Chapter 41
1333 Words
Alam kong mauuwi tayo rito. Ganito rin ang simula dati, at alam kong—mauulit ito.
Minsan, magkaibigan kami. Madalas, magkaaway.
Ngayon, para kaming dalawang taong naghuhukay ng sarili naming libingan.
At sa gitna ng lahat ng ito—ang hindi naming kayang pangalanan.
"Ito na naman tayo," malamig na sambit ni Adrian, nakangiti pero hindi masaya.
"Trabaho lang, Velasquez," sagot ko, bagama’t ramdam kong parehong hindi lang ito tungkol sa trabaho.
"Gusto mo bang malaman ang problema mo, Ava?" mayabang ang tono ni Adrian, nakasandal sa pintuan ng opisina ko.
"Hindi ko kailangan ng analysis mo."
Pero alam kong sasabihin niya pa rin.
"Mas matalino ka dati," aniya, parang nag-aanyaya ng away.
Tinitigan ko siya, inipon ang lahat ng hinanakit sa isang sarkastikong ngiti. "At ikaw, Adrian, mas magaling ka magtago dati."
Ang mundong ito, ang trabahong ito—wala itong ginawa kundi itulak kami palapit sa bangin.
At isang maling galaw, isang maling desisyon… maaaring may mahulog muli.
Isang kasunduan ang nabuo. Isang pangakong nabasag. At sa isang iglap—naulit ang nakaraan.
May ilang desisyon na hindi mo na mababawi, kahit anong pagsisisi pa ang gawin mo.
"Kung babalikan mo ang lahat, Ava… gagawin mo pa rin ba?"
Saglit akong natigilan. Ang tanong ni Adrian ay parang matalas na kutsilyo na tumagos sa nakaraan ko. "Hindi mo na kailangang itanong."
Ang kwartong ito ay puno ng mga taong gutom sa tagumpay—pero ilan sa kanila ang handang pumatay para rito?
Pinagmasdan ko si Adrian. Alam kong isa siya sa mga iyon.
"Tingin mo ba nanalo ka na?" mayabang niyang tanong, habang nakasandal sa pintuan ng opisina ko.
Napangiti ako, pero walang init. "Adrian, hindi pa tayo tapos."
"May bagong impormasyon tungkol sa account mo," aniya, sabay abot ng isang confidential file.
Binuksan ko ito, at sa unang tingin pa lang—alam kong may delikadong laro na namang nagsisimula.
"Alam kong alam mo na ‘to, Ava," bulong ni Adrian, bahagyang nakayuko. "Minsan, ang pinakamalaking pagkakamali natin ay ang hindi natin ginawa."
Hindi ko siya sinagot. Dahil tama siya.
Isang papel ang nilagdaan. Isang lihim ang nadiskubre. At isang maling hakbang ang naganap.
Alam kong may babalik. Pero bakit ngayon? At bakit kailangan siya pa ang magdala nito?
Tumunog din ang notification ng email ko. Confidential.
Pagbukas ko, nanlamig ang kamay ko. Isang lumang kasunduan na hindi dapat naiwang nakasulat. At sa sender—isang pangalang hindi ko akalaing babalik pa.
"Alam mo bang napaka-interesting ng past mo, Ava?" bulong ni Adrian, may hawak na printed copy ng email.
Tumingin ako sa kanya nang diretso. Maliit lang ang opisina, pero parang bumagsak ang mundo ko.
"Anong gusto mo?" malamig kong tanong.
Ngumiti siya, pilyo pero walang init. "Depende, Ava. Mas gusto ko sanang marinig kung ano ang kayang mong ibigay."
Sinusubukan niya akong sakalin sa sarili kong nakaraan.
Kung babalikan ko ang lahat, may isang gabing hindi ko matatakasan.
"Huwag mo akong sisihin kung hindi mo naisip ‘to noon pa lang," sabi ni Adrian. Walang pagsisisi sa boses niya—tanging panalo.
Lumapit siya, halos magkadikit ang balikat namin.
"Isang maling hakbang, Ava, at alam mong ikaw mismo ang babagsak."
Binalaan niya ako, pero hindi ito babala. Alam kong ultimatum ito.
Isang titig. Isang maling sagot. At isang lihim na maaaring sumira sa lahat.
Ang nakaraan ay bumalik, hindi bilang alaala—kundi bilang isang halimaw na handang lumamon.
Ang opisina ay isang mundong may sariling patakaran—hindi ito para sa mahihina.
Pero nang marinig ko ang pangalan niya, parang nawala lahat ng control na meron ako.
Ryan Gomez.
Nakatayo siya sa harap ko, may ngiting pamilyar pero hindi ko na kilala.
“Miss Marquez,” aniya, pormal, pero ang titig niya—may bahid ng alaala.
Alaalang hindi dapat bumalik.
“Tingin ko, dapat tayong mag-usap.”
Napatingin ako kay Enzo, na para bang ramdam ang tensyon sa pagitan namin ni Ryan.
Ang huling pagkakataon na nag-usap kami ni Ryan, may nasirang pangako.
