Chapter 24
1614 Words
Ang mundo ko ay biglang tumigil.
Hindi ko alam kung paano ako gagalaw. O kung paano ko pipigilan ang sariling bumagsak sa kinatatayuan ko.
Ang boses.
Ilang beses ko ng nadidinig ang boses na iyon. Lumipas ang tatlong taon—isang alaala na paulit-ulit na bumabangga sa sa tuwing iniisip ko kung bakit niya ako iniwan.
Ngunit ngayon, hindi lang alaala.
Siya mismo.
Buhay.
At nasa harapan ko.
“Put*ngina…” bulong ko, halos hindi lumalabas ang hangin sa bibig ko.
Dahan-dahan akong lumingon, ang bawat segundo ay parang hinahatak ako pabalik sa isang panahong pilit kong kinakalimutan.
At doon, sa ilalim ng malamlam na ilaw ng pier, may isang lalaking nakasandal sa isang itim na sasakyan.
Ang suot niya ay simple—dark button-up shirt, nakabukas ang manggas hanggang siko, walang bakas ng pagiging corporate employee. Pero mas matalim pa sa dati ang tingin niya, mas malalim, mas… hindi ko mabasa.
Enzo Arceo.
Tatlong taon.
Tatlong taon na walang sagot, walang babala, walang kahit ano.
Ngayon, nandito siya.
At parang wala lang.
Parang hindi siya nawala.
Parang hindi ako iniwan ng lalaking tatlong taon ko ng hinahanap.
Nanginginig ang mga kamay ko, pero hindi ko alam kung dahil ba sa galit o sa isang bagay na hindi ko kayang pangalanan.
Tumingin si Enzo diretso sa akin, at sa isang iglap, sinabi niya ang huling bagay na inaasahan kong marinig.
“Matagal kitang hinintay, Ava.”
Buong buhay ko, inisip kong si Enzo ang biktima.
“Ava.”
Napasinghap ako sa sarili kong pangalan. Matalim, pamilyar, pero may kung anong bagay sa tono niya na nagpadagdag sa bigat ng dibdib ko.
Dahil si Enzo, hindi mukhang biktima.
Hindi siya mukhang isang taong nagtatago, hindi siya mukhang takot.
Sa halip, naroon siya—payapa, kalmado, pero alam niyang may hindi nakikitang unos sa likod ng kanyang mga mata.
“Anong ibig sabihin nito?” Hindi ko namalayang halos hindi lumabas ang boses ko.
Sumulyap lang si Enzo kay Adrian bago bumalik ang titig sa akin. “Siguro, ito na ang tamang panahon para malaman mo ang totoo.”
Napalunok ako.
“Yung totoo?!” Halos natatawa akong napaatras. “Tatlong taon kang nawala, Enzo. Tatlong taon na walang sagot, walang paliwanag—”
Hindi ko na napigilan ang galit sa tono ko.
Pero sa halip na magsalita agad, dahan-dahang naglakad si Enzo papalapit. Mabagal, parang hindi nagmamadali, pero bawat hakbang niya ay parang nag-iiwan ng puwang sa pagitan namin na hindi niya alam kung paano pupunan.
At nang makalapit siya, may inabot siyang maliit na device—isang lumang recorder.
“Makinig ka muna,” mahina pero mariing sabi niya. “Bago ka magalit.”
Napatingin ako sa recorder, malamig ang metal sa palad ko.
Bakit hindi siya sumasagot?
Bakit hindi niya pinagtatanggol ang sarili?
At bakit… bakit parang siya pa ang may kontrol sa sitwasyong ito?
Hindi ko alam kung kaya kong buksan ang recorder.
Pero isang tingin kay Enzo—ang tahimik na pananalig sa mukha ko, ang tila kasiguraduhan sa kilos ko—alam kong wala na akong ibang pagpipilian.
Hahawakan ko ang katotohanan.
Kahit pa ito ang tuluyang gumiba sa akin.
