Chapter 34
1970 Words
Ang oras ay alas-nuwebe na ng gabi. Tahimik na ang parking lot. Ang mga ilaw ay nagbi-blink sa malayo.
Tinanggal ko ang blazer ko at pinasok sa loob ng bag. Lumingon sa paligid. Walang tao. Walang kahit anong tunog maliban sa paghalik ng sapatos ko sa semento.
Sa isip ko, tapos na ang araw. Matapos ang lahat ng pagbabalik-tanaw, dapat ay pagod na ako. Pero sa halip na pagod, isang bagay lang ang nararamdaman ko ngayon—alerto.
Isang malamig na hangin ang dumaan. Kumaluskos ang ilang dahon sa gilid ng parking lot. Napalingon ako. Walang tao. Ngunit… may bumibigat sa dibdib ko.
Habang naglalakad ako papunta sa kotse, biglang may humintong sasakyan sa harapan ko. Isang itim na SUV. Walang plaka. Masyadong makintab, masyadong pormal.
Hindi ko alam kung bakit, pero agad akong tumigil. May kung anong hindi tama.
Dahan-dahang bumukas ang pinto ng sasakyan.
Ang unang lumabas ay sapatos—itim, polished, mamahalin. Kasunod ang isang pares ng paa na sigurado akong hindi pamilyar, pero ang takot na sumirit sa ugat ko ay nagsasabi ng ibang bagay.
Huminga ako nang malalim.
"Tila nagmamadali ka yata, Ava," isang boses ang lumabas mula sa loob ng sasakyan. Malamig. Medyo pamilyar.
Napakuyom ang kamay ko.
Hindi na ito laro.
Naramdaman ko ang panginginig ng aking mga daliri. Hindi dahil sa takot—hindi. Dahil sa inis. Dahil sa galit.
Kung sino man ang nasa loob ng sasakyang ito, alam kong hindi lang ito isang simpleng pag-uusap.
Ngayon, oras na para ako naman ang magdikta ng susunod na galaw.
Pumasok ako sa loob ng sasakyan.
At isinara ko ang pinto.
Ang loob ng sasakyan ay malamig. Tahimik. Para bang bawat tunog ay may sariling bigat. Ang ilaw mula sa dashboard ang tanging nagbibigay liwanag sa loob.
Sa harapan ko, isang lalaking nakasuot ng dark gray na suit ang nakaupo, hindi ko kita ang mukha dahil sa anino. Pero isang bagay ang sigurado ko—hindi ito basta tauhan lang.
"Hindi mo ba ako babatiin?" aniya, bahagyang nakangiti.
Hindi ko tinanggal ang tingin ko sa kanya. Ang kamay ko ay nanatiling nasa lap ko, ngunit ang daliri ko, dahan-dahang kumuyom.
"Hindi kita kilala." Sagot ko, diretso.
Tumawa siya nang mahina, halos parang aliw na aliw sa sagot ko. "Ava, Ava. Huwag kang magpanggap. Matagal mo na akong kilala."
Nagkasalubong ang kilay ko. "Anong gusto mong sabihin?"
Dahan-dahan niyang inabot ang isang envelope sa tabi ko.
"Basahin mo," mahinahong utos niya.
Hindi ako gumalaw. Pero kahit hindi ko pa nakikita ang laman ng envelope, alam kong may isang bagay akong matutuklasan na hindi ko inaasahan.
Pinulot ko ang envelope, binuksan ito gamit ang nanginginig na kamay, at dahan-dahang hinila ang mga dokumentong laman nito.
Isang resibo. Isang record ng transaksyon. Isang pirma—hindi lang basta pirma.
Ang pangalan ko.
At sa ilalim nito, may isa pang pangalan.
Isang pangalan na hindi ko inakalang makikita ko rito.
Napalunok ako.
Kung parte na ako ng laro noon pa…
Sino ang naglagay sa akin dito?
"You were part of their game all along, Ava…”
Napahigpit ang hawak ko sa papel na nasa kamay ko. Isang transaksyon na hindi ko kailanman ginawa. Isang papel na may pirma kong hindi ko kailanman inilagay.
Tumingin ako sa kanya, sa lalaking nasa harapan ko, malamig ang mga mata, tila aliw na aliw sa reaksyon ko.
“Anong ibig mong sabihin?” mahina kong tanong.
"Sinimulan mo ‘to. Hindi mo lang namalayan," aniya, bumaba ang tono ng boses niya, halos parang may halong awa.
Napasinghap ako, ngunit hindi ko siya binitiwan ng tingin. "Hindi ako pumayag na maging parte ng kahit anong laro. Hindi ako g*go."
Ngumiti siya, marahang umiling. “Ava… hindi ka lang basta parte ng laro.”
Naramdaman ko ang bigat ng bawat segundo sa pagitan namin. Sa likod ko, tahimik ang mundo—pero sa loob ng sasakyan, tila lumiliit ang espasyo sa pagitan namin.
