Chapter 31
1703 Words
Ako ngayon ay ang bagong si Ava. Hindi na ito tungkol sa ambisyon o posisyon. Hindi na ito tungkol sa pagpapakitang-gilas sa senior management. Ito ay tungkol sa sarili kong pangalan.
Nakatitig ako sa dokumentong nasa harapan ko. Ilang linggo ko nang sinusuri ang bawat linya, pilit na inuunawa kung paano ako nasangkot. Pilit kong inaalala kung kailan ako nagkamali.
“Kaya mo bang tapusin ‘to?” tanong ni Enzo, ang boses niya mababa pero matalim.
Itinulak ko ang papel palayo at tiningnan siya. “Hindi na ‘to tungkol sa kung kaya ko o hindi.”
Tinaas niya ang isang kilay. “Anong ibig mong sabihin?”
Huminga ako nang malalim, hinayaan kong bumigat ang bawat salita bago ko sagutin. “Hindi ako inosente, Enzo.”
Isang saglit na katahimikan. Sapat para marinig ko ang kabog ng puso ko.
“Pero hindi rin ibig sabihin na hahayaan ko silang manalo.”
Minsan, iniisip ko kung ano ang ginawa ko para malagay sa ganitong sitwasyon. Paano ako nagkamali? Paano nila ako nagamit? Pero wala nang saysay ang pagtanong sa nakaraan. Ang mahalaga, ano ang gagawin ko ngayon?
Dahan-dahang tumango si Enzo, pero hindi ko mabasa kung sumasang-ayon siya o tinatanggap lang ang sagot ko. “So, anong plano mo?”
Pinagpag ko ang takot. Pinagpag ko ang alinlangan. Kung laro ito, ako mismo ang sisira sa board nila.
“Simple lang,” sagot ko, isang mapait na ngiti ang gumuhit sa labi ko. “Ibabalik ko sa kanila nang doble.”
Dati, iniiwasan ko ang ganitong pakiramdam—ang kawalan ng kontrol. Ang pakiramdam na hindi ako ang may hawak ng mga desisyon ko.
Lahat ng ginawa ko noon ay para panatilihin ang isang illusion—na may saysay ang pagsisikap ko, na ako ang may kontrol sa sarili kong pag-angat.
Pero hindi iyon totoo, hindi ba?
“Ava?” bumalik ang isip ko sa kasalukuyan nang marinig ko ang boses ni Enzo.
Nasa harap namin ang gusali ng Iconic Financial Group—ang mismong lugar na nilikha ako, at muntik na ring bumura sa pagkatao ko.
“Sigurado ka bang gusto mong bumalik sa loob?” tanong niya, walang emosyon sa boses, pero may isang bagay sa mga mata niya—parang sinusukat niya kung kailan ako babagsak.
Huminga ako nang malalim. Ilang araw na ang lumipas simula nang sinubukan kong kalimutan ang lahat. Ilang beses ko nang pinilit ipaniwala sa sarili ko na hindi ko na kailangang malaman ang totoo.
Pero ito ang katotohanan: Hindi ko na kayang takasan ang laban na ito.
“Mali ang tanong mo, Enzo.”
Napakunot ang noo niya. “Ano?”
“Hindi ito tungkol sa kung gusto ko bang bumalik.” Tumingin ako sa mataas na building na ilang beses kong inakyat at binaba sa career ko. “Kailangan kong bumalik.”
Minsan, iniisip ko pa rin—paano kung ako talaga ang mali?
Paano kung totoo ngang parte ako ng sistemang kinamumuhian ko ngayon? Paano kung wala akong laban?
Ngunit hindi na iyon mahalaga.
Ang tunay na tanong: Ano ang gagawin ko ngayon?
Muli kong hinawakan ang kumpiyansa na matagal nang nawala. Hindi ako perpekto.
Pero hindi ibig sabihin noon ay wala na akong laban.
Napatingin ako sa building na ilang taon kong itinuring na pangalawang bahay. Ang mundong pinaghirapan kong pasukin, ang pangarap na pinaniwalaan kong matagal kong hinabol.
Pero ngayon, hindi na lang ito tungkol sa pangarap.