Ako ay nakaharap sa pinakamahirap na desisyon sa buong buhay ko.
Nakatitig lang ako sa recorder sa palad ko, ramdam ang bigat nito na para bang isang bomba sa pagitan namin ni Enzo. Ang mga daliri ko’y naninigas, parang ayaw gumalaw.
“Tanggapin mo, Ava.”
Mababa ang boses ni Enzo, pero may awtoridad. Hindi ito pakiusap. Hindi ito panunuyo.
Hinagilap ko ang mga mata niya, pilit hinahanap ang kahit anong bakas ng paliwanag sa akin. “Bakit ngayon lang?”
Tumingin si Enzo sa akin, tahimik pero hindi bakas ang alinlangan. “Dahil ngayon mo lang ako kayang pakinggan.”
Natawa nalang ako—isang mapait, walang emosyong hagikhik. “Gusto mong pakinggan kita? Tatlong taon kang nawala. Tatlong taon akong naghanap ng sagot, tapos ngayon mo lang ibibigay?”
“Handa ka na bang marinig?”
Napatigil ako dun.
Ramdam ko ang pagbilis ng t***k ng puso ko.
Sa isang banda, maaari kong talikuran ito. Maaari kong ituloy nalang ang planong pabagsakin si Regina sa paraan na alam ko. Kung hahayaan ko ang galit ko ang manaig, matatapos na agad ito.
Pero kung tatanggapin ko ang alok ni Enzo…
Hindi na ito tungkol sa paghihiganti.
Hindi na ito tungkol sa laro ni Regina.
Ito na ang oras para malaman kung sino talaga ang kaaway.
Dahan-dahan kong inangat ang recorder.
Isang huling sulyap ko kay Enzo—hindi ko alam kung niloloko na naman ako, o kung may pinanghahawakan pa kaming dalawa na hindi ko matukoy.
Pumikit ako, huminga nang malalim, at pinindot ang play.
Regina's POV.
Tahimik ang kumpanya, pero ang hangin ay mabigat.
Napansin ko ito noong pumasok ako sa opisina—ang tahimik na bulungan, ang paraan ng mga empleyado na hindi ako diretso tinitingnan sa mata. Parang may inaasahan silang mangyayari.
Tiningnan ko ang relo ko, tapos ang buong floor mula sa glass window ng opisina ko. Kahit walang sinasabi, alam kong may mga nagmamanman.
Tahimik akong umupo sa swivel chair ko at binuksan ang laptop. Sa gilid ng paningin ko, nakita ko ang assistant ko—halatang nag-aalangan kung lalapit ba o hindi.
“Anong latest?” tanong ko, hindi siya tinitingnan.
Nag-aalangan siyang lumapit. “Ma’am, may… may mga tao pong iniiwasan kayong kausapin.”
“Ganun ba?” Itinaas ko ang isang kilay, pinindot ang ilang email, pero hindi ko na talaga binabasa ang nakasulat.
Mas lalo pa siyang yumuko. “May lumalabas pong… mga usap-usapan.”
Napangiti ako nang bahagya. “At ano ang usap-usapang ‘yan?”
“…Na baka may… bumagsak.”
Pero ang gusto niya talagang sabihin: na baka bumagsak ako.
Napangiti ako. Kung may babagsak… ako lang ang magpapasya kung sino iyon.
Ava's POV.
Ang laban na ito ay hindi na lang tungkol sa kumpanyang ito.
Tinitigan ko ang laptop screen ko, pero kahit anong pilit kong pagbasa sa financial reports, hindi ko magawang mag-focus. Mula nang lumabas ang pangalan ni Enzo sa imbestigasyon ko, para akong sinuntok sa sikmura—hindi dahil sa takot, kundi sa isang bagay na hindi ko pa kayang pangalanan.
Bakit hindi niya sinabi noon?
Naramdaman kong gumalaw si Jai sa tabi ko, saka uminom ng malamig na soft drink. “Ava, kung susunugin mo ‘yang screen sa titig mo, baka gusto mo na lang akong tingnan.”
