Scandal on the 10th Floor

Chapter 17

Ryan's POV.

Tahimik akong nakaupo sa break room, hawak ang phone ko. Isang missed call mula kay Ava. Ilang segundo ko na itong tinititigan, pero hindi ko kayang pindutin.

Bakit siya tumatawag?

Dumaan ang ilang segundo, pero hindi ko magawang sagutin o i-ignore.

Bumuntong-hininga ako, sinandal ang ulo sa upuan.

Wala akong karapatang kausapin siya, hindi matapos ang lahat.

Pero bago pa ako makapagdesisyon, biglang bumukas ang pinto.

Napatingala ako. Si Ava.

Hindi siya nagsalita agad.

Nakatayo lang siya sa harap ko, nakakunot ang noo, parang hindi sigurado kung bakit siya nandito.

"Ava," mahinang sabi ko.

"Ryan," sagot niya, walang emosyon.

Tumingin siya sa phone ko, saka bumalik ang tingin sa akin.

"Akala ko hindi mo na ako iiwasan."

Hindi ako agad nakasagot.

Tama siya—masyado akong duwag para sagutin ang tawag niya.

At ang mas masakit?

Alam kong hindi ko na mababawi ang lahat.

Pinagmasdan ko si Ava, pero hindi ko magawang magsalita. Para akong na-stuck sa isang loop—gustong magsabi ng isang bagay, pero hindi alam kung paano.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya, malamig ang tono.

Napangiti ako, pero walang sigla. “Naghihintay.”

Naningkit ang mata niya. “Naghihintay ng ano?”

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya. Ang tanging sagot na kaya kong ibigay:

"Kung kailan mo ako mapapatawad."

Natawa siya, pero hindi ito masaya.

“Gano’n lang ‘yun?”

Hindi ako sumagot.

“Ryan, ilang taon na ang lumipas,” aniya, mahina pero matalim. “Akala mo ba isang gabi lang, mababago mo ang lahat?”

Lumingon ako, bumuntong-hininga.

"Hindi," sagot ko, seryoso. "Pero hindi ibig sabihin titigil ako sa paghihintay."

Hindi siya gumalaw, hindi rin sumagot.

At sa sandaling iyon, alam kong wala akong laban.

Dahil sa pagitan naming dalawa—ako lang ang hindi pa nakaka-move on.

Ava's POV.

Tinitigan ko si Ryan, pero sa unang pagkakataon, hindi na ako nakaramdam ng sakit. Pagod na lang. Para saan pa ang pagbabalik niya sa buhay ko?

"Hindi ko alam kung may dahilan pang gawin ‘yon," diretsong sabi ko, hindi lumalambot ang tono.

Napansin kong bumigat ang tingin niya.

“Ava…”

“Wala na, Ryan,” putol ko, hindi na nag-aksaya ng oras. “Noon, hinayaan kitang saktan ako.”

Huminga ako nang malalim, tumayo ng tuwid.

“Pero hindi ko na gagawin ‘yon ulit.”

Hindi siya nakasagot. Kita ko sa mata niya—may gusto siyang sabihin, pero huli na ang lahat.

Nagtagpo ulit ang tingin namin, pero ngayon, hindi na ako ang taong iniwan niya noon.

“Iba na ako ngayon,” bulong ko.

Bumuntong-hininga si Ryan, halatang hindi alam kung paano tatanggapin ang totoo.

Ryan's POV.

Pinanood ko siyang lumakad palayo, pero bago pa siya umabot sa pinto, tumigil siya saglit. Para bang may gusto pa siyang sabihin—isang bagay na mabigat.

“Hindi kita kailanman pinili noon," bulong ko, hindi ko alam kung para sa kanya o para sa akin. "At alam kong hindi mo rin ako pipiliin ngayon."

Hindi siya sumagot.

Pero bago siya lumabas, huminga siya nang malalim.

"Ryan, kung may alam kang paraan para iligtas si Enzo mula kay Regina… sabihin mo sa akin."

Napatingin ako sa kanya, pinag-aralan ang ekspresyon niya.

"Bakit?"

Tahimik.

Alam ko ang sagot—Kasi mahal mo na siya.

Pero hindi niya ‘yon sinabi.

"Dahil hindi ko siya hahayaang bumagsak."

Diretso, walang pag-aalinlangan.

At doon ko lang napagtanto kung gaano kalalim ang pinasok kong gulo.

Tahimik akong napahawak sa mesa.

Ava was never mine to lose.

Pero si Enzo?

Siya ang pipiliin niyang ipaglaban.

At sa unang pagkakataon, nagselos ako.

Regina's POV.