“Huwag mong sabihing nagulat ka, Ava,” bulong niya, bahagyang nakangiti. “Kahit kailan, hindi tayo natapos.”
Ang boses niya, ang presensya niya—lahat ito ay nagsasabing may dala siyang isang bagay.
Isang bagay na hindi ko gustong marinig, o makita man lang.
Tumingin siya sa akin, tapos kay Enzo, bago bumalik ulit sa akin.
“Lalaruin ba natin ‘to, o tatapusin na?”
May iniabot siya. Isang folder.
At sa loob nito, isang lihim.
Binuksan ko ang folder. Napigil ang hininga ko. Ito ang huling bagay na dapat lumabas.
Minsan, ang pinakamasakit na katotohanan ay ‘yung nasa harap mo na pero binalewala mo.
Hawak ko ang folder, ang mga daliri ko nanginginig sa galit habang binabasa ang laman.
"Ryan," sabi ko, mababa pero punong-puno ng hinanakit.
"Huwag ka nang magkunwaring shocked, Ava."
Hindi ko napansin na nakatayo na pala si Enzo sa tabi ko, nakasilip sa mga pahina.
"Ano ‘to?" tanong niya, pero hindi ko na siya matingnan.
Dahil ang laman ng folder? Isang kasinungalingang bumuo sa lahat ng alam ko.
Pumintig ang sentido ko, parang gusto kong isigaw ang lahat ng tanong na bumabaha sa isip ko.
"Hindi ko akalaing ganito kita makikilala ulit," malamig kong sabi kay Ryan.
Pero ang mas masakit? Alam kong hindi ko siya dapat pinagkatiwalaan noon pa lang.
"Alam mo, Ava, minsan iniisip ko," ani Ryan, habang nakatingin kay Enzo na parang isang hayop na pinag-aaralan ang kalaban nito.
"Anong pakiramdam na nasa gitna ng laban… nang hindi mo alam?"
Ngumiti si Ryan—hindi masaya, hindi rin nag-aalok ng kapayapaan.
"Magandang laro, Ava. Pero alam mong hindi ko ito ginagawa nang walang dahilan."
Tumigil ang mundo ko.
Hinawakan ko ang folder, lumingon kay Enzo. At sa isang iglap, lahat ay nagbago.
Minsan, kahit anong gawin mo para baguhin ang kwento—pareho pa rin ang dulo.
“Dapat noon pa lang, lumayo ka na sa akin.”
Ang lamig sa boses ko ay hindi sapat para itago ang bigat sa dibdib ko.
Pero huli na.
Tinitigan ako ni Enzo, walang imik.
Alam kong gusto niyang itanong—Kailan kita niloko, Ava? Kailan kita sinaktan?
Pero hindi niya sinabi. At ako? Hindi ko kayang sagutin.
“Sigurado ka bang ito ang gusto mo?” tanong ni Enzo, mababa ang boses pero ramdam ko ang panginginig.
Hindi ko siya sinagot.
Dahil hindi ko rin alam ang sagot.
“Alam mo, Ava,” bulong ni Ryan, may ngiti sa labi. “Minsan, ang pinaka-mapanganib na kaaway… ay ‘yung hindi mo kailanman inisip na lalaban sa’yo.”
Bakit parang si Enzo ang tinutukoy niya?
Huminga ako nang malalim. Ramdam ko ang bigat ng folder sa kamay ko.
Sa isang iglap, isang desisyong hindi na mababawi.
Nagsimula ang laban, at alam kong walang ligtas dito.
Nagkatinginan kami ni Enzo—at sa isang segundo, napagtanto kong pareho naming hindi sigurado.
Ang akala kong katapusan ay isa lang palang panibagong simula. Walang totoong nagtatapos dito.
"Tapos na ‘to, Ava," sabi ni Enzo, pero kahit siya mukhang hindi naniniwala.
Napangiti ako—mapait, walang saya.
"Hindi pa tayo tapos, Enzo. Alam mong hindi kailanman natatapos ‘to."
Humakbang siya papalapit, pero hindi niya itinuloy.
Ako rin.
Sa pagitan namin, isang pintong isinara pero hindi tuluyang ni-lock. Isang tanong na hindi namin kayang sagutin.
Ano ba talaga tayo?
Walang binitiwang salita si Enzo, pero ramdam ko ang bawat nakatagong salita sa tingin niya.
At doon ako kinilabutan.
Dahil minsan, ang pinakamalalakas na pangako ay ‘yung hindi kailanman binitawan.
Hindi na kami nagpaalam. Walang "See you around."
Pero pareho naming alam.
Magkikita ulit kami. Magbabanggaan ulit kami.
Dahil ang mundo namin ay isa lang—at hindi puwedeng walang masusugatan dito.
Habang pinapanood kong lumayo si Enzo, isang bagay ang naging malinaw:
Akala ko kaya ko siyang iwanan.
Pero sa larong ito, sa gulong ito—hindi kailanman ako lumabas.
At hindi rin siya.
Isang huling titig, isang lihim na hindi mabibitawan. Ang laban namin ay nagsisimula pa lang. At dito na magsisimula ang digmaan.
- Writer
