ติดบ่วงรักคุณทนาย

@ บริษัท H Group ณ. ห้องประธานบริษัททอตะวันถูกเรียกเข้าพบโดยด่วนหลังจากยื่นใบลาออกกับแผนกบุคคลเมื่อเช้าที่ผ่านมา ก็อก ก็อก ก็อก .....เสียงเคาะประตูจากด้านนอกบอกว่าคนที่ต้องการพบมาถึงแล้ว ประธานหนุ่มวางเอกสารวาระสำคัญลงอย่างไม่สบอารมณ์เท่าที่ควร ใบหน้าดูมีความยุ่งยาก ก่อนปรับอารมณ์ให้เป็นปกติวางมือประสานกันบนโต๊ะไม้หรูหราราคาแพง "เชิญครับ" เสียงนุ่มเปล่งออกมาในมือยังถือใบลาออกของหญิงสาว เมื่อทอตะวันเปิดประตูเข้าไปพบกับประธานบริษัทหนุ่มไฟแรง ธีทัต ด้วยวัยเพียง 35ปี รออยู่ด้วยใบหน้าที่บอกได้ว่าไม่พอใจ หลังจากสานต่อธุรกิจจากรุ่นพ่อ รุ่นลูกก็ถือเป็นยุคทองของวงการโฆษณาไทยด้วยวิสัยทัศน์ก้าวไกล การตลาดยุคดิจิตอลบวกกับทีมงานที่เก่งกาจมากประสบการณ์ เขาสามารถก้าวขึ้นเป็นแนวหน้าธุรกิจโฆษณาได้ไม่ยาก "ผมไม่อนุญาตให้คุณลาออก " บอสกล่าวสายตาดุดันคมกริบใบหน้าเรียบเฉยส่งสายตามาทางหญิงสาวนิ่งนานแต่ในใจกลับเดือด ปุด ปุด อย่างกับภูเขาไฟประทุพร้อมที่จะพ่นลาวาเถ้าถ่านออกมาในตอนนี้ "เขาให้เงินเดือนคุณเท่าไหร่" บอสถามในใจเขาไม่เชื่อว่าทอตะวันจะออกเพื่อไปดูแลบ้านไร่อย่างที่เขียนไว้ในใบลาออก ก่อนหน้าที่ทอตะวันจะมาเป็นผู้จัดการเขาต้องสูญเสียพนักงานฝีมือดีให้กับบริษัทคู่แข่งมาแล้วหลายคน จนเขาต้องระแวงทุกครั้งไป กว่าจะเจียระไนให้ส่งประกายได้ขนาดนี้ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร ตอนนี้บริษัทเขาก็นับได้ว่าลงตัวที่สุดมากกว่าเท่าที่ผ่านมานับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งบริษัท "คือตะวัน ออกไปดูแลไร่องุ่นที่บ้านต่างจังหวัด จริงๆ นะคะ บอส" "ไม่มีเหตุผลอื่นแอบแฝงจริงๆค่ะ " บอสยังคงนั่งนิ่งสองมือประสานกันบนโต๊ะ สายตาจับจ้องที่ใบหน้าหวาน ไม่วางตาพยายามมองให้ทะลุเข้าไปในจิตใจ "ก็ไหนคุณบอกว่าจะอยู่อีกซัก10ปี ไม่ใช่ เหรอ" "นี่เพื่งจะผ่านมา 4 ปี ผลงานคุณก็มากมาย คุณจะทิ้งมันไป" "ผมควรทำอย่างไรดี คุณทอตะวัน" ธีทัตทบทวนถึงผลงานของทอตะวันในหลายปีที่ฝ่าฟันกันมาเธอมีส่วนช่วยบริษัทอย่างมาก งานเข้าอย่างต่อเนื่องเมื่อส่งทอตะวันไปเจรจากับลูกค้า มักได้งานกลับมาทุกครั้งไป "เอาอย่างนี้นะคุณต้องการเงินเดือนเพิ่มอีกเท่าไหร่คุณเขียนมาเลย" แล้วบอสหนุ่มยื่นกระดาษโน๊ตใบเล็กพร้อมปากกาให้กับทอตะวัน "มันไม่เกี่ยวกับเรื่องเงินหรืออะไรทั้งนั้นค่ะ ทุกวันนี้เงินเดือนของตะวันก็สูงอยู่แล้วตะวันไม่ต้องการเรียกเงินเดือนเพิ่มค่ะ" หญิงสาวพยายามอธิบายคนอย่างทอตะวันเงินซื้อไม่ได้ "คุณทิ้งผมไปตอนนี้ผมจะหาพนักงานฝีมือดีแบบคุณได้อีกไหม" "บอสคะ คนเก่งในแผนกมีอีกตั้งหลายคนวีณาเขาก็เหมาะนะคะ ครบเครื่อง" ทอตะวันเรียบเฉย แววตาแน่วนิ่ง เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่....ยอมแพ้ คนจะไปทำอย่างไรก็รั้งไว้ไม่อยู่ "ถ้าคุณเห็นว่าเหมาะสม ผมก็โอเค" "ผมจะแต่งตั้ง คุณวีณาเป็นผู้จัดการแทนคุณ" "แต่ผมอยากขอร้องคุณเป็นที่ปรึกษาให้กับบริษัทก่อนในช่วง1ปีแรก” "จะได้ไหม? เพื่อเห็นกับพ่อผม" เอาพ่อมาอ้างแล้วดูซิจะใจแข็งไหม "เอาอย่างนั้นเลยเหรอคะบอส" หญิงสาวลำบากใจจัง "คุณไม่ต้องห่วงนะผมจะจ่ายเงินเดือนคุณเท่าเดิมหรือจนกว่าวีณาเขาจะสามารถทำงานได้มาตรฐานเท่าคุณ" สรุปแล้วฉันทอตะวันยังต้องรับใช้บอสอยู่อีก1ปี บอสเห็นว่าทอตะวันไม่ขัดข้องอะไรกับข้อเสนอ จึงบอกลักษณะการทำงานคร่าวๆ ตกลงตามนี้ เราจะประชุมออนไลน์กันเป็นหลัก ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร "มันเป็นความผิดของคุณที่ปุบปับ..ลาออก" "เราจะประชุมแผนงานกันเดือนละ1ครั้งอยู่แล้ว ใช่ไหม? "วันจันทร์แรกของเดือนหรือไม่เกินวันที่ 3 ของทุกเดือน เราจะประชุมออนไลน์กัน" "แล้วระยะเวลาที่คุณอยู่บ้านคุณก็ทำงานของคุณไป แต่คุณยังอยู่ในไลน์กลุ่มเหมือนเดิมคอยให้คำปรึกษาก็แค่นั้นผมจะเป็นคนสรุปงานให้คุณเอง" "เอาล่ะ คุณกลับไปสอนงานคุณวีณาได้"ทอตะวันเองก็ไม่เห็นด้วยซักเท่าไหร่ "ไม่เอาเปรียบบริษัทเกินไปเหรอคะ" ก็พูดไปตามความรู้สึก "ผมคิดดีแล้วตกลงตามนี้ครับคุณทอตะวัน" บอสกล่าว @ SP คอนโด วันนี้อาหารมื้อเย็นง่ายๆ แต่อร่อยถูกใจทอตะวันมากๆ ก็มาจากฝีมือของน้องชายสุดที่รัก ข้าวคลุกกะปิร้อนๆ ถูกตักจากกระทะตกแต่งด้วยผักเครื่องเคียงคู่กันตัดรสเค็มของกะปิด้วยหมูหวานนุ่มลิ้น บนโต๊ะอาหารขนาดเล็ก "วันนี้พี่ยื่นใบลาออกแล้วนะเมฆ" "ออกสิ้นเดือนนี้เลยเหรอครับพี่ตะวัน" "อืม ใช่ๆ" "อยู่สอนงานวีณาเขาตามข้อตกลงอีกหนึ่งเดือนพี่ก็กลับบ้านแล้ว” ทอตะวันเมื่อนึกถึงอาการของพ่อแล้วสีหน้าไม่สู้ดี ทางนี้ก็เป็นห่วงน้องชายเอามากๆ เหนือเมฆก็พอจะรู้ว่าพี่สาวคิดอย่างไร "เมฆอยู่คนเดียวได้ พี่ตะวันไม่ต้องห่วง" "สบายมาก" "เอาอย่างนี้นะ พี่อนุญาตให้เมฆมีสาวๆ มาอยู่เป็นเพื่อนได้นะ" เหนือเมฆได้ยินแทบสำลักข้าว "แค่ก แค่ก โอ้ย ข้าวติดคอ” "ขอน้ำหน่อยพี่ตะวัน" เหนือเมฆยื่นมือรับแก้วน้ำจากตะวันแล้วดื่มไปอึกใหญ่ "พอจะไปล่ะทิ้งระเบิดไว้เลยนะ" ทอตะวันเมื่อเห็นน้องชายมีอาการให้ชวนสงสัย ในเมื่อทุกคนก็ต้องการความรักเพื่อหล่อเลี้ยงจิตใจ "ก็น้องชายพี่ออกจะหล่อขนาดนี้ สาวๆ ก็ต้องมีมาบ้างแหละ" "เล่นตัวนัก ระวังจะขึ้นคานแบบพี่นา ป่านนี้แล้วยังขายไม่ออกเลย" " 55 จริงด้วย" เหนือเมฆน้องชายเริ่มเห็นด้วยแล้วขยุบขยิบตาล้อเลียน "กลัวจังเลย ขึ้นคาน" สองคนพี่น้องหยอกล้อกันอีกสักพักแล้วนั่งดูข่าวค่ำจบแล้วก็แยกย้ายกันเข้าห้องนอน เช้าวันรุ่งขึ้น @บริษัท H Group บอร์ดประชาสัมพันธ์ของบริษัทที่เนืองแน่นไปด้วยพนักงาน เสียงอื้ออึง อึกทึกและต่อมาก็ได้เคลื่อนตัวมาที่แผนกโฆษณา ตัวแทนกกระจอกช่างซ่อกแซ่กถูกดันตัวออกมาจากกลุ่มคนซึ่งถือเป็นตำแหน่งอันทรงเกียรติ "พี่ตะวันคะ พี่จะลาออกจริงๆ เหรอคะ? สีหน้าพนักงานสาวๆจากทั้งแผนกใกล้เคียงและแผนกโฆษณาดูจะไม่อยากเชื่อหลังจากดูประกาศบนบอร์ดประชาสัมพันธ์ "จริงๆ เหรอคะ" บลา บลา บลา... ส่วนวีณาเองที่เพิ่งจะรู้ตัวก็ดึงมือของทอตะวันมาซักถามเป็นการด่วน"พี่ตะวัน พี่ลาออกแล้วจริงๆเหรอคะ” “นาจะทำได้เหรอคะทุกครั้งมีพี่ช่วยแนะนำ......นาถึงมั่นใจค่ะ” สถานการณ์ตอนนี้ยิ่งกว่าเมื่อวานอีก ทอตะวันยืนนิ่ง ยิ้มเย็น "เอาล่ะ เอาล่ะ ทุกคน พี่ลาออกน่ะใช่แล้ววีณา ขึ้นตำแหน่งแทนพี่ก็ใช่อีก" "แยกย้าย กันได้แล้ว พี่จะทำงาน" ทอตะวันตัดบทไปก่อนที่บอสจะมาเห็นความวุ่นวายนี้ ทำให้ทุกคนแยกย้ายกันไปโดยปริยาย "คืออย่างนี้นาพ่อพี่ประสบอุบัติเหตุต้องรักษาตัวไร่ต้องมีคนดูแลมันถึงเวลาแล้วและนาก็ทำได้" "พี่เชื่อมั่นว่านาทำมันได้ดีไม่แพ้พี่หรอก" วีณาสาวรุ่นน้องยังคงอิดออดอีก "แล้วนาจะไหวเหรอคะ?" "ยังมีป็อปคอร์น อีกคนที่จะช่วยงานนานะ" หญิงสาวให้กำลังใจรุ่นน้อง ที่ปลุกปั้นมาตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษาฝึกงาน ความที่หน่วยก้านดีพอเรียนจบก็ถูกเรียกให้มาทำงานทันที ด้วยมีดีกรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งพ่วงท้าย มีทัศนคติที่ดีเฉลียวฉลาดบุคคลิกหน้าตาดีหัวไวสอนง่ายไม่นานจึงได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้จัดการในที่สุด