Killer 13
813 Words
Nanghihina na ako kaya nasa likod na lang ako ni Mirko. Sinisigurado kong walang babaril sa kanya mula sa likod ngayon pa na pinakilig niya ako ng sobra kahit buhay ko iaalay ko sa kan'ya. Wala pang I love you, 'yon partida.
"Hey kaya mo pa bang maglakad?"
Ngumiti ako sa kanya at tumango. Kakayanin ko lalo na kung kailangan kong masigurong ligtas ka. Makalabas lang tayo okay na, basta makaligtas ka.
"Konting tiis na lang I'm sure dadating na sina dad and tito Greg" nakangiting sabi niya bago ako hinalikan sa noo.
Katulad nga ng sinabi niya ay dumating sina daddy dahil nakarinig kami ng sunod sunod na pagsabog sa labas at putukan ng baril.
Lalo kaming nagmadali pero talagang nanghihina na ako.
"M-irko" nanghihinang tawag ko sa kanya.
"Yes baby?"
Sh*t kailan pa nakakapagpalakas ang salitang baby? I can feel kangaroos jumping inside my tummy parang nagpaparty sila sa sobrang kilig.
"Pagod na ako hintayin na lang natin sila," sabi ko sa kan'ya.
Bigla niya akong binuhat na parang bagong kasal.
"We can't waste time you're bleeding marami ng nawala sayong dugo alam kong nanghihina kana but can you promise me, promise me that you'll stay awake baby," pakiusap niya.
Nakangiti ako habang nakatitig sa kanya na nagmamadaling lumabas ng building habang buhat buhat ako.
Gusto kong manatiling gising gusto ko pang titigan ang mukha ni Mirko at gusto ko pang marinig na tinatawag niya akong baby pero ang hirap labanan ng antok.
"Mir-ko p-wede mo ba akong ma-halin?" nanghihina kong tanong.
Dahan dahang bumabagal ang kanyang pagtakbo at tumingin sakin.
"Hindi."
Parang tinusok ang puso sa sinabi niya.
"Hindi na kailangan dahil mahal naman talaga kita," nakangiting sabi niya.
Nanlaki ang mga mata ko at humigpit ang kapit ko sa kanya.
"Talaga?"
"Yes so please stay alive okay?"
Mabilis akong tumango sa kanya.
Lord please wag mo muna akong kukunin gusto ko pang maging masaya kasama ang lalaking ito pakiusap wag muna ngayon.
Mirko Gorei's POV
I'm starring at her lovely face and she's starring back at me while smiling.
Kahit gaano kabilis ang ambulance na sinasakyan namin pakiramdam ko pagong ito gusto ko na agad makarating sa ospital dahil parang pinupunit ang puso ko habang nakikitang nasasaktan si Samantha.
Nag apply akong assassin sa lola niya just to protect her but I failed inutusan nila ako ng malayong misyon and too late to know na dinukot na pala nila si Samantha.
Naramdaman kong humigpit ang hawak ni Sam sa kamay ko at ngumiti siya sa'kin.
"Pwede bang sabihin mong mahal mo ako?" tanong niya sakin.
"I love you baby please wag ka na muna magsalita hmm? Sasabihan kita ng kahit ilang milyong I love you kapag magaling ka na," nakangiting sagot ko sa kanya at hinalikan ang kamay niya.
"I love you too Mirko always" nakangiting sabi niya bago dahan dahang pumikit.
"Sam?" kinakabahang tawag ko sa kanya.
"Baby don't sleep please" pakiusap ko sa kanya bago mahinang ginalaw galaw ang pisngi niya.
Dinama ng kasama ko sa ambulance ang pulso nya pero lumingon lang sila sakin at umiling.
F*ck no!
"Baby wake up! Sam please please" pagmamakaawa ko.
Parang sasabog ang puso ko sa sakit ang sabi nila bato ang puso ko pero hindi walang nakakaalam na si Samantha ang kahinaan ko.
Bading man tignan ang umiyak para sa isang lalaki pero anong magagawa ko sobrang sakit.
I am her grandmother's assassin to protect her, to save her.
F*ck! Kung hindi dahil sa walang kwenta niyang lola hindi siya mawawala.
Tumigil na sa ospital ang ambulansya at nilabas na si Sam. Nasuntok ko ang pader sa sobrang sakit at galit na nararamdaman ko.
Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang tauhan ko.
"Sir?"
"I want that old woman alive."
"Yes sir!"
Dumating na ang ama ni Samantha at pinsan niya na si Carlyn kitang kita ko rin ang sakit sa kanilang mga mata.
"Tangna! Ako ang papatay sa matandang yon!" sigaw ni Carlyn.
Si tito Greg naman ay tahimik na umiiyak sa tabi ng katawan ni Samantha.
"This is all my fault" wala sa sariling sambit ko.
"You're not a super hero so please don't blame yourself kahit gaano mo siya gustong iligtas tao ka lang din iho."
Iniwan ko muna sila at pumunta sa lugar kung saan dinala ng mga tauhan ko ang matanda.
"Walang hiya ka! Pinagkatiwalaan kita!" bungad nya sakin.
Hindi ko siya pinansin at binalingan ang tauhan ko.
"Ang mga tauhan niya?"
"Wala na sir patay na lahat."
"Good."
Walang salita salitang binaril ko ang Matanda hindi ko na mabilang kung ilang bala ang pinakawalan ko. Habang nakikita ko siya, nabubuhay ang galit sa dibdib ko.
"Burn that s**t!" utos ko sa tauhan ko.
She killed my world, my Samantha and my heart. I tried to save my heart but I failed. Samantha is dead and together with her is my heart.
-END-
- Writer
