เกินจะอดทน
1734 Words
บอสเคลียร์งานที่ผับจบแล้วเขาจึงเดินไปปลุกคนตัวเล็กที่นอนยังไม่ตื่น เขาจะต้องรีบไปเคลียร์งานที่คลับต่ออีกกว่าจะเสร็จคงมืดๆพอดี เขาเดินเข้าไปปลุกเธอ เขาเอามือไปเขย่าตัวคนที่นอนอยู่เบาๆ
“มายมิ้นท์ ตื่นค่ะงานพี่เสร็จแล้ว เดี๋ยวเราจะไปที่คลับต่อนะคะ”
“โอเค ตื่นแล้วค่ะ ไปกันเถอะ”
เธอได้นอนไปสามชั่วโมงแต่คนตัวโตไม่ได้นอนเลยตั้งแต่ฟัดเธอเมื่อคืนจนตอนนี้
“พี่บอสไม่ง่วงเหรอคะ ให้มายมิ้นท์ขับรถให้มั้ย มิ้นท์ขับได้นะคะ”
“ได้หรือคะ แต่เดี่ยวพี่ให้เสกขับไปให้ดีกว่า พี่จะได้งีบซะหน่อย หนูจะได้พักไม่ต้องขับหรอก”
สองคนจึงเดินลงมาชั้นล่างแล้วเรียกหาเลขาในทันที
“เสกๆ มานี่หน่อย”
“ครับๆ เฮียมาแล้วครับ”
“ขับรถไปส่งกูที่คลับที กูขับไม่ไหวง่วง”
“รับทราบครับเฮีย เดี๋ยวผมไปเอารถมารับครับ”
บอสยืนแกะกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างงัวเงีย มายมิ้นท์จึงหยุดมือเขาไว้แล้วทำให้อย่างเบามือและพับแขนเสื้อขึ้นให้เขาด้วย ก่อนจะส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แล้วยืนคล้องแขนเขารอรถมาจอดเทียบแล้วขึ้นไปนั่งก่อน
บอสตามขึ้นไปและทิ้งหัวพิงเบาะในทันที เขาหลับไปอย่างรวดเร็วและคงจะตื่นพอดีตอนถึงคลับ มายมิ้นท์ก็นั่งมองอะไรนอกรถไปเรื่อยเปื่อย เธอคิดว่ากว่าจะมาอยู่จุดนี้ข้างๆ เขา มันยากเย็นเหลือเกิน เธอโดนเขาทำสารพัด ทั้งหนี หลบหลีก ดุด่าว่าร้าย เสียๆ หายๆ จนวันนี้เขามาสยบแทบเท้าเธออย่างง่ายดาย
ถ้าเธอบอกคุณแม่ของเธอไปตรงๆ จะเกิดอะไรขึ้นนะ แม่จะดีใจพ่อจะดีใจที่ได้ลูกเขยรํ่ารวยเลี้ยงลูกสาวของท่านได้ หรือจะเสียใจที่ไม่รักดีวิ่งตามเขามาตั้งหลายเดือน ตอนนี้เธอไม่อยากคิดอะไรแล้วเพราะบอสนั้นจะเป็นสามีที่ดีในอนาคตได้แน่นอน เธอเอนตัวลงไปนอนซบแขนของเขาและหลับไปในทันที
เสกที่มองเจ้านายทั้งสองผ่านทางกระจกมองหลัง เหมาะสมกันแล้วอีกคนแข็งกระด้างหยาบยิ่งกว่ากระดาษทราย อีกคนก็อ่อนละมุนเหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสา ที่มาสยบคนตัวโตที่ร้ายกาจ เหมือนนางฟ้ากับอสูร และที่แน่ๆ เจ้านายของตนใจดีขึ้นเป็นคนละคน
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็ถึงที่หมาย รถจอดสนิทที่หน้าคลับ เสกจึงปลุกเจ้านายในทันที
“เฮียบอสครับถึงแล้วครับ”
“โอเคขอบใจมากนะเสก แกนั่งแท็กซี่กลับไปผับเลย”
“นายไม่ให้ผมรอหรือครับ”
“ไม่เป็นไรฉันห่วงผับกลัวไอ้บลูดูคนเดียวไม่ละเอียดไปช่วยมันที”
บอสไม่พูดเปล่าแต่ยื่นแบงค์เทาให้ลูกน้องสองใบแล้วลงจากรถ อนิรุทลูกน้องของบิ๊กวิ่งมาทันที ก่อนจะกล่าวทักทาย และน้องชายตัวดีก็ลงมาสมทบ
“สวัสดีครับเฮียบอส วันนี้พาซ้อใหญ่มาด้วยเหรอครับ”
“พวกมึงนี่มันรู้มากกันจริงๆ”
