Önceden, yani bunca acı boynuma henüz ilmek olmamışken mutlu bir hayatım olacağına inancım tamdı. Babamın yasına, amcam olacak o herifin büyük baskısına rağmen mutluluğu elimle koymuş gibi bulabileceğimi düşünüyordum. Her şey bittiğinde, acım göğsümde soluklandığında bende aldığım her nefesin büyük bir nimet olduğunu anlayabilecek ve her gün yaşadığım hayata daha çok şükredecektim. Biz insanlar yaşımız henüz küçükken fazla iyimser oluyorduk. Umutlarımız o zamanlar koşar adım oluyordu. Gülümsemelerimiz yaralarımızı gizlemek için değil de etrafa çiçek açtırmak için oluyordu. Büyüdükçe de ilk gülümsemelerimizden kırılıyorduk bu yüzden. Canımız ilk kez tebessümümüzden yanıyordu.
Şimdi, Kerem'in göğsüne başımı yaslamışken tekrar aynı inanç göğsümün ortasında filizleniyordu. Sanki bunca yükü ka
