Scandal on the 10th Floor

Chapter 42

Ang opisina ng Orion CEO ay isang larawan ng katahimikan. Sa ilalim ng malalaking chandelier, marahang lumagda ang CEO sa kontrata. Sa harap niya, si Celeste Navarro—hindi nagmamadali, hindi kinakabahan.

Tumingala ang CEO mula sa papel, bahagyang inikot ang ballpen sa pagitan ng mga daliri. “Maganda ang offer mo, Celeste,” aniya, habang tinatasa ang babaeng kaharap. “Walang talo dito, di ba?”

Nagtagpo ang kanilang mga tingin. Walang bahid ng pag-aalinlangan sa mata ni Celeste, hindi man lang kumurap. “Of course, sir,” sagot niya, tila may bigat ang bawat salita. “Sigurado ako dito. Trust me.”

Sumandal ang CEO sa kanyang upuan, habang sinusukat ang kaharap. Ang ngiti ni Celeste ay tulad ng isang bihasang negosyante—hindi agresibo, hindi rin mapanlinlang, kundi tiyak.

Napailing nang bahagya ang CEO, parang sinisita ang sarili. “Masyado na akong matanda para sa pag-aalinlangan,” bulong niya, bago muling binaba ang panulat sa huling pahina ng kasunduan.

Tumawa siya, habang tinatabunan ang kakaunting kaba sa kanyang dibdib. “Celeste, magaling kang negosyante,” dagdag niya. “Paano mo ba ako napapayag ng ganito kabilis?”

Pinanood ni Celeste ang bawat galaw ng CEO—ang paraan ng paghawak nito sa panulat, ang paraan ng paghinga nito matapos pirmahan ang dokumento. Alam niyang ang bawat tinta sa papel ay isang hakbang patungo sa pagbagsak ng Orion.

“I just know how to present a good deal,” sagot niya, payapa, halos mahika ang tono.

Sa labas ng opisina, hindi nagbabago ang ikot ng mundo. Ang mga empleyado ng Orion ay abala sa kanilang mga gawain—hindi nila alam na sa loob, isang emperyo ang unti-unting gumuguho.

Tumunog ang telepono sa mesa ng CEO—isang tunog na dapat ay sinagot niya. Ngunit hindi niya iyon pinansin. Mas mahalaga ang kontrata sa kanyang harapan, mas mahalaga ang katahimikan sa pagitan nila ni Celeste.

Sa isang iglap, ang mundo ay parang bumagal. Sa labas ng bintana, ang lungsod ay buhay. Sa loob ng kwartong ito, may isang patay nang kumpanya.

Marahang isinara ni Celeste ang dokumento, pinasadahan ng tingin ang nakapirmang tinta. Isang ngiti ang gumuhit sa kanyang labi, bahagya, halos hindi mahahalata.

Tumingin siya sa CEO, itinago ang tunay na emosyon sa kanyang mga mata. “That’s it then,” bulong niya, tila isang tahimik na panata sa sarili. Simula pa lang ito.

Sumandal ulit ang CEO sa kanyang upuan, naglabas ng buntong-hininga. “Good luck, Celeste,” aniya, halatang gumaan ang loob matapos ang desisyon.

Nagtaas siya ng tingin. Ngunit si Celeste ay wala nang kaba, wala nang alinlangan.

Hindi agad sumagot si Celeste.

“Hindi ako naniniwala sa swerte,” aniya, may kasamang payapang ngiti. “Pero salamat pa rin.”

Tahimik na nakatitig ang CEO sa kopya ng dokumentong may pirma niya, para bang bigla itong naging mabigat. Sa harap niya, si Celeste—matikas, kalmado, at hindi matinag. Walang alinlangan sa kanyang postura.

Pinatong ng CEO ang ballpen sa mesa, saka marahang hinaplos ang papel. “Ayos lang ba talaga ang mga numerong ito?” tanong niya, bahagyang basag ang boses, isang hibla ng kaba ang lumitaw.

Ngumiti si Celeste, banayad at walang bakas ng alinlangan. “Mas higit pa sa ayos,” sagot niya, tiyak ang boses, walang bahid ng pag-aalinlangan.

Isinandal niya ang likod sa upuan, pinaglaruan ang dulo ng kanyang pearl necklace. “Sir, kung may problema, dapat kanina pa natin ito pinag-uusapan. Pero wala, di ba?” Isang tipid na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi.

Huminga nang malalim ang CEO, saka marahang tumango. Bumalik siya sa dokumento, hinagod ng mata ang bawat linya ng numero, parang nagbabakasakaling may maling makita.

Pero wala. Wala talaga.

Bahagya siyang umangat sa upuan, pinisil ang sintido. “Alam kong magaling ka, Celeste,” aniya, pilit na ngumingiti. “Pero hindi ko maiwasang magduda minsan.”

Tinitigan ni Celeste ang matandang nasa harapan niya, walang pagbabago sa ekspresyon. “Sir, ilang dekada ka nang nasa industriyang ito,” aniya, marahang inilapag ang kamay sa ibabaw ng dokumento. “At hindi ka pa kailanman nagkamali sa pagpili ng tamang kasunduan.”

Sandaling natahimik ang CEO, pilit pinoproseso ang sarili niyang paniniwala. “Reputasyon ko ang nakataya,” bulong niya, parang kinakausap ang sarili.