Binalingan ko siya ng matalim na tingin. “Gusto mo talagang makatikim ngayon, Jai?”
Hindi siya natinag. “Gusto ko lang malaman kung anong mas malala—‘yung si Enzo ay may tinatago o ‘yung si Ryan, mas marami pang alam kaysa sa’yo?”
Tumigil ako.
Napahinga ako nang malalim, saka lumingon sa bintana. Tama siya. Si Ryan—kung may alam siya noon pa, bakit ngayon lang siya nagsasalita?
Kung mas alam ni Ryan ang mga bagay na hindi ko alam… ibig sabihin ba nito, may taong nagpapagamit sa akin?
At ang tanong—ako ba ang naglalaro, o ako lang ang ginagawang laruan?
Si Jai, ang matagal ko nang kakampi, pero ngayon ay tila may sariling desisyon na akong hindi niya kayang salungatin.
"Ava, hanggang dito na lang ako."
Tumigil ang kamay ko sa ibabaw ng keyboard. Dahan-dahan akong napalingon kay Jai, na nakatayo sa tabi ng pinto ng opisina ko, hawak ang kanyang kape—pero ngayon, hindi siya naka-ngiti.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko, kahit alam ko na ang sagot.
Napabuntong-hininga siya, tinapik ang gilid ng pinto gamit ang mga daliri. “Mare, hindi na ‘to laro.” Seryoso ang tono niya, malayo sa usual niyang pabirong banat. “Baka ikaw ang sumunod kay Enzo.”
“Hindi kita kailangan dito para protektahan ako, Jai,” sagot ko, mas matigas kaysa sa inaasahan ko.
Natawa siya—isang mapait na tawa. “Put*ngina, Ava. Hindi mo gets, ‘no? Hindi kita iiwan kasi natatakot ako para sa’yo. Iiwan kita kasi hindi ko na alam kung sino ka pa.”
Parang may humampas sa dibdib ko, pero hindi ako natinag. Pinanood ko lang siyang lumabas, hindi ko siya pinigilan.
Dahil ang totoo? Alam kong may punto siya.
At si Ryan?
Ang lalaking minsang iniwasan ko, ngayon ay nagbabantay sa bawat galaw ko.
Nakatayo siya sa labas ng opisina, nakasandal sa dingding habang nakatingin sa akin, para bang hinihintay na ako ang unang magsalita. Pero hindi ko ginawa.
Sa halip, dumaan ako sa harap niya na parang hindi siya nandoon.
Pero bago ako tuluyang makalayo, narinig ko ang bulong niya. “Ava, hindi mo kayang tapusin ‘to mag-isa.”
Pero mali siya.
Dahil ngayon, wala na akong ibang aasahan kundi ang sarili ko.
Dati, inakala kong kaya kong kontrolin ang laro ni Regina.
Sinara ko ang laptop sa harapan ko, nanginginig ang daliri ko sa ibabaw ng mesa. Hindi dahil sa takot—hindi na.
Hindi ko namalayan na nakatingin pala sa akin si Migs mula sa kabilang side ng desk. “Okay ka lang?” tanong niya, pinipilit gawing casual ang tono pero ramdam ang bigat sa boses niya.
"Hindi," sagot ko. Wala nang dahilan para magsinungaling.
Tumango siya, parang tanggap na niya ang sagot ko bago ko pa ito sabihin. "Ava, pwede mo pa namang bitawan ‘to."
Pinanood ko siyang uminom ng kape niya, parang wala lang, pero kita sa mga mata niya na hindi niya rin ako gustong iwan sa laban na 'to.
“Hindi na ako pwedeng bumitaw,” bulong ko.
Dahil ngayon, alam kong mas malaki ito kaysa sa aming dalawa ni Regina.
Mas malalim. Mas delikado. At walang kasiguraduhan kung may babalikan pa ako sa huli.
- Writer
