คนเลว 2

1283 Words

คนเลว 2 “ เฮ้ยยย...ค่อยยังชั่ว “ ร่างบางถอนหายใจออกมา เธออาย...อายแทบแทรกแผ่นดินหนีตั้งแต่โตมานี่ยังไม่เคยถอดเสื้อผ้าให้ใครเห็นสัดส่วนของเธอแบบนี้เลยสักครั้ง ขนาดพี่สาวเธอเองก็ยังไม่เคยเลย แต่อย่างว่าโตแล้วใครเค้าจะมาถอดเสื้อผ้าโชว์กันแบบนี้ล่ะ..ถ้าไม่ใช่...เอ่อ แอดดดด....ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ประตูบานหนาก็ถูกเปิดเข้ามา " นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวแบบนี้ เดี๋ยวก็ได้โดนอีกสักรอบหรอก " ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เขาเองก็ค่อนข้างตกใจเหมือนกันที่เปิดประตูเข้ามาเจอเธอในสภาพเช่นนี้ แต่เพราะบทบาทของคนเลวเขาจึงต้องแสดงให้เนียนที่สุด “ ไหนๆเราสองคนก็แบบ...อย่างว่ากันแล้ว ชั้นเองก็ไม่ถือ “ แต่แทนที่หญิงสาวตรงหน้าจะแสดงกิริยาเขินอายเขาเช่นในครั้งก่อน ตอนนี้ร่างบางที่นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกลับเดินเข้ามาหาเขา สายตาของเธอมันดูเย้ายวนใจเขาสุดๆ “ หึ...งั้น...อีกสักรอบแล้วกันนะ “ ชายหนุ่มยกมือขึ้นโอบที่เอวคอดของเธอ ริมฝีปากบางที่เขาได้สัมผัสพียงเล็กน้อยเมื่อคืนทำให้จิตใจของเขาเต้นโครมครามอีกครั้ง “ เขากำลังจะได้สัมผัสอีกครั้ง “ ชายหนุ่มคิดในใจ หัวใจเต้นถี่ไม่เป็นจังหวะ “ โอ้ยยยยยย...เธอ “ ขณะที่ใบหน้าคมค่อยๆโน้มลงมาหมายจะแตะริมฝีปากทาบลงกับคนตัวเล็กตรงหน้า แต่เธอกลับยกเข่ากระทุ้งเข้ากับกล่องดวงใจที่อยู่เบื้องล่างของเขาอย่างแรง ชายหนุ่มทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมกัยเอามือกุมที่เป้ากางเกง ความเจ็บแล่นปรี๊ดเข้ามาในหัวใจ “ ไง...อีกสักรอบมั้ย นายคงไม่รู้ว่าชั้นนี่...เทควันโดสายดำ ถ้าเมื่อคืนชั้นมีสติดีนายไม่ได้แอ้มแบบนี้หรอก “ พูดจบหญิงสาวก็หมุนตัวเดินกลับไปหยิบชุดที่เขาวางไว้ให้และเดินเข้าห้องน้ำไป “ ยัยบ้าเอ้ยยยย...เจ็บชะมัด “ ร่างสูงพยายามยันตัวลุกขึ้นยืน เมื่อความเจ็บยังคงอยู่เขาจึงพาตัวเองมานั่งบนเตียงร่างหนานอนคว่ำลงขณะที่มือก็ยังกุมที่เป้ากางเกงอยู่ “ นาย....เป็นยังไง เจ็บมากขนาดนั้นเลยเหรอ ? “ น้ำหวานที่พึ่งเดินออกจากห้องน้ำมาเห็นคนที่ตัวเองพึ่งทำร้ายนอนอยู่เธอก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที เธอรู้ว่านี่เป็นจุดอ่อนของผู้ชายแต่ถ้ามันถูกกระทำอย่างรุนแรง คนๆนั้นก็อาจถึงขั้นตายได้ “ .... “ ไม่มีเสียงตอบกลับมา ชายหนุ่มนอนคว่ำหันหน้าไปอีกทาง “ นาย..ชั้นขอโทษ...เจ็บมากมั้ย “ หญิงสาวเดินไปนั่งลงบนเตียงข้างๆคนที่นอนอยู่ “ .... “ เมื่อเห็นเขานอนนิ่งเธอเองก็ใจคอไม่ดี น้ำหวานขยับตัวเข้ามานั่งใกล้ๆเขาเพื่อจะดูอาการของเขา พรึ่บ... ลำแขนแกร่งตวัดขึ้นมาโอบร่างบางให้นอนลงบนเตียง ชายหนุ่มเบี่ยงตัวขึ้นมาคร่อมหญิงสาวไว้ ทั้งแขนและขาของเธอถูกเขาทับไว้จนไม่สามารถขยับไปไหนได้ “ นี่..หลอกชั้นเหรอ “ “ ไม่ได้หลอก เจ็บจริงๆ ทำได้ยังไงเธอนี่ ถ้ามันพิการไปเธอจะรับผิดชอบยังไง “ “ ก็ดี...นายจะได้ไม่ต้องใช้มันไปทำร้ายใครอีก “ พูดจบเธอก็เบือนหน้าหนีเขา “ ทำร้ายเหรอ...เค้าเรียกว่ามีความสุขด้วยกันทั้งสองฝ่ายมากกว่า “ “ ผู้ชายอย่างนายก็คิดเอาแต่ได้สิ คนเสียเปรียบมันชั้นนี่ “ “ เมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้เลย เธอเองเป็นคนเรียกร้องนะเมื่อคืนน่ะ หมอกขา...เอาอีกหมอก เอาอีก แบบนี้ทั้งคืนเลยนะ เช้ามาชั้นเลยไม่มีแรงลุกเลยนี่เห็นมั้ย “ “ ไอ้บ้า... ไม่จริง ชั้นไม่ได้พูดแบบนั้น นายมันไอ้คนสารเลว มาใส่ร้ายชั้นแบบนี้ได้ไง “ “ หึ..