Scandal on the 10th Floor

Chapter 32

Enzo's POV.

Bumalik ako sa Iconic Financial Group, ngunit may banta na agad sa unang hakbang ko.

Naglakad ako papasok ng opisina, ramdam ang bigat ng bawat hakbang. Bumalik ako para hanapin ang katotohanan, hindi para maging target. Pero ilang minuto pa lang ako sa loob, tumunog agad ang cellphone ko—isang anonymous email, encrypted.

"You were never supposed to find this, Ava."

G*go. Mali. Hindi ako si Ava. Pero ibig sabihin, may nagmamanman. May nakakaalam ng bawat kilos namin.

Napatingin ako sa paligid. Lahat ng taong dumaan ay tila may lihim. Sino sa kanila ang nagpadala nito? At ang mas mahalaga—ano ang gusto nilang itago?

Hawak ko pa ang cellphone nang maramdaman kong may nakatingin sa akin. Napalingon ako—si Regina, nakangiti. Pero hindi ito isang pagbati. Alam niya kung bakit ako bumalik.

Ang pinakamadaling gawin ay ang umatras, pero hindi iyon ang gagawin ni Ava.

"Kung gusto nilang tumigil ka, ibig sabihin, malapit ka nang makahanap ng sagot," sabi ko, habang nakasandal sa pader ng fire exit at tinititigan si Ava.

Hawak niya ang cellphone, naninigas ang mga daliri sa ibabaw ng screen. Ramdam ko ang panginginig ng hininga niya—hindi sa takot, kundi sa galit.

"Tumigil na lang kaya ako, Enzo?" mahina niyang sabi, pero may asim sa tono niya. "Hayaan ko na lang na gawin nila akong scapegoat?"

Umiling ako. "Ikaw lang makakapagdesisyon niyan, Ava."

Isang mahabang katahimikan. Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

"Then I fight."

Tumawa ako nang mahina. "Sigurado ka ba?"

Hindi siya kumurap. "Sigurado akong hindi ko hahayaang matalo ako ng mga taong ‘to."

At doon ko nakita—hindi na siya natatakot.

Hindi siya biktima. Hindi siya pawn. At sigurado akong hindi rin siya madaling matalo.

Isang malaking plano ang unti-unting nabubuo.

"Ikaw lang ang hindi nakakaalam, Ava."

Tahimik akong nakamasid habang nakatayo si Ava sa harap ni Ryan. Kita ko ang paninigas ng katawan niya, ang paghigpit ng hawak sa tasa ng kape.

Si Ryan, nakahalukipkip, nag-aalangan kung sasabihin ba ang alam niya.

"Hindi ka nila pinili dahil magaling ka," bulong nito, halos pabulong pero malinaw. "Pinili ka nila dahil ikaw ang pinakamadaling manipulahin."

Napangiwi ako. Alam kong hindi lang si Ava ang may iniisip na tanong ngayon.

Paano kung totoo ang sinabi ni Ryan?

“Hindi lang ito tungkol sayo. Si Regina, si Ryan, pati ako—lahat kami, nakapasok sa larong ito.”

Hindi pa tapos ang lahat. Mas malaki ito kaysa sa inaakala namin. Mas madilim.

Ang lahat ng pagsisikap niya—ginamit lang bilang hakbang sa isang larong hindi niya alam.

Nakita ko ang pagbabago sa mukha niya. Isang segundo lang, pero sapat para makita kong bumagsak ang ilusyon niya.

"Ano'ng ibig mong sabihin, Ryan?" bulong niya, pero ramdam ko ang pag-alog ng boses niya.

Si Ryan, tahimik lang. Hindi niya kayang sabihin nang direkta, pero sapat na ang mga tingin.

Gamit lang ba siya? Hindi ba niya kailanman hawak ang sarili niyang tagumpay?

Huminga siya nang malalim, pilit pinapanatili ang kontrol sa sarili. Pero kahit hindi niya sabihin, kitang-kita sa mga mata niya.

Galit.

Hindi siya biktima.

Hindi siya pawn.

At kung may nagmamaniobra sa kanya, isa lang ang sigurado niya—hindi siya mananatili sa posisyong ito nang hindi lumalaban.

“Kung ito ay isang laro, tingin ko oras na para baguhin mo ang mga patakaran.”

