Chapter 4
1469 Words
Maingay na naman sa 10th Floor.
Minsan, may mga eksenang parang paulit-ulit na lang—gaya ng naka-schedule na corporate meetings kung saan ang mga mahihina’y pinuputakte, at ang mga malalakas ay tahimik na nanonood.
Tahimik akong nakatayo sa gilid, pinagmamasdan si Ava, abala sa paghahanda ng presentation.
Matikas siya, pero ramdam ko ang bigat sa balikat niya.
Sa kabilang banda, si Adrian—nakangiti pero may binabalak.
Nang lumapit ang isang VIP client, agad akong napalingon.
Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam akong bumalot sa akin.
Para bang nakita ko na siya noon.
At ang mas nakakapagtaka?
Parang kilala rin niya ako.
"Nakakatuwa," biglang sabi ng VIP client, nakangiti siya habang tinititigan niya ako. "Akala ko hindi na tayo magkikita ulit."
Nanlamig ako. "Ha?"
"Tanda mo pa ba?" bumaba ang boses niya. "Noon, hindi mo natapos ang iniwang mong trabaho."
Parang may sumipa sa utak ko.
Biglang bumalik ang isang lumang memorya—isang pagkakamali na pilit kong kinalimutan.
Pero ngayon, may pagkakataon akong baguhin ang lahat.
Nakatayo lang ako, ramdam ang bigat ng mga alaala.
Dapat ba akong umatras, tulad ng dati?
Pero hindi na ako pareho ng taong iyon noon.
Mas matibay na ako.
Tumingin ako kay Ava, tahimik lang siya pero matatag.
Dito ko biglang naisip—baka ito na ang pagkakataon kong baguhin ang ending ng storya kong hindi ko natapos.
Huminga ako nang malalim.
"Nasaan ‘yung folder?!"
Naramdaman ko ang nerbiyos sa boses ni Ryan habang mabilis niyang hinahalungkat ang mga files sa laptop niya.
Wala.
Mismong yung core analysis ng presentation namin—burado.
Napamura ako sa isip.
Parang sinadya ‘to.
"Enzo, anong gagawin natin?" bulong ni Ryan, habang namumutla.
Bago pa ako makapagsalita, nagtanong agad si Adrian.
"Mukhang may nangyayaring hindi inaasahan."
Nakasandal siya sa gilid, mukhang hindi apektado.
"Bakit parang hindi kayo handa?"
Tiningnan ko siya, tahimik pero nag-iinit ang dugo ko.
Alam kong may kinalaman siya rito.
Tumingin ako kay Ava—kitang-kita sa kanya ang frustration, pero hindi siya bumibitaw.
"Enzo?" tanong muli ni Ryan, hinihintay ang sagot ko.
Huminga ako nang malalim.
Dapat ba akong magpanic, gaya noon?
O dapat ko bang harapin ‘to?
"T*ngina," bulong ko. "Hindi ‘to matatapos nang ganito lang."
Tumingin ako kay Adrian, seryoso. "Wala ka bang sasabihin, Velasquez?"
Ngumisi siya. "Anong gusto mong sabihin ko? Hindi ako ang nagtanggal ng file mo."
Tama.
Wala siyang hawak na ebidensya.
Pero ramdam ko—alam niyang matatalo kami.
Noon, siguro magpapadala ako sa kaba.
Pero hindi na ngayon.
Pinikit ko ang mata ko sandali.
Dati, tatanggapin ko na lang ang pagkatalo.
Pero ngayon?
Hindi ko hahayaang matalo kami nang hindi lumalaban.
Tumingin ako kay Ava.
Handa na akong gumawa ng paraan.
Kahit pa ang kailangan kong gawin... ay magsugal para sa sarili kong paraan ng paglalaro.
"Wala pa rin?" bulong ni Ava, pilit pinapanatili ang composure pero kita sa mata niya ang inis.
Masama ‘to.
Si Ryan, nanginginig ang kamay habang patuloy na naghahalungkat sa system files.
"Wala talaga, Ava. Hindi ko alam kung paano—"
"P*tangina," bulong niya sa sarili, pero bumaling agad sa akin. "Enzo?"
Alam kong tinatanong niya kung may solusyon ako.
Pero paano kung wala?
Minsan na akong natalo sa ganitong sitwasyon—isang crucial moment kung saan hinayaan kong matalo ako ng sitwasyon.
Noon, hindi ako nagsalita.
Hindi ako lumaban.
At dahil doon, may nawala sa akin.
Ngayon, heto na naman.
Dapat ba akong umatras?
"Napipikon na ‘yung kliyente," bulong ni Jai mula sa gilid, siniko ako.
"Kung may milagro kang balak gawin, ngayon na ‘yon."
"Paano kung mali?" sagot ko, hindi ko napigilan.
Si Adrian, nakangiti pero puno ng panunuya, lumapit at bumulong, "Dapat sanay ka na sa pagkakamali, Enzo. Hindi ba’t dati mo nang ginawa ‘to?"
Biglang bumigat ang dibdib ko.
Alam niya.
T*ngina, anong alam niya?
Hindi ko na tinanong.
Hindi ako pwedeng magkamali ulit.
"Ryan," mahina kong sabi, pero mariin. "Gamitin mo ang huling version na sinave mo sa email."
"Pero hindi pa tapos ‘yun—"
"Huwag mong isipin ang wala. Gamitin mo ang meron."
Tumango si Ryan at sinimulang buksan ang file.
Hindi ito perpekto.
Pero mas mabuti nang lumaban kaysa muling matalo sa parehong paraan.
Nakita kong kumunot ang noo ni Adrian.
Doon ko naisip—baka hindi lang kami ang natataranta ngayon.
Dapat ba talaga akong nandito?