เธอจะรู้อะไรก็เมื่อคืนเมาไม่รู้เรื่อง อีกอย่างนะเมื่อคืนเธอร้อนแรงสุดๆ ชั้นนี่ติดใจเลย “ “ หยุด...หยุดพูด “ “ ถ้าจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ งั้นเรามาทบทวนความจำกันหน่อยดีกว่า “ พูดจบชายหนุ่มก็โน้มใบหน้าลงมาที่ซุกไซ้ที่ซอกคอหญิงสาว ส่งผลให้ร่างบางที่นอนอยู่ดิ้นอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของเขา “ หอม..คนอะไรตัวหอมจริงๆ “ ใบหน้าคมยกยิ้ม “ หยุด...ปล่อย...อย่ามาเล่นแบบนี้กับชั้นนะ “ “ ใครบอกว่าเล่น ชั้นจริงจังนะ นี่ข้างล่างมันปวดหนึบไปหมดแล้ว ขออีกสักทีเถอะ “ ใบหน้าคมโน้มลงมาหมายจะฉกเข้ากับริมฝีปากบาง ติ๊งหน่อง...เสียงกดออดที่หน้าประตูดังขึ้น “ เฮ้ยยยย....ใครมาขัดจังหวะวะ “ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความเสียดาย พรึ่บ...เมื่อเขาเผลอตัวหญิงสาวก็ออกแรงผลักจนชายหนุ่มกลิ้งลงเกือบจะตกเตียง “ โอ้ยยย เอาอีกแล้วเธอ ทำร้ายชั้นอีกแล้ว “ “ ใครใช้ให้นายมาทำชั้นก่อน “ พูดจบน้ำหวานก็รีบลุกออกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องไป สายตาคมมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวแล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง นับจากนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอคงไม่เหมือนเดิม ด้านนอก...... เมื่อน้ำหวานเปิดประตูออกมาเธอก็เดินมานั่งที่โซฟากลางห้อง หญิงสาวกวาดตามองรอบๆก็เห็นข้าวของเครื่องใช้ของเขาวางอยู่ไม่เป็นที่ กางเกงยีนส์วางพาดอยู่บนโซฟาที่เธอนั่งอยู่ กระป๋องเบียร์ที่ดื่มแล้วหลายกระป๋องวางอยู่บนโต๊ะด้านหน้าของเธอ “ ทำไมไม่ไปเปิดประตู “ เสียงทุ้มเอ่ยคล้ายจะต่อว่าเธอ เขาเดินออกจากประตูห้องนอนตรงไปที่ประตูด้านหน้าแล้วเปิดออก ชายหนุ่มเดินกลับมาพร้อมกล่องอาหารหลายกล่อง “ มากินข้าว “ “ ไม่กิน “ “ ไม่หิวรึไง นี่จะเที่ยงอยู่แล้ว “ เขาว่าพลางเดินถือกล่องอาหารไปวางบนโต๊ะที่อยู่ติดกับประตูห้องครัว “ ..... “ ขณะที่มือกำลังจัดแจงอาหารสายตาของเขาก็มองมาที่หญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา เธอนั่งเงียบไม่พูดไม่จาตอบโต้เขาเหมือนก่อน แม้หัวใจจะอ่อนยวบลงเพราะรู้สึกสงสารเธอแต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่ครอบครัวของเขาต้องประสบมานั้น ชายหนุ่มก็มิอาจผลักความเคียดแค้นนี้ออกไปได้ “ กินข้าวเสร็จ แม่บ้านคงจะเอาชุดมาให้พอดี มากินข้าวเธอจะได้กลับบ้าน “ “ .... “ น้ำหวานหันขวับมาหาชายหนุ่มเมื่อเขาพูดเรื่องกลับบ้าน เธอเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร “ เมื่อคืนชั้นมาที่นี่ยังไง “ เสียงหวานเอ่ยถาม “ รถของชั้น “ “ แล้ว ? “ ก่อนที่หญิงสาวจะได้ถามต่อ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เก้าอี้ตรงข้ามก็เอ่ยตอบข้อสงสัยของเธอ “ รถของเธอชั้นให้คนขับมาจอดไว้หน้าคอนโดแล้ว กินเสร็จถ้าเธออยากกลับก็เชิญ “ คำพูดไร้เยื่อใยของเขาบอกเธอว่า ก่อนหน้านี้ที่เขาคอยตามติดเธอทุกวันเพียงเพราะเขาอยากจะได้ร่างกายของเธอเท่านั้น ตอนนี้เขาได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ดังนั้นก็ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องสนใจเธออีก น้ำหวานก้มหน้ากินอาหารที่เขาสั่งมาเพราะเธอคิดว่าหากร่างกายอ่อนแอเธออาจไม่สามารถขับรถกลับเองได้ ยังไงซะ...เธอต้องเข้มแข็ง...ต่อหน้าเขาเธอจะร้องไห้ไม่ได้เด็ดขาด

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more