Hinila niya ang isa pang papel mula sa sobre, inilagay sa ibabaw ng dashboard.
"Tingnan mong mabuti," aniya. "At tanungin mo ang sarili mo…"
Dahan-dahan kong kinuha ang papel, nanginginig ang kamay ko.
Isang listahan ng mga pangalan. Mga account. Mga koneksyon.
At doon, sa mismong gitna—isang pangalan na hindi ko kailanman inakalang makikita ko rito.
Hindi. Hindi puwedeng totoo ‘to.
“…then what makes you think you’re the hero?”
Ang buong akala ko, ako ang may hawak ng susi sa katotohanan.
Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang inilapag ang papel sa pagitan namin. Ang mga pangalan sa listahan ay parang nagliliyab sa isip ko, isang bagay na pilit kong tinatanggihan, pero hindi ko na kayang takasan.
Napatingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung anong tanong ang dapat kong unahin.
"T*ngina," bulong ko, tinatapik ang papel. "Anong klaseng biro 'to?"
"Isang biro na matagal mo nang pinaniniwalaan," sagot niya, mababa ang tono.
Tumingala ako, pilit nilalabanan ang bigat sa dibdib ko. "Hindi ako t*nga. Alam kong matagal na akong ginagalaw ng mga nasa itaas."
Tumikhim siya, tumagilid ang ulo, tila nag-aabang. "Talaga ba, Ava? Sigurado ka bang ikaw lang?"
Malamig ang sasakyan, pero para akong sinisilaban sa loob. Lahat ng iniisip kong sagot, lahat ng kumpiyansang meron ako, parang unti-unting nilalamon ng isang ideyang hindi ko kayang aminin.
Tumingin siya sa akin nang diretso. “O ikaw ang gumawa ng laro?”
Ang tanong ay binitiwan niya nang may kaswal na tono, pero ang epekto nito sa akin ay parang pagsabog sa isang tahimik na silid.
Hindi ko siya sinagot.
Hindi dahil wala akong sagot—pero dahil sa unang pagkakataon, hindi ko sigurado kung anuman ang isasagot ko ay magiging totoo.
Paano kung… may hindi rin ako nakita?
At paano kung ako mismo ang dahilan kung bakit hindi ko nakita ang lahat ng sagot?
"Huwag mo akong paikutin," madiin kong sabi, pilit na pinapanatili ang kontrol.
Ngumiti siya. "Sino ang nagpapaikot, Ava?"
Suminghot ako, pilit nilalabanan ang bigat sa dibdib. Alam kong ito ang puntong dapat akong umatras—ang puntong dapat akong manahimik at lumakad palayo.
Pero hindi ko magawa.
"Ano'ng gusto mong palabasin?" bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili ko.
Pinagmasdan niya ako, tila ini-enjoy ang bawat segundo ng pag-aalinlangan ko. “Minsan, Ava, hindi mo kailangang gumawa ng laro para lang maging bahagi nito.”
Malamig ang hangin sa loob ng sasakyan, pero ako mismo ang pinagpapawisan.
"Anong ibig mong sabihin?"
Tumawa siya, mababa at hindi nagmamadali. "Mas malaking laro ito kaysa sa iniisip mo."
Napakapit ako sa gilid ng upuan, ang mga kuko ko halos bumaon sa leather. Hindi dahil natatakot ako—kundi dahil sa unang pagkakataon, hindi ko na sigurado kung anong laban ang talagang ginagalawan ko.
At kung hindi ako ang bida… sino ba talaga ako sa kwentong ito?
Tumitig ako sa kanya, pero walang kahit anong bakas ng panunuya sa mukha niya—seryoso siya.
"Ikaw ang gumawa ng laro, pero hindi ikaw ang nagbukas ng larong ito." patuloy niya, habang nakasandal sa upuan. "Ava, matagal ka nang nasa loob bago mo pa naisip na magsimula."
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
"Huwag mo akong gawing t*nga," madiin kong sagot. "Wala akong pakialam sa kung anong gusto mong ipahiwatig. Sabihin mo nang diretso."
Nagtagilid ang ulo niya, tila natatawa sa inis ko. "Sigurado ka bang gusto mong malaman? O baka naman gusto mo lang ng sagot na kaya mong tanggapin?"
Pakiramdam ko’y sumikip ang loob ng sasakyan.
May sagot siya. At hindi ko sigurado kung gusto ko itong marinig.
Tumunog ang cellphone ko. Isang notification. Isang attachment.
Tiningnan ko ito—isang email na hindi ko alam kung kanino galing. May subject line lang na: "Your next move has already been decided."
Binuksan ko ang attachment. At doon, sa mga detalyeng bumungad sa screen ko—napagtanto kong hindi lang ako ang gumagalaw sa laban na ito.
Akala ko, natutunton ko na ang mastermind. Pero ang totoo? Nasa simula pa lang ako.