“ไงเฮียบอส มาช้านะวันนี้อ่ะ แล้วนั่นพาซ้อใหญ่มาด้วยเหรอครับ สวัสดีครับซ้อ”
“พูดมากไอ้บิ๊ก เตรียมเสร็จรึยังทางนี้อ่ะ เดี๋ยวพี่ชิมานะอีกสองวัน ทำให้เรียบร้อย แล้วมีอะไรให้พี่ช่วยรึเปล่า”
“แค่นี้เองพี่สบายมาก พี่อ่ะหาเวลาให้ซ้อมากๆ เลย พี่ชิมางานตรึมแน่”
“เอออันนั้นกูรู้แล้วล่ะ รุทพาซ้อไปส่งที่ห้องกูชั้นสองดิ”
“พี่ขอเคลียร์งานชั้นล่างก่อนนะคะ หนูไปรอที่ห้องทำงานพี่นะเดี๋ยวพี่ตามไป”
“เชิญซ้อใหญ่ด้านนี้เลยครับผม”
มายมิ้นท์ยิ้มให้บอสและเดินตามรุท เลขาของบิ๊กไปในทันที สองพี่น้องมองหน้ากันแล้วเดินมานั่งตรงม้านั่งก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ
“นี่ต่อหน้าซ้อไม่กล้าทำอะดิ”
“กลัวเขาไม่ชอบเดี๋ยวหายใจไม่ออกสงสารว่ะ”
“ผมจะไม่เอาพวกหมอหรือพยาบาลมาทำเมียเด็ดขาดเลย เรื่องเยอะแค่พี่ชิก็จะตายแล้ว”
“มึงน่ะหรอหาแดกให้มันเบาๆ ลงหน่อย อ่อแล้วกูได้ข่าวว่าไปวอแวหมอกรีนเขาไม่ใช่หรอ”
“แค่กๆ แค่กๆ ใครแม่งบอกว่ะ แค่แวะไปตรวจแผลเฉยๆ มันปวดๆ นิดหน่อย”
“ปวดแผลหรือปวดใจที่ไม่ได้เจอหน้า จะทำอะไรก็ทำอย่าล้อเล่นกับใจเขา รู้ใช่มั้ยว่าหมอกรีนแม่เขาเป็นใคร คุณหญิงจินดาไม่เหมือนคนอื่นจำไว้”
บิ๊กเงียบเขารู้ทุกอย่างแหละแม้จะพยายามปฏิเสธมาตลอดแต่เขารู้สึกแค่ว่าอยู่กับคนนี้แค่แปปเดียวแล้วเขาเหมือนได้ชาร์จแบตร่างกายจนเต็ม บางทีแค่เขาแวะไปเจอตอนเธอเลิกงานเขาก็มีความสุขมากแล้ว
หลายวันต่อมา
วันนี้บิ๊กคุมงานซ่อมแซมด้านหลังนิดหน่อยหลอดไฟด้านหลังไม่ติดและสายไฟร่วงลงมา เขาให้คนงานปีนขึ้นไปดูแต่ก็ดูไม่เป็น เขาจึงปีนขึ้นไปเองแล้วก็ทำอะไรอยู่ตรงนั้นตรงนี้นิดหน่อยแล้วลงมา
“เฮียบิ๊กครับ เฮียบอสเรียกหาครับ”
“เออเดี๋ยวกูไป”
บิ๊กจึงบอกลูกน้องเก็บเคลียร์ ให้เรียบร้อย ก่อนเขาจะผละไปหาพี่ชายในทันที
"มีอะไรเฮีย"
"ไปรอรับพี่ชิที่สนามบินดิ แกจะมาละ" บอสเอ่ยกับน้องชายด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
“เฮียไม่ไหวเหรอเนี่ย ไม่สบายรึเปล่า" บิ๊กเอ่ยด้วยความกังวลพี่ชายเขาไม่ค่อยป่วย
มายมิ้นท์เดินมาหาคนตัวโตและบอสก็คว้าเธอมานั่งตักแล้วซบลงตรงไหล่พอดีเขาเหนื่อยติดกันมาไม่ได้พักเลย ยิ่งอชิกลับมาแล้วเขาจะไม่ได้พักอีกนาน
"ไม่สบายรึเปล่าคะพี่บอส"
"ซ้อผมฝากเฮียด้วยนะครับ เดี๋ยวผมมา"
"ได้เลยค่ะไม่ต้องห่วงนะคะ"
"เฮียถ้าไม่ไหวก็ไปนอนพักเหอะ เฮียควรนอนพักบ้างนะ"
"เอกสารยังเหลืออีกบานเลยบิ๊ก กูจะนอนหลับได้ยังไงว่ะ"
"ตายก่อนได้แต่งงานกูจะขำให้ฟันร่วงเลย"
"รีบไปได้แล้วเดี๋ยวรถติดพี่ชิจะรอนาน อย่าให้พี่ชิรอ"
"โอเคไปละ"
บอสนั้นหน้าซีดมากและตัวรุมๆ เพราะพิษไข้ เขาไม่ได้นอนและใช้สมองติดๆ กันมานานหลายเดือนไม่ได้พักเลย ตอนนี้เขารู้ดีว่าไม่ไหวแน่ๆ