Tahimik kong hinawakan ang final report mula sa CEO’s office. Sa loob ng aking opisina, wala akong ibang naririnig kundi ang dahan-dahang pag-ikot ng yelo sa baso ko.

"Decision on the internal investigation will be finalized tomorrow."

Napangiti ako. Kulang pa ang isang araw para baguhin ang laro.

Tiningnan ko ang report. Dalawang pangalan ang nakalista sa ilalim ng high risk for termination.

Enzo Arceo.

Ava Marquez.

Tama ang hinala ko—sila ang target.

Inilapag ko ang papel sa desk, bumuntong-hininga.

“Ava…” bulong ko, naglalaro ang ngiti sa labi.

Alam kong hindi siya basta-basta bibigay.

Pero si Enzo?

Lumingon ako sa sulok ng mesa, kinuha ang isang nakaselyadong sobre—ang huling baraha ko.

Isang dokumento na kayang baguhin ang lahat.

Inikot ko ang baso, at tinapunan ng tingin ang CCTV camera.

Huli na ba para lumaban sila?

O mas maganda kung ipapaisip ko muna sa kanila ‘yon?

Tahimik kong nilaro ang baso sa aking kamay, iniikot ang natutunaw na yelo sa loob.

Nag-ring ang phone. Walang pangalan, walang ID.

Alam kong darating ang tawag na ito. Hindi naman sila mababahala nang ganito kung hindi.

Sinagot ko ito nang hindi nagsasalita.

Sa kabilang linya, isang pamilyar na tinig ang bumungad.

“So?” kalmado pero matigas ang tanong niya.

Ngumiti ako, bumaling sa sealed envelope sa mesa ko—ang huling piraso ng laro.

“Everything is going according to plan.”

Tahimik sa kabilang linya, pero ramdam ko ang presensya ng taong ito—ang tunay na mastermind sa likod ng lahat.

“Enzo?” tanong niya.

“A little hesitant,” sagot ko, marahang tinatapik ang sobre. “Pero bibigay rin siya.”

“At Ava?”

Bahagya akong tumawa. “Kawawa naman siya. Hindi niya alam kung gaano siya kalalim sa larong ‘to.”

Tumunog ang ice cubes sa baso ko, kasabay ng marahang pagtawa sa kabilang linya.

"Good."

At doon ko lang tuluyang nilapag ang baso.

Wala na silang kawala.

Ang tawag sa kabilang linya ay halos tapos na. Isa na lang ang kailangan nilang marinig.

“Sigurado ka ba?” tanong ng nasa kabilang linya, malamig pero may bahid ng pag-aalinlangan.

Ngumiti ako. “Yes,” sagot ko, pormal pero may halong panunuya.

“By tomorrow, Enzo will be removed from the company… permanently.”

Sandaling katahimikan.

“And Ava?”

Huminto ako, tumingala, nag-iisip.

“She will break on her own.”

Minsan, hindi mo kailangang tapusin ang isang tao. Papanoorin mo lang silang mabasag.

Malakas si Ava—pero hindi sapat para lumaban sa larong hindi niya naiintindihan.

Si Enzo ang tunay kong target.

“Make sure it’s clean,” sabi ng boses sa linya.

“Always,” sagot ko, nakangiti.

Pinatay ko ang tawag at nilapag ang phone sa mesa.

Everything is in place.

Sa puntong ito, sila na lang ang kailangang bumitaw.

Limang taon na ang nakalipas.

Nakatayo ako sa gitna ng isang conference room, pinagmamasdan ang isang batch ng bagong interns—mga ambisyoso, mga gutom, mga nag-aakalang may kontrol sila.

“Smile!” sigaw ng HR, hawak ang camera.

Nakangiti ako sa litrato, pero hindi iyon ang mahalaga sa akin.

Sa gilid ng group photo, may tatlong taong mas inobserbahan ko kaysa sa iba—Adrian, Ryan, at Enzo Arceo.

Masyadong tuso si Adrian.

Masyadong ambisyoso si Ryan.

At si Enzo? Masyadong tahimik… pero matalino.

Pinag-aralan ko siya.

Iba siya sa lahat ng interns na dumaan sa kumpanyang ito.

Hindi siya madaldal, hindi siya nagnanais mapansin.

Pero may isang bagay na malinaw—hindi siya basta-basta nasasapawan.

At kung may isang katotohanang natutunan ko sa corporate world…

Ang mga ganitong tao, dapat mong paghandaan.

Habang tinitingnan ko ang lumang larawan, alam ko na ang sagot.

"Matagal na kitang pinag-aaralan, Enzo," bulong ko.

At sa larong ito, walang puwang ang taong hindi marunong pumili ng panig.

