หน้าที่ของเมีย
1667 Words
มายมิ้นท์ขับรถพาบอสมาจนถึงโรงพยาบาล หญิงสาวจอดรถหน้าห้องฉุกเฉิน เวรเปลคุ้นเคยรถของบอสดี จึงรีบเข้ามาดูว่าใครเจ็บมา เมื่อเห็นว่ามายมิ้นท์ลงมาจากตำแหน่งคนขับ
งั้นแสดงว่าคนเจ็บต้องเป็นใครไม่ได้นอกจากบอส เวรเปลวิทยุบอกคนในห้องฉุกเฉินให้ออกมาหนึ่งคน พี่แมววิ่งออกมาในทันที
"อ้าว เกิดอะไรขึ้นคะน้องมิ้นท์"
"พี่บอสไม่สบายค่ะพี่แมว ตัวร้อนมากเลยด้วย นี่ก็กว่าจะกล่อมให้มาได้ยากพอดูเลยค่ะ"
"เวรเปลช่วยกันพยุงลงมาก่อนค่ะ"
บอสตื่นขึ้นมาแล้วมองหน้าทุกคนด้วยตาปรือๆ ในตาเขาแดงกํ่า ดูอิดโรยน่าสงสารที่สุด บอสพยายามลุกขึ้นมานั่งบนรถเข็นแล้วให้เวรเปลเข็นเข้าไปด้านใน หมอบีบีเข้าเวรคู่กับหมอตั้มรีบเดินมาดูในทันที ในรอบสองปีที่บอสป่วยจนต้องมาหาหมอจริงๆ
“คุณบอสเป็นไงบ้างคะ บอกอาการหมอมาหน่อยสิ”
“ครั่นเนื้อครั่นตัวตั้งแต่เมื่อวานครับ แล้วก็ปวดหัวข้างซ้ายมา12ชั่วโมงแล้วจนตอนนี้ปวดไปทั้งหัวเลย”
“มีอาการอื่นอีกมั้ยคะ” หมอบีบียังถามต่อไปเรื่อยๆ
“ตอนนี้เจ็บคอแล้วมีเสมหะนิดหน่อยครับ แต่ไม่มีอาการไอ”
“โอเค เดี๋ยวขอฟังเสียงปอดหน่อยนะคะ”
“หมอตั้มคะวัดออกซิเจนให้ทีค่ะ”
มายมิ้นท์เดินเขามายืนข้างๆ คนตัวโตในทันที บอสส่งยิ้มเหนื่อยๆ ให้กับเธอ เธอยื่นมือไปวางบนบ่าแล้วบีบเบา เหมือนจะบอกว่าเธออยู่ตรงนี้ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น
“น้องมิ้นท์ พี่หมอบีว่าต้องแอดมิทแล้วนะคะ ออกซิเจนปกติดี แต่ร่างกายคือแย่มาก อย่างน้อยก็ต้องสองวันนะคะคุณบอส”
“พี่แมวคะ รบกวนจัดการตามที่น้องบีบอกในชาร์จทีนะคะ ขอบคุณค่ะ”
หมอบีหันหน้ากลับมาหาบอสและมายมิ้นท์ในทันทีก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกรอบ
“ร่างกายคือเนื้อหนังนะคะคุณบอส อย่าทำให้ตัวเองอายุสั้นโดยการไม่พักผ่อนเลย ต้องพักสมองและร่างกายให้เหมาะสมกันนะคะ"
“มีเมียแล้วก็ทำตัวให้ดีขึ้นค่ะคุณบอส ไม่งั้นตายก่อน เมียไปมีผัวใหม่แน่ๆ ค่ะ แล้วจะว่าพี่แมวไม่บอก”
ทุกคนในห้องฉุกเฉินขำเบาๆ มีแต่พี่แมวที่กล้าดุหรือว่าบอสรองจากอชิ ทำให้ทุกคนขำออกมา เพราะนานๆ ทีเขาจะป่วยสักครั้งนึง
“มายมิ้นท์พาคุณบอสไปกับเวรเปลเลยนะจ๊ะ ที่เหลือพี่แมวจัดการให้เอง”
ทุกคนมองมายมิ้นท์อย่างเอ็นดู ไม่น่าเชื่อคนตัวเล็กๆ จะเอาชนะคนที่ดุกร้าวและแข็งกระด้างเย็นชาแบบบอสได้ ทำให้ทุกคนงงงวยอยู่นาน มายมิ้นท์เดินตามเวรเปลที่พาบอสไปห้องพิเศษ เวรเปลพยุงให้เขานั่งบนเตียง มายมิ้นท์เข้าไปถอดรองเท้าถุงเท้าให้คนตัวโตกว่าด้วยความเต็มใจ ไม่มีท่าทีรังเกียจใดๆ บอสนั้นไม่ได้ห้ามอะไรแค่มองด้วยสายตาที่มีความสุขมากที่คนตัวเล็กทำให้ขนาดนี้ เวรเปลออกไปแล้วเหลือแค่พวกเธอสองคน บอสมองมายมิ้นท์จัดนั่นทำนี่ด้วยความคล่องแคล่วสมกับเป็นนักเรียนพยาบาล ไม่นานพยาบาลประจำวอร์ดก็เข้ามาเอาชุดมาให้