Habang binubuksan ni Ryan ang huling na-save na file, ramdam ko pa rin ang pangangatog ng dibdib ko.
Tama ba ang ginawa ko?
O baka mamaya, lalo lang kaming mapahamak?
Napalunok ako.
Dati na akong nasa ganitong sitwasyon.
FLASHBACK:
Isang lumang opisina. Mas batang version ko, nakaupo sa harap ng isang senior analyst na halatang dismayado.
"Enzo, ito ba ‘yung data report mo?" malamig ang tanong niya.
Tumango ako. "Opo. Tama naman po ‘yan—"
"Kung tama, bakit kulang?" putol niya, itinulak pabalik ang papel.
Tahimik ako.
Wala akong sagot.
Wala akong ginawa.
At dahil doon, ako ang sinisisi sa pagkakamali.
Ako ang natanggal.
PRESENT:
Huminga ako nang malalim. Hindi ko hahayaang maulit ‘yon.
Ngunit bago ko pa maisip kung paano ko ipu-push ang sarili kong manindigan, biglang bumukas ang pinto ng conference room.
Si Boss Regina.
Tumahimik ang lahat.
Mabagal siyang lumapit, malamig ang tingin. "Ano’ng nangyayari rito?"
Nakita kong sinulyapan ni Adrian si Boss Regina—para bang kanina pa niya siya hinihintay.
Biglang sumakit ang sikmura ko.
"May problema ba tayo?" tanong niya kay Ava, mabagal pero matalim.
Nagpalitan kami ng tingin ni Ava.
Alam kong hindi kami pwedeng magpakita ng kahinaan.
Pero t*ngina.
Ito na ‘yon.
Kung may ginawa nga silang sabotahe, ngayon nila planong ibagsak si Ava.
At kung hindi ako kikilos... baka ito ang huling pagkakataong may magagawa pa ako.
Wala nang oras.
Kung hindi ako kikilos, babagsak si Ava.
Babagsak kaming lahat.
Tumayo ako. "Excuse me, sir, ma’am," sabi ko, kalmado kahit bumibilis ang t***k ng puso ko. "May technical issue pong nangyari, pero maaari kong ipaliwanag nang direkta ang ating financial forecast."
Napatigil si Ava, si Ryan, pati si Adrian.
Lahat ng mata, nasa akin.
At gaya ng dati—katulad nung unang beses akong sinubok sa ganitong sitwasyon—alam kong isang maling galaw lang, tapos na ako.
Pero hindi na ako ‘yung dating Enzo.
Sinimulan kong magsalita.
At sa unang pagkakataon, hindi ako nag-alinlangan.
Habang tuloy ako sa pagpapaliwanag, napansin kong tahimik si Boss Regina, nakatitig sa akin na parang sinusuri bawat salita ko.
Pagkatapos ng presentation, lumapit siya. "Impressive, Enzo. Pero hindi ka naman talaga bago sa ganitong sitwasyon, hindi ba?"
Nanigas ako.
Anong ibig niyang sabihin?
Ngumiti siya nang bahagya. "Ang isang pagkakamali ay hindi lang laging pagkakamali. Minsan, may mas malaking dahilan kung bakit ka kailangang bumagsak."
Biglang bumalik ang alaala ng dating trabaho ko—ang dati kong pagbagsak.
Pero... sinadya bang mangyari ‘yon?
At kung ganoon nga, sino ang naghulog sa akin noon?
Tumibok nang malakas ang dibdib ko.
Kung totoo ang sinabi ni Boss Regina, ibig sabihin ba nito na hindi talaga ako basta nagkamali noon—may nagplano para bumagsak ako.
"Bakit niyo ‘to sinasabi sa akin ngayon?" tanong ko, pilit pinapanatili ang boses ko.
Ngumiti siya, pero malamig. "Dahil gusto kong makita kung natuto ka na... o uulitin mo lang ang nangyari noon."
Bigla akong nanlumo.
Ako ba ‘to?
Isang taong paulit-ulit lang nilalaro ng mas malalakas?
Pero nang mapansin kong nakatingin sa akin si Ava, nag-aalalang hinihintay ang reaksyon ko, doon ko na-realize—hindi na ako ang dating Enzo.
At ngayong alam ko na, hindi na ako babagsak muli.
Pinagmasdan ko si Adrian, ang ngisi niya ay punong-puno ng babala. "Baka may masagasaan ka."
Tiningnan ko si Ava, tahimik pero bakas ang pagod.
Pinaglalaruan ba talaga kami?
Dati, tinatanggap ko na lang ang gulong ‘to.
Wala naman kasi akong choice.
Pero hindi na ngayon.
Tiningnan ko si Adrian nang diretso sa mata. "Kung may masasagasaan, hindi ako ang unang bumangga."
Ngumiti siya, pero kita kong hindi niya nagustuhan ang sagot ko.
Naglakad ako papunta sa desk ko, ngunit tumigil ang hakbang ko nang makita ang bagong text message:
"Watch your back. Next time, I won’t let you have the spotlight."
Hindi ko alam kung kanino galing.
Naramdaman kong may isang bagay na nawala—ang pagiging tahimik ko.
Habang papalabas ako ng opisina, nakita ko si Ava, nakatayo sa malayo.
Alam kong may gusto siyang sabihin na kung ano, pero tumalikod siya bago ko pa siya tawagin.
Isang tanong ang bumabagabag sa isip ko: Ano ba talaga ang nangyari sa nakaraan namin?
At bago pa ako makapag-isip nang malinaw, isang bagong email ang pumasok sa inbox ko.
Subject: "Project L.A. - Restricted File Request Approved."
T*ngina.
Sino ang nag-request nito... at bakit parang gusto nila akong pilitin na alamin ang katotohanan?
- Writer
