Chapter 28
1748 Words
Senior Account Manager na ako. Kontrolado ko ang lahat—hanggang sa isang dokumento ang gumulo sa akin.
"Meeting 3 hours from now. Review sa presentation mamaya. At Ava, may ipapadala akong proposal sa—"
"Send it to my email," putol ko kay Jai, hindi ko man lang inangat ang paningin mula sa laptop.
Ganito ang buhay ko—structured, predictable. Lahat may proseso. Ako ang nagpapasya, ako ang nag-aapruba.
Pero ngayon, nakatitig ako sa confidential financial report sa harapan ko, at biglang nag-iba ang lahat.
Tumalbog ang cursor ng mouse ko habang nag-scroll pababa.
Dahil sa dulo ng dokumento, isang pirma.
Ang pangalan ko.
Nanlamig ang kamay ko. Hindi ko maalala kailan ako pumirma.
Hindi ko maalala kung bakit.
Pero isang bagay ang sigurado—may isang kasunduan akong tinanggap nang hindi ko namamalayan.
Kung ganito ang simula ng mga araw ko, paano na kaya ang pagtatapos nito?
Isang papel lang ito. Pero habang binabasa ko, parang may pumipiga sa aking dibdib.
Hinagod ko ang pahina, hinayaan kong gumalaw ang cursor pababa. Isang file lang ito. Isang simpleng report.
Pero bakit may offshore account na nakapangalan sa akin?
Hindi ko maalala. Hindi ko maalala ang mga numerong ito, ang transaksyong ito. Pero narito sila, nakasulat, may pirma ko sa dulo.
Napasinghap ako. Nanuyo ang lalamunan ko.
Sa gilid ng paningin ko, nakita kong gumalaw si Enzo. Tahimik lang siya, pero alam kong pinagmamasdan niya ako.
Dahan-dahan akong bumaling sa kanya.
"Ano 'to, Enzo?" bulong ko. "Bakit nandito ang pangalan ko?"
Hindi siya agad sumagot. Isang matagal na titig lang, isang tahimik na kumpirmasyon.
At doon ko napagtanto—hindi ito pagkakamali.
Alam niya. At matagal na niya itong alam.
Ako lang ang hindi nakakaalam kung anong kasunduan ang pinasok ko noon.
Ayaw kong isipin ang ibig sabihin nito. Hindi ako pwedeng madamay sa kahit anong ilegal.
Pinilit kong huminga nang malalim, pero parang may nakaupo sa dibdib ko. Hindi. Hindi ito pwedeng maging totoo.
Kung may kasalanan ako, bakit hindi ko maalala?
Binasa ko ulit. Offshore account. Malalaking transaksyon. Hindi ko naaprubahan ito. Hindi ko pinirmahan ito—o baka nga pinirmahan ko? Pero kailan?
Baka may pagkakamali lang. Baka may ibang paliwanag dito.
Tumawa ako, pilit, habang inaalis ang tensyon sa balikat ko. Pero bakit hindi ko magawang tumingin kay Enzo?
Parang alam na niya ang sagot na pilit kong iniiwasan.
Hindi ako pwedeng madamay. Kung may kasalanan ako, dapat matagal na akong natanggal.
Pero hindi. Nandito pa rin ako.
At doon dumaan ang mas malamig na takot—bakit?
Kung inosente ako, bakit parang may bumubulong sa akin na ako mismo ang may kasalanan?
Tahimik si Enzo. Pero sa wakas, nagsalita siya—at may lungkot sa boses niya.
Hindi ko na kinaya ang katahimikan. "Sabihin mo na, Enzo," bulong ko. "Ano ba talaga 'to?"
Dahan-dahan siyang bumuntong-hininga. Hindi niya ako tinitingnan, hindi rin niya inaabot ang file.
"Ava..." Inayos niya ang sleeves niya, isang ugali niyang ginagawa kapag may hindi siya masabi. "Basahin mo ulit nang mabuti."
Mas lumakas ang kabog ng dibdib ko.
Hindi ito ang tono ng isang taong nanunumbat. Ito ang tono ng isang taong matagal nang alam ang totoo.
At ngayon pa lang, nakikita ko na ang pag-guho ng mundo ko.
Pilit akong ngumiti. "Baka may ibang paliwanag dito."
Nagtagal ang tingin niya sa akin.
"Matagal nang nandiyan ang pangalan mo, Ava."
At sa isang iglap, wala na akong maikaila.