“เอาชุดมาให้ค่ะ คนไข้จะให้ช่วยเปลี่ยนให้รึเปล่าคะ”
พยาบาลสาวส่งสายตาหวานมาให้คนไข้บนเตียง แต่บอสกลับตัดบท
“เดี๋ยวผมให้ภรรยาผมเปลี่ยนให้ครับ ไม่เป็นไร”
“อ่อค่ะ งั้นมีอะไรให้ช่วยเรียกได้ตลอดเวลานะคะ”
“ขอบคุณนะคะเดี๋ยวถ้ามีอะไรจะให้ช่วยเดี๋ยวออกไปตามนะคะ”
พยาบาลมองหน้ามายมิ้นท์แล้วยิ้มอ่อนก่อนจะออกไป มายมิ้นท์หันหน้ากลับไปหาคนตัวโตแล้วไปปลดกระดุมเสื้อพลางถาม
“พี่บอสจะไปอาบนํ้าก่อนมั้ยคะ หรือจะให้มิ้นท์เช็ดตัวให้มั้ย”
บอสดึงคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ๆ แล้วอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก เขาเหนื่อยมากแต่เขาอยากกอดเธอและเขารู้ดีว่าเธอขึ้นมานอนบนเตียงไม่ได้เพราะผิดกฏ มายมิ้นท์กอดตอบก่อนที่จะบอกเขา
“เปลี่ยนชุดนะคะเดี๋ยวเขาจะเข้ามาให้ยากับนํ้าเกลือแล้ว คนเห็นคงไม่เหมาะเท่าไหร่”
“โอเค งั้นถ้าเขาให้ยาแล้ว เช็ดตัวให้พี่หน่อยนะคะ”
“ได้ค่ะ พี่บอสลุกไหวมั้ยคะ ถ้าไหวก็ยืนให้มายมิ้นท์หน่อยนะคะ”
เธอจัดการเปลี่ยนให้เข้าทั้งเสื้อและกางเกง แล้วยังเอาชุดที่ใส่มาโรงพยาบาลไปพับเก็บในตู้เสื้อผ้าจนเรียบร้อย หญิงสาวไปหยิบนํ้าเปล่าไม่เย็นเทใส่แก้วแล้วเอามาให้คนตัวโตกิน
“พี่บอสคะกินนํ้าแก้วนี้ให้หมดก่อนนะคะ แล้วค่อยขึ้นไปนอน”
บอสรับนํ้าแก้วนั้นมากินจนหมดแล้วส่งแก้วคืนให้คนตัวเล็กกว่า พยาบาลเขามาอีกรอบและนำนํ้าเกลือกับยามาต่อเข้าเส้นเลือดของบอสที่นอนบนเตียง มายมิ้นท์นั่งรอที่โซฟาเพื่อไม่ให้เกะกะพี่พยาบาล พอพยาบาลออกไปแล้ว มายมิ้นท์เอาผ้ากับกะละมังนํ้าใบเล็กๆ เดินมาหาคนตัวโต พลางแกะกระดุมเสื้อออก บอสมองหน้ามายมิ้นท์อย่างใช้ความคิด ถึงเรื่องอาชีพของเธอในอนาคตเมื่อเรียนจบ
"ที่รัก พี่ไม่อยากให้หนูทำแบบนี้ให้คนอื่น"
"ทำแบบไหนคะ"
"แบบที่หนูกำลังทำตอนนี้ ดูแลคนอื่นแบบถึงเนื้อถึงตัว"
"ฮ่าฮ่าๆ ที่รักคะ พยาบาลน่ะเลือกคนไข้ไม่ได้ และต้องดูแลนะคะ แต่ถ้าเขามีญาติมาด้วย หนูก็ไม่ได้ทำค่ะ ไม่ต้องกังวลนะ"
"แต่พี่หวงอ่ะ พยาบาลต้องทำทุกอย่างอยู่แล้วนี่"
"มิ้นท์จะไปอยู่ห้องฉุกเฉินค่ะ มิ้นท์ยังไม่ได้บอกพี่บอสหรอคะ"
คนสวยทำตาโตมองคนไข้บนเตียง แปปเดียวเธอก็เช็ดตัวเขาเสร็จแล้วด้วยความชำนาญ เธอจัดการเก็บเรียบร้อยแล้วมานั่งเฝ้าคนตัวโตที่ทำท่าจะหลับเพราะฤทธิ์ยา
“นอนเถอะค่ะร่างกายจะได้ฟื้นตัวเร็วขึ้น มิ้นท์จะนอนเหมือนกัน”
