Her insanın bir acı eşiği olduğunu okumuştum bir kitapta. Bedenimizin bile her şeye katlanamayacağının kanıtı olduğu için altını çizmiştim o satırların. Acıyı kabullenmek, teninin altında yeni bir iz olduğunu bilmek kolaydı. Zor olan ona tek başına katlanacak olmamız. Hani derler ya hep "Acı paylaştıkça azalır." Diye, fazla güzel bir yalan aslında bu cümle. Sadece sizinle beraber acı çeken insan sayısı artar diye düşünüyorum ben. Sizin acınız eksilmez, yaranızın sızısı geçmez. Ama sizin sızınız başkasının teninde de iz olur.
Acı paylaşılan ama asla azalmayan tek duygudur. Bunu bildiğim için karşı koltuğumda oturan Derya'nın sorgulayıcı, yanıt bekleyen bakışlarını görmezden gelmeyi tercih ediyorum. Benim acım onun o güzel yüzünde eksik, çalıntı bir mevsime yer açmaktan başka bir işe yarama
