Baharın o soğuk, keskin havası pencerenin aralığından içeri süzüldü. Havanın serinliği, odada bir ağırlık yaratmıştı; dışarıda doğanın uyanışı gözle görülürken, içimdeki huzursuzluk bir türlü dinmiyordu. O an, her şeyin bir geçiş döneminde olduğu gibi, ben de bir geçişin içindeydim. Yatakta bir sağa bir sola dönüp dururken, hem dışarıdaki serinlik hem de içimdeki fırtına bir türlü uyum sağlamıyordu. Zihnimdeki karmaşa, mevsim gibi, geçici bir sakinliği bile kabul etmeyecek kadar güçlüydü.
Ve yaklaşık bir saat boyunca ne uyku tutmuştu beni ne de içimdeki fırtına dinmişti. Yatakta bir sağa bir sola dönüp durdum, ama huzur denilen şey sanki başka bir evrende yaşıyordu.
Kapı hafifçe aralandı. Berdan girdi içeri, yüzü ifadesiz, sesi katıydı. “Gidiyoruz,” dedi net bir tonla.
Kaşlarımı çatarak