เขาหยิบมือถือมาต่อสายหาเจ้านายทันที
อชิที่กำลังเดินเข้าเกทที่สนามบินก็หยิบมือถือมาดูว่าใครโทรเข้ามาตอนนี้
"บอส น้องชาย" หืมแปลกๆ เขาจึงกดรับสายทันที
"ฮัลโหลบอสว่าไง"
"ฮัลโหลพี่ชิ ผมให้บิ๊กไปรับแทนนะพี่ ผมไม่ไหวจริงๆ"
"เห้ยๆ บอสแกเสียงไม่ดีเลยแกควรไปหาหมอนะ แล้วก็หยุดพักไปจนกว่าจะหาย เอกสารเดี๋ยวพี่กลับไปเซ็นต์เองดูเอง มึงไปพักเชื่อกู กลับไปต้องไม่เจอมึง"
"โอเคครับพี่ชิ ผมขอโทษนะพี่ แค่กๆ"
"ขอโทษทำบ้าอะไร กูต้องขอบใจมึงมากกว่ามั้ยว่ะ เออไว้หายละเจอกันน้องชาย"
อชิวางสายทันที เขาใช้งานมันหนักไปรึเปล่านะ สงสัยต้องเพิ่มเงินเดือนให้ซะหน่อยแล้วล่ะ
บอสขยับตัวนิดหน่อย คนตัวเล็กจะลงจากตักแต่เขาไม่ยอมแล้วกอดแน่นขึ้นอย่างคนงอแง
"เรากลับบ้านกันนะคะพี่บอส"
"พี่ขับรถไม่ไหวค่ะ"
"เดี๋ยวหนูขับเองไปเถอะนะ มิ้นท์ขับได้ค่ะ"
"ขอโทษนะที่ต้องลำบากหนู"
มายมิ้นท์ยิ้มให้คนตัวโตก่อนจะจุ๊บแก้มเขาแล้วลงลงจากตักเพื่อเก็บของและหยิบสูทเขามาถือให้ บอสนั้นเดินตามหลังคนตัวเล็กมาเงียบๆ ร่างกายเขาคงล้ามากแล้วจริงๆ เขาต้องขอบคุณมายมิ้นท์ที่อดทนจนถึงวันที่เขาหันกลับมาจริงๆ และเขาจะพยายามทำให้ดีที่สุด
รุทที่อยู่ด้านล่างเช็คงานแทนบิ๊กอยู่เห็นเจ้านายหน้าซีดๆ จึงเดินมาถามด้วยความห่วงใย
"เฮียไม่สบายหรอครับ ให้ผมขับรถไปส่งมั้ยครับ"
"ไม่เป็นไรคะพี่รุท รบกวนไปเอารถมาตรงนี้ให้ทีนะคะ เฮียบอสน่าจะเดินไปไม่ถึง"
"ได้ครับซ้อใหญ่ รอแปปนะครับ"
มายมิ้นท์พยักหน้ายิ้มอ่อน ก่อนจะหันมาหาคนตัวโตพยุงให้เขานั่งลงก่อน เขาเหงื่อเริ่มซึมตามไรผมแก้มเริ่มแดงเพราะพิษไข้แล้วเท่าที่มายมิ้นท์ดูเผินๆ
"ไปโรงพยาบาลนะคะ"
"ไม่เอาพี่ไม่อยากไป"
“ถ้าพี่ไม่ไป มายมิ้นท์จะกลับหอแล้วนะคะ"
บอสมองอย่างยอมแพ้ เขาอยากให้เธออยู่ข้างๆ ตอนนี้ จึงพยักหน้าในทันที รถมาจอดเทียบแล้ว รุทช่วยพยุงเจ้านายรองขึ้นรถนั่งด้านหน้าแล้วปรับเบาะให้เอนลง
"รุทนายใหญ่กำลังมา ดูแลให้เรียบร้อยนะ อย่าลืมยกเอกสารบนโต๊ะไปชั้นสามด้วย พี่แปะโน๊ตไว้แล้วว่ากองไหน ตั้งใจทำงานนะ"
"ครับเฮียไม่ต้องห่วงครับ เฮียพักผ่อนแล้วรีบหายนะครับ พวกเราฝากซ้อใหญ่ดูแลด้วยนะครับ"
"เดี๋ยวจะดูแลให้อย่างดีเลยค่ะ"
มายมิ้นท์ขึ้นไปประจำตำแหน่งคนขับในทันทีเธอหันไปคาดเข็มขัดให้คนตัวโตก่อนจะหันกลับมาสตาร์ทรถและคาดเข็มขัดให้ตัวเอง มายมิ้นท์ขับรถเก่งกว่าที่เขาคิดเพราะเขาไม่รู้ว่าแฟนตัวเล็กของเขาชอบความเร็ว มายมิ้นท์นั้นขับรถได้เก่งและนิ่มกว่าเลขาเขาซะอีก บอสวางใจและหลับตาลง เขาหลับไปในที่สุด
“เดี๋ยวมิ้นท์พาไปหาหมอนะพี่บอส คนบ้าอะไรอึดจริงๆ"
ก่อนที่สาวน้อยจะใช้สมาธิทั้งหมดไปที่ถนนแทน ปลายทางคือโรงพยาบาลที่อชิเคยทำงานอยู่นั่นเอง....
- Writer