Mabigat ang hangin sa parking lot, ang katahimikan ay parang bitag na nag-aabang lang ng tamang sandali para sumabog.
Napatingin ako sa side mirror. Isa pang sasakyan ang dumating.
Itim. Tinted windows. Walang plate number.
Kusang lumamig ang katawan ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa gabing unti-unting bumibigat sa paligid o sa mas matinding rason—isang rason na hindi ko pa kayang pangalanan.
Bumukas ang pinto.
Isang pigura ang lumabas.
Nanigas ako sa kinauupuan ko, hindi agad sigurado kung panaginip lang ba ito o mas malala pa—isang bangungot na hindi ko kailanman inakalang babalik sa buhay ko.
"Regina?" halos bulong lang na lumabas sa bibig ko, hindi ko naalalang sinabi ko iyon.
Pero ang mas nakakabahala? Ngumiti lang siya.
Umiling siya, naglalakad palapit, mabagal, parang alam niyang wala akong ibang pagpipilian kundi ang hintayin siyang makalapit.
Tumigil ang mundo sa isang saglit.
Kung hindi siya…
Lumingon ako sa sasakyan, nakabukas pa rin ang pinto.
May isa pang taong nandoon. Isang taong hindi ko pa nakikita, pero nararamdaman kong matagal na akong pinagmamasdan.
Ang anino sa loob ng sasakyan ay bahagyang gumalaw, ngunit hindi pa lumalabas.
Si Regina ang mastermind ko noon.
Pero kung hindi siya… sino ang nasa likod niya?
May mas mataas pang naglalaro sa lahat ng ito. At hindi ako sigurado kung handa akong malaman kung sino.
Minsan kasi, mas mabuting hindi mo na lang nalalaman ang sagot.
Pero huli na.
Kung hindi si Regina ang nasa likod ng lahat… sino?
Nagtagal ang titig ko kay Regina. Ang dating tiwala sa sarili niyang aura ay parang nabasag.
"Ikaw ang nagmaniobra sa lahat ng ito, hindi ba?" tanong ko, tinatantiya ang reaksyon niya.
Imbes na sumagot, huminga siya nang malalim, saka dahan-dahang lumapit. Para bang may gustong sabihin pero hindi niya magawa.
At doon ko napansin ang isang bagay na hindi ko inasahan.
Takot.
Si Regina, natatakot?
Kung natatakot siya… ibig sabihin may mas mataas pa sa kanya.
Kung hindi siya ang pinakamataas na manlalaro, sino?
"Sino ang nasa likod mo, Regina?" tanong ko, mas madiin ngayon.
Ngumiti siya, pero hindi iyon ang dati niyang mapanuksong ngiti. It was tight. Forced.
"Hindi mo pa ba talaga naiintindihan, Ava?" aniya, bahagyang tumawa. "Sa buong akala mo, ako ang nasa taas. Pero kahit ako, pawn lang din."
Parang umikot ang mundo ko.
Matagal akong ginamit. Matagal akong binaluktot para sa isang plano na hindi ko alam.
Pero kung hindi si Regina ang mastermind… sino?
"Bakit ngayon mo lang sinasabi 'to?" bumaba ang boses ko, isang matigas na piraso ng galit ang bumabara sa lalamunan ko.
Tumingin siya sa akin, malamig. "Dahil ngayon pa lang nagbabago ang laro."
At saka niya binanggit ang isang bagay na hindi ko inasahan.
"Naalala mo pa ba ang Takeover System proposal mo, Ava?"
Humigpit ang hawak ko sa bag ko.
Ang Takeover System proposal—ang pinakamalaking plano ko noon para sakupin ang market share ng Orion Financial Group. Pero tinanggihan iyon ng board.
O… iyon ang akala ko.
"Diyos ko," bulong ko, unti-unting nagkakaroon ng hugis ang sagot.
Sa harap ng lahat ng ito, isang katotohanan ang hindi ko matanggap—ako mismo ang nagbigay sa kanila ng blueprint para sirain ang Orion.
At ngayon, narito ako, nakaharap sa isang kumpanyang biglaang bumagsak—at isang sistemang gumamit ng mismong plano ko.
Ako ang nagbigay sa kanila ng blueprint para sirain ang Orion.
Sa loob ng sasakyan, bumukas ang kabilang pinto. Isang pigura ang lumabas—may presensya itong nagpabigat sa hangin.
Tila bumagal ang oras. Isang taong hindi ko kailanman inakalang may kinalaman dito.
Nagtagpo ang mga mata namin. Isang pamilyar na ngiti ang bumati sa akin—kalma, tiwala, hindi natitinag.
Tila siya ang may hawak ng lahat ng sagot.
Tila siya ang tunay na arkitekto.
"Now," aniya, paunti-unting lumapit.
Nakangiti.
“…are you ready to learn the truth?”
Cliffhanger Intensity: 100/10
- Writer
