Fate

17

I sighed while looking at the man in front of me. He looks...wasted.

"I told you, didn't I?" Inis na tanong ko dahil sinabi ko ng gusto kong mapag isa. Pati sarili kong desisyon sya na din ang gagawa?

He tried to enter but I attempted to close the door kaya bumalik sya sa kinatatayuan nya.

"I-I can't live without you. I don't wanna live without you. So please, come home." Mahinang sabi nya. Gusto kong mainis. Gusto kong magalit sa sarili ko dahil simpleng ganito nya lang bibigay na agad ako. Pero hindi dapat ganon. I should know my worth, I should know what I deserved.

And I don't deserved his so called love.

"No. I've already decided. Umalis kana." I said and attempted to close the door again but he stopped it. Nakaharang ngayon ang braso nya sa pinto kaya hindi ko masara.

"Avabelle, please. J-just go home. Kahit iyon lang. A-ako nalang yung aalis." Sabi nya kaya napapikit ako. Ano bang sinasabi nya?

"I told you, I want to live without you! Hindi mo ba kayang respetuhin yung desisyon ko?" Naiinis na sabi ko at hindi makatingin sa kanya... kasi mata nya lang tatakbo na agad ako pabalik sa kanya.

"Bakit?" Halos bulong nyang tanong. I wanna hug him but I stopped myself. Tumawa ako habang hindi nakatingin sa kanya.

"Because I'm tired of you! Nakakapagod na. Nakakasawa pala. So just leave me alone." Sabi ko at sinara ang pinto. Humigpit ang hawak ko sa doorknob para kumuha ng lakad dahil pakiramdam ko ay babagsak ako.

Bakit ganon sya? Bakit pakiramdam ko ako yung mali? Mali ako na gusto kong mabuhay ng wala sya. Mali ako na iniwan ko sya. Mali ako na kinuwestiyon ko sya.

I cried my heart out that night. Kaya kinabukasan ay maga ang mata ko. I had no choice but to wear sunglasses habang papuntang hospital. Hindi ko iyon tinanggal at dire-diretso lang hanggang sa makarating sa room ni Xander. I saw him there, looking outside again.

"Good noon, miss!" Masayang bati nya na tinanguan ko lang.

"Ayos ka lang—."

"Let's go." I cutted him and waited for him to go out. Nakatingin lang sya sa akin kaya gusto ko syang irapan.

"What?" Mataray na tanong ko kaya no choice sya kung hindi sumunod na. Nakasuot na sya ng damit pang alis, hindi ko alam kung saan nya nakuha iyon pero hindi ko nalang pinansin.

"Where is your house?" Tanong ko habang sabay kaming naglalakad.

"Malapit sa condo mo." Sabi nya at humikab pa.

"I'm not living there anymore." Sabi ko na ikinagulat nya.

"Bakit?" Tanong nya na naman na hindi ko na sinagot. Sinundan ko lang sya ng huminto sya sa isang apartment, napairap ako dahil literal na katabi lang yon ng condo ko.

"I'm living there." Turo ko sa katabing building ng hinintuan nya. His eyes widened while still looking at me.

"Lumipat ka ba dahil gusto mo akong kasama?" Tanong nya na nagpairap sa akin.

"You're so stupid. I don't even know that you're living here." I said and crossed my arms on my chest. Mukha namang naniwala sya kaya pumasok na sya sa loob. Sumilip sya sa akin ng hindi ako sumunod.

"Just call me if something bad happens." Sabi ko na ikinatawa nya.

"Kaya ko ang sarili ko." Sabi nya katulad ng palagi kong sinasabi sa kanya.

"Kaya pala halos ayaw mo ng umalis ng hospital." Pangaasar ko na ikinairap nya. Did he just rolled his eyes at me?!

"Bye!"galit nyang sabi at pabagsak na sinara ang pintuan. Naiiling akong tumalikod at pupunta na sana sa condo ko ng makita kong may nagmamasid sa bahay nya. I'm sure it's the same people we escape that day.

I smirked and acted that I'll leave the place already. Nagtago ako sa isang basurahan at naghintay ng ilang minuto. Sumugod sila isa isa sa bahay ni Xander at ang isa ay kumatok. Bumukas naman iyon at nakita kong sumilip si Xander na mukhang inaasahan na ang lahat.

Hinila sya ng lalaking kumatok palabas at dinala sa madilim na bakanteng lote, of course I followed them. Napangiwi ako ng makitang kinakaladkad nila si Xander papunta doon, kakalabas lang nyan ng hospital!

I smirked when I saw the great baseball bat. I bet it's their weapon. Inunahan ko na sila na kuhanin yon bago pa nila makuha.

"Ang kapal ng mukha mong hindi magpakita matapos naming mabigay ang kaylangan mo!" Sigaw ng lalaki. Tahimik lang si Xander habang ako kay prenteng nakaupo sa ilalim ng puno at pinapanuod sila.

Sinampal sya ng isang lalaki kaya napadura naman sya ng dugo. Ibang iba sya sa Xander na nakakasama ko nung mga nakaraang araw at kanina.

Kumunot ang noo ko ng tutukan sya ng baril ng isang lalaki. Bakit may baril sila? Ipuputok na sana iyon sa ulo nya ng tumayo ako. I position myself and aimed at the man's head, binato ko sa kanya ang baseball bat na hawak.

I smirked. Bull's eye.

Nag simula ng mag ingay ang mga tao na nandito. I bet they're atleast 20 or so. Kung tama ang hula ko, letters of the alphabet ang trip nila.

"What the f**k are you doing here, Avani?!" Galit na sigaw ni Xander na ikinit balikat ko lang.

Papasugod silang lahat sa akin ng itaas ko ang kamay ko. They all stopped in their tracks na parang estatwa. But before I put it down, sunod sunod na putok ng baril ang narinig ko galing sa likod. Sobrang bilis non dahil sabay sabay ang pagbagsak ng mga tao.

I don't need to turned around because I can feel his presence already. But I still did. He's looking at me, with a longing on his eyes before he leave.

"Who's that?" Tanong ni Xander. Tinulungan ko syang tumayo at puro tanong sya na wala naman akong sinasagot. Pinasok ko sya sa bahay nya at sinara ang pinto. Ganon lang kadali matalo ang frat nila? I giggled and entered the building where I am living.