"วันนี้พี่นอนกอดไม่ได้นะคะ ไว้พี่หายก่อนแล้วกันนะ"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่บอสนอนนะคะ มิ้นท์ไม่ไปไหนแน่นอน"
บอสปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งลง มือของเขายังกุมมือบางไว้จนหลับสนิท เสียงลมหายใจสมํ่าเสมอดังมาจากคนตัวโต มายมิ้นท์ดึงมือเรียวยาวนุ่มนี้ขึ้นมาแนบแก้ม ก่อนจะขอบคุณเขาออกมาเบาๆ
"ขอบคุณนะคะที่ยอมหันกลับมามองเด็กน้อยอย่างหนู สัญญาจะไม่ทิ้งพี่ไปไหนแน่นอนค่ะ"
ครืดดด ครืดดดด เสียงมือถือของบอสดังขึ้นมา เป็นเบอร์ของบิ๊ก มายมิ้นท์จึงกดรับสายแทน
"ค่ะพี่บิ๊ก"
"เฮียเป็นไงบ้างอ่ะซ้อใหญ่"
"เรียกน้องมิ้นท์ก็ได้ค่ะ เรียกแบบนี้หนูอายนะคะ"
"ไม่ได้สิ ลูกน้องจะเรียกไม่ถูกเอาได้ อยู่ไหนกันหรอ"
"พี่บอสแอดมิทแล้วนะคะ ร่างกายพังมากเลยค่ะ น่าจะต้องนอนที่นี่สองสามวันเลยทีเดียว"
"ก็ตลอดสามปีเฮียเคยพักที่ไหน ไหนจะชกต่อย ใช้สมอง ใช้ปากทำงาน ร่างกายเพิ่งมาพังตอนนี้ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ"
"พี่บอสทำงานหนักขนาดนี้ไปทำไมกันคะพี่บิ๊ก"
"สร้างฐานะไงน้องมิ้นท์ เพื่อภรรยาในอนาคตจะได้ไม่ลำบาก พี่บอสไม่ทำให้มิ้นท์ลำบากแน่นอนเชื่อได้เลย พี่ขอฝากพี่บอสด้วยนะมิ้นท์"
"มิ้นท์จะดูแลอย่างดีค่ะพี่บิ๊ก มิ้นท์สัญญา"
"งั้นแค่นี้นะ พี่ชิมาแล้ว พี่ไปรับพี่ชิก่อน บายจ้า"
"บายๆค่ะ"
มายมิ้นท์หันกลับมามองคนตัวโตอย่างเต็มตา แต่กลายเป็นว่าเขามองอยู่ก่อนแล้ว เธอคงเสียงดังรบกวนเขาสินะ
"มิ้นท์เสียงดังจนพี่ตื่นหรอคะ"
"พี่ขอโทษนะ ที่ทำเมินเฉยใส่หนูตั้งหลายเดือน"
"มันผ่านไปแล้วนี่คะ ตอนนี้พี่ก็อยู่กับหนูแล้วนี่ไง"
"สัญญาแล้วนะว่าจะอยู่กับพี่น่ะ พี่ได้ยินทั้งหมดเลยนะ"
"ขี้โกงจังเลยอ่ะคุณบอส แอบฟังหนูคุยกับพี่บิ๊กด้วย แต่ว่า...มิ้นท์สัญญานะคะว่าจะไม่ทิ้งพี่ไปไหนเว้นแต่หนูจะตายไปก่อน"
"ห้ามพูดเรื่องตายนะคะ พี่ขอร้องพี่ไม่อยากได้ยินว่าใครจะจากพี่ไป"
"เลิกงอแงแล้วนอนเถอะค่ะ ไม่งั้นพี่ชิจะเหงานะคะ แกขึ้นรถมากับพี่บิ๊กแล้วด้วย"
"อยากนอนกอดอ่ะ...ได้มั้ย?”
มายมิ้นท์สงสารคนป่วยที่เอาแต่งอแง จึงขึ้นไปนั่งข้างๆ เขาแล้วก้มลงไปจูบปากคนตัวโตขี้แงให้หาย แต่มือคนป่วยน่ะสิซุกซนไปล้วงใต้กระโปรงของเธอแทน เธอยิ่งเป็นพวกติดง่ายซะด้วยสิ
"พอแล้วค่ะที่รัก นอนนะคะ ไว้หายจะให้ทำจนหมดแรงเลยค่ะ"
"อื้อพอก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะครับคุณภรรยา"
มายมิ้นท์เขินอายที่เขาเรียกแบบนั้น จึงทำทีห่มผ้าให้แล้ววิ่งไปนอนบนเตียงเฝ้าไข้แล้วหันหลังให้เขาทันที ในใจเธอจะระเบิดออกมาแล้วเพียงแค่คำๆ เดียว "คุณภรรยา"
- Writer
