Bazen hayatın bir noktasında zaman durmalı. Daha fazlasını yaşamamalı insan. Ona biçilen ilahi ömre bir son yazılmalı. Yoksa biz insanoğlu sırtımıza yüklenen bu kamburla yaşamayı bilemeyiz. İçimize işler her an eksiklik. Canımız bedenimize dar gelir de nefes almanın ne büyük bir nimet olduğunu anlayamayız.
Sanırım en çok da Kerem'in böyle acı çektiğini bildiğim anlarda hayatın durması gerektiğini düşünüyordum. Sevdiğiniz birinin acı çekmesi, bakışlarına gölge düşmesi sizin içinizde filiz süren sancıdan daha mühim. Daha yok edici. İnsan nefesinin kaburgalarına dizildiğini hissediyor böyle zamanlarda. İnsan az az tükeniyor.
Kahvaltıdan geldiğimizden beri bunu düşünüyordum. Poyraz'ın yanımıza gelmesiyle beraber konuşmamız yarım kalınca geri dönmüştük. Ama şimdi daha fazla zamana ihtiyacımız