Itinulak ni Ava sa harapan ko ang mga papel. "Handa ka bang tapusin ‘to, Enzo?"

Hinayaan ko lang siyang tumingin sa akin, habang hinihintay niya ang sagot ko. Pero paano ko sasabihin? Paano ko ipapaliwanag na alam ko na mas malaking laro ang lalaruin niya?

"Huwag mo akong susubukang lokohin, Enzo." Mahina pero matalim ang boses niya. "Alam mong hindi ko ‘to bibitawan."

Huminga ako nang malalim, pinipigilan ang bigat sa loob ko.

“Ava, hindi mo pa naiintindihan ang buong nasasakupan ng laban na ‘to.”

At sa isang iglap, alam kong wala talaga akong pagpipilian.

Tumingin ako ng diretso sa kanya. Wala nang biro, wala nang laro.

"Ava, siguraduhin mo lang na kaya mong tapusin ‘to. Dahil pag sa sandaling sumagot ako, wala na talagang atrasan.”

Sa giyera ng katotohanan, minsan, hindi laging panalo ang tama.

Si Ava ang babaeng dating may hawak sa lahat, ngayon ay unti-unting nawawalan ng kontrol.

Tahimik siyang nakatayo sa harapan ko.

"Ava," tawag ko, pero hindi siya tumingin.

Alam kong naglalaban ang utak niya. Noon, lahat ng kilos niya ay may direksyon, may plano, may exit strategy. Pero ngayon? Wala.

"Niloko nila ako," bulong niya, pero walang emosyon.

"Hindi ka lang nila niloko," sagot ko. "Ginamit ka."

Malamig ang tawa niya. Pero hindi iyon tawa ng isang talunan.

"Dapat lang pala," aniya, "na gamitin ko rin sila."

Tiningnan niya ako, at sa unang pagkakataon, iba na ang apoy sa mata niya.

"Kung laro ‘to, Enzo…" Itinupi niya ang papel at inilagay sa bulsa.

"…oras nang gumanti."

Ang dating pawn sa laro ay nagising. At ngayong alam na niya ang galawan… siya naman.

Sa buong career niya, naniwala siyang ang sipag at tiyaga ang susi sa tagumpay.

"Hindi ito ang larong pinasok mo, Ava."

Tinitigan niya ako, halatang ayaw niyang marinig ang sinabi ko. Pero hindi ko na pwedeng hayaang magbulag-bulagan siya.

"Dati, naniwala kang sapat na ang sipag," dagdag ko. "Pero anong nangyari? Lahat ng pinagpaguran mo, ginamit nila laban sa'yo."

"At anong dapat kong gawin?" matigas niyang tanong.

Tumayo ako, inilapit ang mukha sa kanya. "Unawain mo ang laro. At kung gusto mong manalo… maglaro ka rin."

Napapikit siya saglit, pilit na nilalabanan ang ideya.

Pero alam kong alam na niya.

Hindi ito tungkol sa pagiging mabuti o masama.

Ito ay tungkol sa panalo o talo.

Sa mundo ng corporate wars, walang nananalo nang malinis.

"Ikaw?" ibinalik ko sa kanya ang tanong. "Anong plano mo?"

Tahimik si Ava. Matagal siyang hindi sumagot, pero kitang-kita sa mga mata niya—may desisyon na siyang ginawa.

Dati, sa ganitong sitwasyon, may alinlangan pa siya. Pero ngayon, wala na.

"Hindi na ako lalaban para lang linisin ang pangalan ko," bulong niya, mababa pero matigas.

Nagtaas ako ng kilay. "Oh? E para saan?"

Dahan-dahan siyang ngumiti. Hindi ito ngiti ng isang taong natatakot.

"Para tapusin na 'to," sagot niya.

Sa loob ng maraming taon, naniwala siyang sapat na ang pagiging tama.

Ngayon, alam niyang hindi.

Kailangan niyang gawin ang hindi niya kailanman inisip na kaya niya—lumaban gamit ang laro ng kalaban.

Ang kumpiyansa ni Ava sa kanyang posisyon ay naglaho.

Pinanood ko siyang tahimik, ang kanyang mga mata walang bahid ng takot—o baka sanay lang siyang hindi ipinapakita.