Marahan ngunit tiyak, lumapit si Celeste, inilapag ang kamay sa balikat ng CEO. Isang kilos na walang bahid ng pagmamadali, tila sinisigurong nasa ilalim pa rin siya ng kontrol.

“Sir,” ani Celeste, mahinahon ngunit mabigat ang tono, “walang ibang nakakaalam kundi tayong dalawa.” Dahan-dahang binaba niya ang kanyang kamay, ngunit iniwan ang bigat ng kanyang presensya.

Pinanood niya ang bahagyang pagkalito sa mata ng CEO, ang paraan ng pagpikit nito na tila sinusubukang pigilan ang lumalalim na pagdududa. “You have nothing to worry about.”

Nagtagal ng ilang segundo bago muling nagsalita ang CEO. Bumuntong-hininga siya, mabigat, pagod. “Malamang tama ka,” bulong niya, halos hindi na sigurado kung kausap si Celeste o ang sarili.

Bahagya niyang isinandal ang likod sa upuan, pilit pinapalubag ang loob. “Tama ka, wala akong dapat ipag-alala.” Ngunit kahit sarili niyang tinig, parang hindi siya kumbinsido.

“Okay,” aniya, hindi sigurado kung para sa desisyon niya o para sa sariling kapayapaan. Sa kanyang isipan, isang tanong ang bumubulong: Ano nga ba ang hindi ko nakikita?

Hindi sumagot si Celeste. Sa halip, dahan-dahang inayos ang kanyang coat. Habang papalabas, isang malalim na ngiti ang sumilay sa kanyang labi—isang ngiting hindi kailanman nakita ng CEO.

Dahan-dahang lumabas si Celeste sa opisina, mahigpit na hawak ang folder. Makinis ang kanyang hakbang, walang bakas ng pagmamadali—parang isang reyna na naglalakad palayo sa isang digmaang sigurado na siya ang nanalo.

Sa bawat hakbang niya sa corridor, marahang tumango si Celeste sa secretary ng CEO. Walang kahit sino ang nagtanong, walang nakapansin—parang ordinaryong transaksyon lang ang naganap. Ngunit ang totoo, hindi ito ordinaryo.

Habang binabaybay ang pasilyo, saglit niyang ibinaba ang tingin sa folder na nasa kanyang kamay. Makinis ang takip nito, walang bahid ng bigat ng kasunduan. Ngunit ang laman?

Pinisil niya ito, hindi upang protektahan kundi upang damhin ang bigat ng kapangyarihang hawak niya. Ang mga numerong nakapaloob dito ay sapat upang wasakin ang isang imperyo.

Sa gilid ng kanyang paningin, napansin niya ang salaming dingding ng opisina. Huminto siya, sumulyap sa sariling repleksyon. Ang babaeng tumingin pabalik ay hindi nag-aalinlangan.

Bahagyang lumapad ang ngiti niya, halos hindi halata. Walang kaba, walang pagdadalawang-isip. Tila isang maestro na natapos nang isulat ang pinakanakakabaliw niyang obra—isang simponiyang magpapatumba sa Orion Financial.

Isang empleyado ang dumaan, bitbit ang ilang dokumento. Saglit itong nag-atubili bago lumapit. “Ma’am, kailangan niyo ba ng tulong?” tanong nito, magalang, walang ideya sa bigat ng hawak ni Celeste.

Itinaas niya ang kanyang tingin, pinasadahan ito ng isang banayad na ngiti—hindi matamis, hindi malamig, kundi simpleng pagtanggi. “Hindi na kailangan,” sagot niya, diretsong naglakad palayo.

Sa harap ng elevator, saglit siyang natigilan, itinaas ang tingin sa emblemang nakasabit sa dingding. ORION FINANCIAL GROUP. Pinanood niya ito, tahimik, parang sinasariwa ang bawat kahulugan ng pangalan.

Dahan-dahang bumukas ang elevator. Sa loob, malamlam ang ilaw, tahimik ang espasyo—tila isang walang-lamang silid, naghihintay sa isang pasaherong may bitbit na lihim.

Nag-atubili siya saglit, pinakiramdaman ang bigat ng ere sa paligid. Wala pang gumuho, wala pang sumabog. Pero alam niyang hindi magtatagal. Isang maling hakbang lang ng Orion, at ang lahat ay mawawasak.

Bago pumasok, muling lumingon si Celeste sa pasilyong tinahak niya. Parang isang manlalarong tumitingin sa chessboard matapos ang isang matagumpay na galaw. Walang atrasan.

Humakbang siya papasok, at sa marahang pagdulas ng pinto upang magsara, iniwan niya ang isang tahimik na sulyap sa labas—ang mundong alam niyang malapit nang mabago, ang mundong malapit nang maglupasay sa harap niya.

Sa loob ng elevator, marahang binuksan muli ni Celeste ang folder. Pinagmasdan niya ang pirma ng CEO—malinaw, matibay, hindi nanginginig. Napangiti siya. “Ni hindi mo alam kung anong pinirmahan mo.”

Isinara niya ang folder, mas mariin kaysa kanina. Sa pagtaas ng kanyang tingin, isang matigas at mapaglarong ngiti ang sumilay sa kanyang labi.

“Magsisimula na ang pagbagsak niyo.”