"Hindi mo kailangang gawin 'to, Ava." Muling nag-echo ang boses ni Enzo sa tenga ko, malamig at walang emosyon. "Kung aatras ka ngayon, pwede mo pang iligtas ang sarili mo."
Tiningnan ko siya. Hindi ko alam kung ito ba ang gusto niyang marinig mula sa akin—na pipiliin ko na lang ang tahimik na buhay, na isasakripisyo ko na lang ang katotohanan para manatili sa taas.
Pero kung gano’n, hindi ko na kailangang lumaban noon pa lang.
Huminga ako nang malalim, pilit pinipigil ang kirot sa loob ko.
“Alam ko.”
Alam kong sa sandaling pumasok ako, wala nang balikan.
Alam kong hindi ko na maaaring ipikit ang mga mata at magpanggap na walang nangyari.
Alam kong hindi ko pwedeng piliin na lang na maglaro kasama nila upang protektahan ang sarili ko.
At alam kong ang kapalit nito ay ang lahat ng pinaghirapan ko.
Pero ang hindi nila alam…
Handa akong mawala ang lahat, basta matiyak kong hindi na nila magagawa ito ulit.
Hawak ko ang envelope na naglalaman ng sagot sa tanong na matagal nang gumugulo sa akin. Ilang araw kong hinanap, pinagtagpi-tagpi ang bawat piraso ng puzzle, at ngayon, nasa kamay ko na ang katotohanan.
Malamig ang hangin nang lumabas ako ng elevator sa 10th floor. Tahimik, pero ramdam ko ang bigat ng kapangyarihan sa bawat sulok ng opisinang ito.
Sa harap ko, nakatayo si Regina. Nakangiti. Hindi nagulat na nandito ako.
"Impressive," aniya, habang iniikot ang isang ballpen sa pagitan ng kanyang mga daliri. "Hindi ko inakalang makakarating ka hanggang dito, Ava."
Pinagmasdan ko siya. Matagal ko siyang itinuring na pinakamalaking hadlang sa akin—pero ngayon, alam kong siya lang ang mukha ng mas malaking halimaw na hindi ko pa nakikita nang buo.
Hindi ako sumagot.
Sa likod ko, naramdaman kong lumapit si Enzo. Tahimik. Hindi ko alam kung anong iniisip niya ngayon—kung kampi ba siya sa akin, o kung may ibang agenda siya sa lahat ng ito.
Pero hindi na iyon mahalaga.
Dahil sa labanang ito, hindi na ako ang pawn.
Ako ang bagong manlalaro.
At wala akong balak magpatalo.
Sa harapan ko, si Regina—nakasandal, nakataas ang isang kilay, at hindi man lang nag-aalalang nandito ako.
"Impressive," ulit niya, ang tono niya’y parang isang guro na pinapanood ang estudyanteng natuto ng leksyon. "So, anong balak mo ngayon, Ava?"
Ang mga salita niya’y halos mawala sa ingay ng sarili kong isip. Dahil sa wakas, nagkabit-kabit na ang lahat—ang mga pirma, ang mga transaksyon, ang offshore account na hindi ko kailanman binuksan.
Hindi lang nila ako niloko.
Ginamit nila ako.
Pinahiram nila ako ng pangalan ko, ng reputasyon ko, ng ambisyon ko—at sa buong panahong ito, hindi ako ang target. Ako ang instrumento.
At si Regina?
Isang pawn din.
Napatingin ako kay Regina—ang babaeng itinuring kong pinakamalaking hadlang sa buhay ko. Pero ngayon, nakikita ko siya nang mas malinaw.
Nakangiti siya, pero hindi niya ako tinatapunan ng atensyon na tulad ng dati. Walang panunuya, walang babala. Isang kalmadong pag-amin na hindi ko pa lubusang naiintindihan.
"Regina," bulong ko, tikom ang panga. "Ikaw lang ba talaga ang boss?" bulong ko, habang nakatitig sa kanya. "O may nag-uutos din sa’yo?"
Napatawa siya—mahina lang, halos hindi ko marinig.
"Kung ako?" Aniya, pinasadahan ng daliri ang crystal paperweight sa mesa. "Ava, Ava, Ava… ang laki naman ng iniisip mong papel ko."
Kinilabutan ako sa paraan ng pagsabi niya.
