Met Him Halfway (Better Place Series #4)

Chapter 20

“Ugh, ahhh, ohhh.”

My mouth parted and I can’t stop myself moaning. Here we go again, Martines Rocha was giving me so much pleasure.

“Hmmm, ahh,” he groaned. Nasa sahig na kaming dalawa. Nakahiga ako sa sahig, hindi ko naman maramdaman ang lamig sa hubad na likod ko dahil sa mayroon namang mat.

Nasa gitna siya nang dalawang hita ko, napasabunot na lang ako sa kaniya habang nakataas ng kong mga hita. He was now sucking my wetpussy!

Sarap na sarap siya sa kaniyang ginagawa. Gano’n din ako. Naramdaman ko na pinatigas niya ang kaniyang dila at ipinasok ito sa basing-basa ko na p********e.

“Ahnggg, y-yes, hmm…” I bit my lower lip. He thrusts his tongue on me. Binigyan na naman ako niyon ng masarap na sensasyon. Napasabunot na lang talaga ako sa kaniya. 

Ilang minuto niya lang ginawa iyon hanggang sa tumigil siya. Umayos siya ng upo. Agad niya akong pinabangon at saka pinaupo akong muli sa sofa. Itinaas niya ang isang binti ko. Exposed na akong muli sa kaniyang harap.

I saw his big c**k in front of my coozie. Napakagat na lamang ako sa pang-ibabang labi ko. Hinintay ko lamang na tuluyan niya na namang ipasok ang kaniya sa akin.

“Ahhh, sh*t! Martines!” I moaned. Binilisan niya ang kaniyang paggalaw pagkatapos niyang ma-isagad sa akin ang kaniyang p*********i. Napahawak na lamang ako sa sandalan ng sofa habang patuloy na umuungol. Buti na lamang ay kami lang ang tao rito.

“Ahhhhh! M-More please, m-more!”

“Ughhhh!”

Sabay kaming umuungol habang nasa loob ko siya at gumagalaw. Binilisan niya pa ang kaniyang paggalaw until I felt the contractions of my pelvic muscle.

Hawak niya lamang ang isa sa mga binti ko. Nakataas lang ito at sinusuportahan niya lang ang bigat. Habang ang isa niya namang kamay ay nasa isa sa mga dibdib ko. I also felt the erection of my n*****s. My heart is also beating so fast.

“I-I’m… ugh! I am so close!” I informed him.

“Ugh! I am too!”

Then we both c*m.

An hour later, inayos na namin ang aming mga sarili dahil nga tuloy pa rin ang alis namin. Kahit na s atotoo lang ay hindi ko naman alam kung saan ba talaga anag punta namin.

Hanggang sa tumigil na lang kami sa may restaurant. “Date?” nakataas ang kilay na tanong ko sa kaniya. Siya pa ang nag-ayos ng upuan na uupuan ko. This restaurant is the most expensive restaurant here in the city.

“Yeah,” nakangiting sabi niya sa akin. Nag-order lang siya ng pagkain namin. Afford niya naman lahat ng pagkain dito kaya hindi na ako nag-alangan. At saka isa pa, gusto ko ngang ipagmayabang ang damit ko.

Ang mahal kaya nito! Mas mahal pa sa pulang damit niya.

Nang magsisimula na kaming kumain ay bigla akong may naisip na topic. It’s about his family, buti na lang naalala ko.

“Are you familiar with Eirah Bennisse?” tanong ko sa kaniya. I was assuming that he would answer ‘yes’…

But…

“No. Sino iyan?” tanong niya. Napanganga naman ako. Imposible naman na mali ako? Maraming evidence!

Kinunotan ko siya ng noo. Nahalata niya siguro na natigilan ako at hidni ko talaga inaasahan ang isasagot niya sa akin.

“M-Magpinsan kayo ‘di ba? I know that Eirah’s mother is the sister of Joemar Pedrin… y-you’re Uncle…” sabi ko na lang. His forehead creased. Nahalata ko rin na gulong-gulo siya sa mga sinabi ko.