Ava's POV.

Pagpasok ko sa opisina, agad kong naramdaman na may mali. Wala si Enzo. Wala sa desk niya. Wala sa fire exit. Wala kahit sa break room.

Nagbubulungan ang mga empleyado sa gilid, mahina pero sapat para marinig ko.

“May tinanggal na naman sa kumpanya.”

"Narinig ko Enzo raw…"

Parang may kung anong sumakal sa dibdib ko. Hindi pwede.

Hinubad ko ang blazer ko at humakbang nang mabilis.

Mabilis kong tinawagan si Enzo—pero walang sumasagot.

Huminto ako sa harap ng kanyang desk, walang kahit anong gamit niya. Parang hindi siya kailanman naging bahagi ng opisina.

Put*ngina.

Lumabas ako, halos hindi alam kung saan pupunta.

Tumingin ako kay Jai, hinihingal.

“Asan si Enzo?”

Pero bago siya makasagot, may lumapit sa akin.

Si Adrian.

Ngumiti siya, mabagal, puno ng panunuya.

“Hinahanap mo si Enzo?”

Pinagtagpo ang tingin namin.

At sa tono ng boses niya, alam kong alam niya kung nasaan si Enzo.

Mabilis kong tinawagan si Enzo, pero out of coverage. Nakailang dial na ako, pero wala. Parang nawala siya sa mundo. Hindi ko matanggap. Hindi pwede.

Diretso akong naglakad papunta sa HR department, halos hindi ako humihinga.

"Nasaan si Enzo?" tanong ko, walang paligoy-ligoy.

Tahimik ang HR rep, malamig ang boses. "Ava, confidential ang mga ganitong bagay."

"Bullsh*t," singhal ko. "Alam kong may kinalaman si Regina dito!"

Pero bago pa ako makapagsalita ulit, may iniabot siya sa akin—isang sobre.

Dahan-dahan kong tinanggap ang sobre, tinitigan ang pangalan ko sa ibabaw nito. Ava Marquez.

Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang kamay ko.

“Ano ‘to?”

Tumingin ako sa HR rep, pero hindi siya nagpakita ng kahit anong emosyon.

"Basahin mo," aniya, mahina pero matalim ang tono.

Huminga ako nang malalim bago binuksan ang sobre.

Pero sa sandaling makita ko ang laman nito, nanlamig ako.

Dahil hindi lang si Enzo ang nasa delikadong posisyon.

Mabilis kong binuksan ang sobre, halos hindi ko na inisip kung ano ang laman. Alam kong hindi ito magandang balita. Alam kong hindi ito normal.

Nanginginig ang mga daliri ko habang binabasa ang unang linya.

"Resignation Letter – Lorenzo Arceo"

Effective immediately.

"This can't be right," bulong ko, halos hindi ko na marinig ang sarili ko.

Mabilis akong tumingin sa HR rep. "Nag-file ba siya ng resignation… o pinilit siyang umalis?"

Walang sumagot.

Tumingin ako sa paligid. Walang gustong tumingin pabalik sa akin.

"Answer me," madiin kong sabi.

Pero ang HR rep, walang emosyon, parang robot. "We cannot disclose employee decisions."

Nanigas ang katawan ko.

This isn’t a decision. This is a setup.

At alam ko kung sino ang nasa likod nito.

Mabilis akong tumalikod, nilamon ng galit at takot ang buong katawan ko.

"Put*ngina mo, Regina," bulong ko.

Kung akala niyang tapos na ‘to… nagkakamali siya.

Humigpit ang hawak ko sa resignation letter ni Enzo. Hindi ko namalayan na may mga mata palang nanonood sa akin mula sa kabilang dulo ng hallway.

Tumingala ako, at doon ko sila nakita.

Regina. Adrian.

Tahimik na nakamasid, hindi nagsasalita, pero kitang-kita sa ekspresyon nila ang kasiyahan sa kaguluhang nagaganap.

Nang magtagpo ang tingin namin ni Regina, ngumiti siya—isang ngiti ng isang taong nanalo.

“I told you, Ava… people who don’t pick a side are bound to lose.”

Dumagundong ang puso ko sa galit.

Hindi ako gumalaw. Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya.

Gusto niya akong basagin. Gusto niyang makita akong bumigay—katulad ng ginawa niya kay Enzo.

Pero kung akala niyang tapos na ‘to, nagkakamali siya.

Regina wanted a war? She just got one.

Kung si Enzo ay hindi lalaban…

Ako ang lalaban para sa kanya.

At sisiguraduhin kong kung may babagsak sa laban na ‘to, hindi ako ang mauuna.