"Lahat ng ginawa mo—mula sa pagpirma sa dokumento, hanggang sa pagbagsak ni Enzo noon—ay bahagi ng isang mas malaking plano," aniya. "Naisip mo ba kung sino talaga ang naglalagay sa'yo sa posisyon na 'to?"
Bumigat ang dibdib ko.
So, Regina wasn’t really the queen.
She was just another pawn.
At kung pawn lang siya, sino ang totoong may hawak ng board?
Hinawi ko ang mga papel sa mesa ni Regina, pilit na inuunawa ang bawat linya ng dokumentong hawak ko. May isang bagay na hindi ko pa rin nakikita—isang detalye na kanina pa bumabagabag sa akin.
Hawak ko ang highlighter, sinusundan ang bawat pangalan sa mga transaksyon. Paulit-ulit kong binabasa, pilit iniintindi ang pattern. Hanggang sa may isang pangalan na tumambad sa akin.
Isang pirma.
Isang pangalang naroon sa halos lahat ng transaksyon.
Malamig na pawis ang bumalot sa katawan ko.
Hindi.
Mabilis kong binuklat ang iba pang dokumento, pilit na kinukumpara ang mga datos. Parehong account. Parehong pirma. Parehong koneksyon.
Hindi.
Bumigat ang sikmura ko habang unti-unting lumilinaw ang lahat.
"Impossible..." bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.
Sa lahat ng pangalan na maaaring lumitaw—hindi ito ang inakala kong makikita ko.
Isang saglit, napatingin ako kay Regina. Ngumiti siya—isang ngiting hindi nanunuya, hindi rin nagbabantang tulad ng dati.
"Now you see it," bulong niya, pormal, parang business transaction lang ang pinag-uusapan namin.
Ngunit hindi ito isang ordinaryong dokumento.
At hindi rin ito isang ordinaryong pangalan.
Dahan-dahan akong lumingon sa salamin ng opisina. Ang repleksyon ko—maputla, hindi makagalaw.
Dahil kung tama ang hinala ko…
Ang taong nasa likod ng lahat ng ito…
…ay isang taong hindi ko kailanman inakalang magtataksil sa akin.
Kung si Regina ay isa lamang pawn, at kung ang mastermind ay nasa mas mataas pang posisyon... anong laban ang pinasok ko?
Napakapit ako sa gilid ng mesa, pilit hinahabol ang hininga ko. Pakiramdam ko, bumaligtad ang buong mundo ko sa loob lang ng ilang segundo.
"Regina," mahinang bulong ko, hindi ko alam kung tanong o paratang.
Ngumiti siya. Hindi mapanukso, hindi rin galit. Isang ngiting pagod—parang matagal na niyang hinintay ang sandaling ito.
"Wala akong sinabing ako ang tunay na boss, Ava," sagot niya, habang umuupo sa swivel chair niya na parang wala lang. "Ikaw ang nag-assume."
Mabigat ang paghinga ko.
"Ibig sabihin, may mas mataas pang gumagalaw."
"Ikaw na ang nagsabi."
Tumayo ako, nanginginig ang mga daliri kong nakapatong sa mesa. Lahat ng teorya, lahat ng hinala, unti-unting bumubuo ng larawan sa isip ko—pero kulang pa rin.
"Kung ganon, sino?"
Muling ngumiti si Regina, saka tumingin sa orasan. Parang wala siyang balak sagutin ako.
"Anong plano mo ngayon?" tanong niya, parang sinusubukan akong basahin.
Pinilit kong pinapakalma ang sarili ko. Hindi pwedeng magpadalos-dalos.
Sa isip ko, mabilis kong pinasadahan ang lahat ng galaw ko sa mga nakaraang linggo—lahat ng kilos ko, bawat tanong na itinapon ko, bawat hakbang na ginawa ko.
Kung mali ang akala kong kalaban ko… ibig sabihin, mali rin ang diskarte ko.
At kung mali ang diskarte ko, baka may isang hakbang na lang ako bago tuluyang madurog.
Mabilis kong kinuha ang bag ko, hindi na lumingon kay Regina.
Kailangan kong malaman kung sino talaga ang nasa likod nito.
Kailangan kong baguhin ang buong diskarte bago pa nila maramdaman na nakikita ko na sila.
- Writer