"Nagbago na ang laban, Ava," sabi ko, sinasandal ang likod sa dingding ng fire exit. "Alam na nilang hindi ka na pwedeng paikutin."

Tumawa siya, pero walang saya. "Baka nakakalimutan mo, Enzo. Matagal na pala akong piyesa sa chessboard."

"Pero ngayon," dagdag ko, habang nakatitig ako sa kanya, "ikaw na ang nagdidikta ng laro."

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, tumingin siya sa kawalan, bago marahang ngumiti.

"Hindi pa matatapos 'to."

Matagal din siyang naging sunod-sunuran sa sistemang hindi niya napansin noon.

Pero ngayon, hindi na siya basta pawn.

Ngayon, siya na ang player.

At mukhang wala siyang balak magpatalo muli.

"Tingnan natin kung kaya nilang tanggapin ang laro nila… kapag ako na ang may hawak."

Nawala na ang ilusyon na kaya niyang kontrolin ang lahat gamit lang ang sipag at tiyaga, pero hindi pa rin sapat ang hawak niyang ebidensya.

"Alam mo bang delikado ‘tong ginagawa mo?" tanong ko, habang hindi inaalis ang tingin sa kanya.

Tahimik siyang tumitig sa dokumentong hawak niya—mga transaksyong hindi niya inaprubahan, perang dumaan sa kanyang pangalan.

"Hindi pa sapat ‘to," bulong niya. "Kung tatamaan ko sila, kailangan kong siguraduhin na hindi ako babagsak kasama nila."

Napangisi ako. "Malaking problema ‘yan."

"Oo," sagot niya, masyadong kalmado para sa isang taong alam na niloloko siya ng matagal na panahon.

Napabuntong-hininga ako. "Kaya mo bang tapusin ‘to, Ava?"

Pinikit niya ang mga mata saglit. "Wala na akong ibang choice."

Hindi niya alam kung paano sila titirahin.

Hindi niya alam kung gaano kalawak ang labanang ito.

Pero isang bagay ang sigurado—hindi siya hahayaan ng mga kalaban niyang makaligtas nang buhay.

"Kung gusto nilang patahimikin ako, kailangan nilang subukan nang mas malakas pa diyan."

Ang dating malinaw na linya sa pagitan ng mga kaibigan at kalaban ay unti-unting nabubura.

"Regina isn’t the real enemy, is she?"

Tahimik si Ava, pero hindi siya umiiwas sa tingin ko. Matagal na niyang alam na may mas mataas pang gumagalaw sa likod nito.

"Eh si Ryan?" tanong ko.

Napangisi siya, pero walang saya. "Alam kong hindi ko siya dapat pagkatiwalaan, pero hindi ko rin kayang balewalain ang mga babala niya."

"Hindi mo rin ako dapat pagkatiwalaan, Ava," sagot ko ng malamig.

Hindi siya natinag. "Alam kong may dahilan kung bakit mo ako iniwan noon."

Humigpit ang hawak ko sa tumbler ng kape. "At gusto mong malaman kung ano iyon?"

Si Regina, hindi na ang pinakamalaking banta.

Si Ryan, isang malaking tanong.

"Sabihin mo nga sa’kin, Enzo," bulong niya, hindi bumibitaw ang titig sa akin. "Alam mong hindi pa kita tinatantanan hangga’t hindi mo sinasagot ang tanong ko."

Napangisi ako, pero walang halong saya. "At anong tanong iyon?"

"Huwag mo akong gawing t*nga." Umusad siya palapit, bahagyang binaba ang boses. "Bakit mo ako iniwan noon?"

Tahimik akong tumingin sa kanya. Dati, si Ava ay isang taong naniniwala sa hustisya ng sistema, na kapag nagsikap ka, aangat ka.

Pero ngayon, natutunan niyang hindi palaging patas ang laban. At ang laban niya? Ngayon lang talaga nagsisimula.

Dati, sumusunod siya sa patakaran.

Ngayon, alam niyang hindi ka mananalo sa isang sistemang madumi kung hindi mo ito naiintindihan.

At para kay Ava, handa na siyang gumawa ng sarili niyang galaw.

Tumingin ako sa kanya, tahimik pero hindi natitinag. "Sigurado ka bang gusto mong malaman?"