Yalnızlığın ilk zamanları insan böyle doğduğunu düşünüyordu. Sanki geri kalan tüm insanoğlu diğer yarısını ana rahminden ayrıldığı gün bulmuşta, bir sen tutacak el bulamamışsın gibi. Bir senin kalbin kimsenin avucuna sığmayı beceremeyecek gibi... Parmak uçların kimsenin ayasına dokunamayacak gibi...
İnsan böyle zamanlarda bir daha konuşamam sanıyor. Bir daha kimsenin kalp dilini anlayamam, içimde dolanan cehennemi anlatamam kimseye. Zamanın tam da yalnızlığın mabedinde asılı kalacağına inanıyordu. İnsanın kalbi göğüs kafesini parçalayıp ayakucuna dökülüyordu. Seni aşındıran acının en sivri köşesine denk geliyorsun yarım kalmışlıktan sonra ki her saniyede.
Aynanın karşısında yüzüme bakarken dün sabah Bahar'ın gitmesiyle Kerem'in bana bir kez daha benzemek zorunda kaldığını fark ettim. Bir