“Huh? Don’t tell me, kilala mo si Emelinda and Kesha Pedrin?” he asked.

Wait, ibig sabihin, hindi niya alam or hindi niya kilala ang pinsan niya na si Eirah Bennisse?!

“Oo, bakit naman hindi? D-dito rin sila nakatira sa Tastotel,” sabi ko pa. Bigla naman siyang ngumisi. “What?”

He held my hands while still grinning. Ako naman ay nagtataka lang.

“I think, my guess was right. You’re an angel that came to my life…”

Napanganga na lang ako. Hindi ako sa kaniya sumagot. “When my Uncle died, nawala na lang na parang bula ang dalawa niyang kapatid. That is Aunt Emelinda and Aunt Kesha. Ang huli ko lang na natatandaan sa kanila ay may asawa si Emelinda at may anak nang babae. I just forgot my cousin’s name…”

“Eirah…” sagot ko sa kaniya. “Eirah Bennisse Callabañes.”

“Where are they now?” tanong niya pa.

Sa tanong niya ay naintindihan ko nang hindi nila alam na nandito sila sa Tastotel! Ibig sabihin din ay hindi niya rin talaga alma kung nasaang lupalop ng mundo si Eirah ngayon. Naisip ko naman si Kuya at hindi ko maiwasan na makaramdam ng lungkot.

“Wait, hinahanap niyo ba sila?” tanong ko sa kaniya.  

“Yeah. It’s been years,” sabi niya. “We tried to find them here at the Tastotel pero wala kaming nakita. Tiningnan din namin ang lahat ng nakatira rito pero hindi talaga namin sila nakita rito,” sabi niya.

Ang alam ko ay dito rin naman lumaki ang Eirah na iyon sa Tastotel. Bakit naman nahirapan na hanapin ito?

Napanganga naman ako. Pero teka lang naman. Alam nga ni Madam Eva kung nasaan ang mga Callabañes tapos sila hindi alam?

Wait, medyo naguguluhan lang talaga ako. May naaamoy akong mali. Ibig sabihin lang no’n ay hindi pinagsabi ni Madam Eva. But if it’s secret— bakit naman niya sinabi sa amin ni Fabella?

“Nandito sila sa Tastotel, I can give you the full address if you want,” sabi ko sa kaniya. He caresses my cheeks then he nods at me.

“I’m so thankful that I have you…”

He kissed one of my hands.

“For a week,” I said and then smirked.

Sinamaan niya naman ako kaagad ng tingin. “Anyway, why did you name your son like that?” tanong niya sa akin.

I laughed. “You mean, unique?”

“Yep. Ang hirap din basahin,” sabi niya. Ayon din ang sinabi sa akin ng nanay nin Keith.

“Breoxiebrent,” sabi ko na lang sa kaniya. “Tatlo kasi ang pangalan na naiisip ko kaya gano’n,” dugtong ko pa. Sinabi ko rin sa kaniya ang tatlong pangalan na iyon.

“I see…”

“Ikaw ba, if ever na magkakaanak ka, ano ang gusto mong ipangalan?” bigla ko na lang tanong sa kaniya. Natawa naman siya sa akin.

“Why? Handa ka bang magpabuntis sa akin kahit na kasal na kayo ni Keith Armalana?” tanong niya sa akin. Bigla namang nag-init ang aking mukha.

“Sira,” sabi ko na lang sa kaniya. Natawa siya lalo.

“Miguel,” sagot niya na lang sa akin. “Gusto ko Miguel ang ipangalan if ever na magkakaanak ako,” dugtong niya. Napatango na lang ako.

“So, gusto mo lalaki ang first born mo?”

“Obviously, yes,” sabi niya. Napatango na lang ako.

Natigilan lang ako nang may mapansin akong babae sa hindi kalayuan. Nakatingin siya sa amin at nakangiti. May distansya siya sa amin pni Martines pero nang magtama ang mga tingin namin ng babae ay bigla siyang naging pamilyar sa akin…

Nakaramdam ako ng kaba. I remembered her. Kasa-kasama siya nila Keith noon at hanggang ngayon. Kasama siya sa grupo nila.