Ang pangalan ko. Ang papel na hawak ko. At ang katotohanang hindi ko kayang takasan.
Binasa kong muli ang dokumento, bawat linya, bawat numero—pero sa halip na sagot, dilim.
Hindi ko alam kung ilang beses ko nang in-scroll ang pahina.
Milyon-milyong halaga, hindi pamilyar na account numbers, transaksyong walang mukha o pangalan—pero narito ako, ang sarili kong pangalan nakasulat sa dulo.
Tumaas ang balahibo ko.
"Ava," malamig na boses ni Enzo ang bumasag sa katahimikan. "Alam mo bang nakapirma ka na dito?"
Napatingin ako sa kanya.
Hindi. Hindi ko alam.
Mabilis akong tumawa, pilit. "Imposible. Baka may pagkakamali—"
Pero hindi siya gumalaw. Hindi kumurap. Alam kong alam niya.
At ang mas nakakatakot? Alam niyang hindi ako sigurado.
Isang papel lang ito. Pero bakit parang unti-unting bumabagsak ang lahat ng itinayo ko?
Kung hindi ko matandaan ang pagpirma…
Ano pa ang hindi ko alam?
Kung hindi ako nagkasala, bakit parang ako mismo ang nahuli sa sarili kong bitag?
Sa isang iglap, nagbago ang tingin ko sa opisina. Parang hindi ko ito mundo.
Ang Iconic Financial Group.
Dati, ito ang pangarap ko. Ang posisyon ko ngayon, ang opisina kong may glass walls, ang mga desisyon kong may bigat—lahat ito, pinaghirapan ko.
Pero ngayon, parang may aninong gumagapang sa bawat sulok.
May mga bagay na hindi ko napansin noon. Ang mga lihim na sulyap, ang tahimik na pagpapalitan ng dokumento sa hallway, ang mga pangalang hindi ko kailanman binigyang pansin sa payroll.
"Hindi na lang ito tungkol sa trabaho, 'di ba?" bulong ko.
Hindi sumagot si Enzo. Hindi na niya kailangan.
Ang kumpanyang itinayo ko ang sarili kong pangalan sa loob ng anim na taon…
Hindi lang pala ito isang opisina.
Isa pala itong laro.
Hindi ko alam kung kailan ako naging bahagi nito. Pero—hindi ako ang nagdesisyon.
"Enzo, anong ginawa nila sa akin?" Pero sa halip na sagot, katahimikan lang ang bumalot.
Tumingin ako sa kanya, naghihintay. Pero hindi siya sumasagot.
"Enzo." Mas mahina na ngayon ang boses ko, pero mas matalim ang tanong. "Ano'ng ginawa nila sa akin?"
Dahan-dahan niyang ipinasok ang kamay sa bulsa, ang paborito niyang paraan ng pagsasara ng usapan. Pero hindi ngayon. Hindi ko siya hahayaang umiwas.
"Alam mo, 'di ba?" bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili ko.
Tumingin siya sa akin, matagal, bago bumuntong-hininga. Pero walang lumabas na salita.
Dahil hindi siya ang dapat magsabi.
Kung sasabihin niya, babagsak ang lahat ng pader na bumabalot sa akin.
At siguro… ayaw pa niyang makita kung paano ako guguho kapag nalaman ko ang buong katotohanan.
Hindi ako handa sa sagot. Pero mas hindi ko kaya ang pananahimik ni Enzo.
Paano ko ipagtatanggol ang sarili ko kung hindi ko alam kung anong ginawa ko?
Mabilis akong bumalik sa screen, pilit inuulit ang mga numero, ang mga detalye.
"Think, Ava. Think."
Pero wala. Parang blangko ang utak ko, parang may bahagi ng nakaraan ko na hindi ko maalala.
Sinubukan kong ipagsiksikan ang lohika—baka clerical error lang, baka napasama lang ang pangalan ko sa isang proseso. Pero paano kung hindi?
Hindi ko na alam kung sino ang dapat kong pagdudahan.
Lumingon ako kay Enzo.
Tahimik pa rin siya, pero sa paraan ng pagtingin niya sa akin… parang matagal na siyang may alam na hindi niya sinasabi.
Gusto kong magtanong. Pero kung si Enzo mismo hindi sigurado kung kakampi ko siya o hindi…
Mas matindi ang tanong na bumabagabag sa isip ko.
Kanino ako dapat maniwala?
Hindi na ako makakabalik sa dati. At hindi ko alam kung sino ang kalaban ko.
