasın içimdeki kıyameti.
Bedenim değil, ruhum kanıyordu.
Her nefesim, her hücrem parçalanıyordu.
Yalvarıyordum içimden… “Ben düşeyim o toprağa, abim değil… beni alın yerin altına.”
Ama ne çare… dünya duymuyordu bu iç sesimi. Ve o adam… o zalim…
O adam babalık sözüyle beni diri diri mezara gömüyordu. O adam… merhameti olmayan, gözümde cehennemin diğer adıydı.
Beni her seferinde öldüren, sonra tekrar mezarıma gelen oydu. Beni her duada lanetleyen, sonra o laneti bile üstüme kıskanan yine oydu. Bir çocuğa babalık edecek kadar insan değildi o. Berdan Karaşah… ölüm gibi soğuk, kader gibi k
