İlk kez yaptığım şeyi sorgulamaya başladığımda henüz on sekiz yaşındaydım. Verdiğim karar bütün hayatımı etkileyecekti şüphesiz, ama bunu değil zararımın dokunacağı masum kişileri düşündüm hep. Benim yaptıklarımla yıkılacak insanlar, parçalanacak hayatlar aylarca gitmedi gözümün önünden.
Tereddütlerim büyürken fısıltıyla söyleyebilmiştim:
-Bırakacağımız enkazın altında masum insanlarda kalacak. Onların suçu ne?
Çok sert ve çok çabuk almıştım cevabımı o zaman:
-Peki. Babanı öldürdüklerinde sen masum değil miydin? Senin suçun neydi?
Haklıydı. Ne suçum olabilirdi ki sekiz yaşındayken?
-Belki bilmediğimiz şeyler vardır. Yani bilmeden karar veriyoruzdur belki. Diyorum bana bakan bakışların biraz yumuşamasını umarak.
-Sen aptal mısın? Cevap ver bana aptal mısın? Almıyor mu bu
