Hiddetle ayağa fırladım. Ayaklarım titriyordu ama öfkemin ateşi beni dimdik ayakta tutuyordu. Gözlerimden akan yaşlar, yerle gök arasında sıkışmış bir isyanın sessiz çığlığıydı. Tüm bedenimle Berdan’ın karşısına dikildim.
“Abim bu kadarını da yapmış olamaz!” dedim dişlerimin arasından tıslayarak. Sesimdeki çatlaklık, ruhumdaki yırtığın ta kendisiydi. “Yalan söylüyorsun! Böyle bir şeyi uydurmuş olamazsın…”
Berdan bir adım bile geri çekilmedi. Öfkesini saklamıyordu. Kara gözleri, yangın yerine dönmüş gözlerime saplanmış, içimdeki inkârı tek tek söküyordu. Ama o tek kelime etmiyordu.
“Yapmadı…” dedim başımı sağa sola sallayarak. Gözlerimi kaçırmaya çalıştım, ama onun suskunluğu daha çok çöküyordu omzuma. Dudaklarım titredi. “Benim abim… böyle bir canavara dönüşmüş olamaz. O beni sever, kor