Nasa harapan ko ang ebidensya. Pero paano ako magiging kriminal kung wala naman talaga akong ginawang masama?
Hinawakan ko ang papel, pilit na inuunawa ang bawat transaksyon, bawat numero.
Offshore account. Malalaking halaga. Pangalan ko.
Nanuyo ang lalamunan ko. Hindi ako kailanman tumanggap ng suhol. Hindi ako kailanman gumawa ng ilegal. Pero paano ko ipapaliwanag ito?
Hindi ako sigurado kung mas dapat akong matakot sa papel na hawak ko… o sa kung sino ang naglagay ng pangalan ko rito.
Bumaling ako kay Enzo. "Sabihin mo sa akin na joke lang 'to."
Tahimik lang siya, pero sa mata niya, alam kong hindi siya nagbibiro.
"Enzo…" Napasinghap ako. "Sino'ng may gawa nito?"
Hindi siya sumagot agad. Pero nang magsalita siya, mas bumigat ang hangin sa paligid.
"Mali ang tanong mo, Ava."
"Ang tanong dapat… bakit ikaw?"
Si Enzo—nandito nga siya, pero hindi ko alam kung kakampi nga siya o kalaban.
Tinitigan ko siya. Siya ang unang taong nagbigay ng babala. Siya rin ang unang hindi nagsabi ng totoo.
Ano bang alam niya na hindi niya sinasabi?
"Gusto kong marinig mula sa'yo," marahang sabi ko. "Hindi ako tanga, Enzo. Alam mong may hindi ako naiintindihan. Pero bakit parang… ayaw mong sabihin?"
Huminga siya nang malalim, pero hindi siya umiwas ng tingin.
"May dahilan ka kung bakit hindi mo maalala."
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
At kung may dahilan akong hindi maalala, ibig sabihin… may isang taong siniguradong hindi ko ito matandaan.
Si Regina—matagal ko nang alam na kalaban siya. Pero paano kung hindi siya ang totoong halimaw?
Kung siya lang ang pangharang… sino ang talagang may hawak ng mga tali?
Kung may mas mataas pang gumagalaw kay Regina… sino siya? At bakit ako ang target?
Pinaghirapan ko ang posisyon ko. Hindi ba iyon ang totoo? Hindi ba iyon sapat?
Hinawakan ko ang gilid ng mesa, pilit kinakalma ang sarili.
"Hindi ko alam kung anong iniisip mo, Ava," malamig na sabi ni Enzo, "pero hindi mo gustong malaman ang sagot."
Nanikip ang dibdib ko. "Gusto ko lang naman malaman kung paano ako napasama rito."
Hindi siya nagsalita agad. Pero nang magsalita siya, hindi ko nagustuhan ang tono niya.
"Baka hindi lang ikaw ang umangat." Tinitigan niya ako. "Baka may mga taong tinapakan mo para makarating ka diyan."
Biglang bumigat ang hangin sa pagitan namin.
Si Enzo. Si Adrian. Ang ibang empleyadong hindi ko naalala kung kailan nawala.
Kung ako ang may-ari ng account…
Ako ba ang nag-angat sa sarili ko? O may ibang nag-angat sa akin kapalit ng iba?
Kung hindi ko alam kung paano ako napunta rito… baka nga hindi ko gusto ang sagot.
Sanay akong may solusyon sa lahat. Pero paano kung hindi ko alam ang problema?
Inayos ko ang postura ko, pero hindi ko maitago ang panlalamig ng mga kamay ko.
Hindi lang ito isang promotion. Hindi lang ito corporate politics.
Hindi lang si Regina ang dapat kong bantayan.
"Enzo," mahina kong bulong, "kung hindi si Regina ang gumagalaw dito… sino?"
Hindi siya sumagot. Hindi niya kailangang sumagot. Dahil pareho kaming may sagot sa tanong na hindi ko pa kayang sabihin nang malakas.
Hindi na ito tungkol sa trabaho.
Hindi na ito tungkol sa kumpanyang matagal kong itinuring na mundo ko.
Ang laban na ito… ako mismo ang nakataya.
Ang bawat desisyon ko, bawat hakbang na ginawa ko, may nagtatakda na pala sa likod.
Kung matagal na akong ginagalaw sa larong ito…
Kanino ako naging tauhan?
Kung hindi si Regina ang tunay na kalaban… sino ang gumagalaw sa likod ng lahat?
- Writer