Iyong R’s…

“Richzsa…” bulong ko na lang. Napansin ni Martines na may tinitigan ako sa kung saan akya naman aay napatingin din siya roon pero nahuli na siya dahil naglakad na ito papalayo.

“Who’s Richsza?” tanong niya sa akin. Napalunok naman ako kaagad.

“Kaibigan din siya ni Keith…” sabi ko na lang.

“Do you want to get out of her?” he asked. Napailing naman ako sa kaniya.

“No, we should finish our food,” sabi ko na lang. Umalis man kami rito o hindi. Hindi na niyon mababago na nakita na kami ni Richsza.

Sa totoo lang kasi ay kinakabahan ako. I mean, they’re still friends. Hindi na ako magtataka kung makakarating ito kay Keith.

Na may kasama akong ibang lalaki. At si Martines Rocha pa. Baka nga may nakuha na siyang ebidensya bago ko pa man siya mapansin.

Bahala na talaga kung ano ang mangyayari.

I asked myself again this time.

Mahal ko pa ba talaga si Keith?

Yes.

Mahal ko pa siya, sabi ko na lang sa aking sarili.

Pagkatapos naming kumain na dalawa ay sinabi ko sa kaniya na umuwi na lang kami sa kanila. Sinunod niya naman ang gusto ko.

Sa totoo lang, gusto kong magsisi na nagpunta kami sa restaurant na ‘yon pero hindi ko maramdaman ang pagsisisi. Hindi ko alam kung bakit.

Isang linggo lang naman ito. Isang linggo lang…

Pagkarating namin sa bahay niya ay nagpdesisyon kaming dalawa na magpahinga. Pahinga lang talaga, walang nangayri sa amin.

Nasa living room lang ako, nakatulala habang siya naman ay natutulog sa kuwarto. Padilim na rin no’n. 

Isang oras lang ang makalipas nang dumating siya. “Come.”

Pagdaan niya ay hinawakan niya ako sa braso ko at hinila ako. I don’t know where we were going at first pero sa kusina pala kami nagtungo.

“Magluluto?” nakataas ang kilay kong tanong sa kaniya. Hindi siya sa akin sumagot. Binitawan niya naman ang braso ko. Humarap siya sa akin at agad na tinanggal ang suot niyang damit pan-itaas.

Napanganga naman ako sa ginawa niya.

“Hoy! Mamayang gabi na lang!” sabi ko pa. Napataas naman ang kilay niya sa akin pero ako naman ay nagbaba ang tingin sa may chest niya.

It’s really firm. May abs din siya…

I bit my lower lip.

Wala sa sariling napahawak ako roon. I slowly traced his abs…

D*mn… Sa tingin ko ay nasa sahig na ang panty ko.

Hinuli niya naman ang kamay ko. I slowly looked up on him while I was biting my lips.

He grins at me. “I’ll show you how I cook foods. My mother taught me how to cook before… katulad ng sabi mo ay mamayang gabi na lang.”

Napanganga naman ako. Ang dumi ng isip ko!

“Bakit ba kasi naghubad ka?” I asked. Padabog ko lang na inalis ang kamay ko sa kaniya. He chuckled.

Required ba kasing maghubad bago magluto? At sa harap ko pa talaga?!

“I am comfortable wearing this whenever I cook,” sabi niya. Tumalikod siya sa akin at kumuha ng apron. Isinuot niya iyon, napanganga na lang talaga ako.

ANG HOT NIYA! LALO NA NANG SUOTIN NIYA NAG APRON NA IYON!

“W-Whatever.” Nag-iwas na lamang ako ng tingin sa kaniya.

But, seriously? He is damn hot. Wala na akong ibang naiidip na iba na katulad niya. I mean, hindi ko na siya makumpara kay Keith.

I think that Martines couldn’t be compared with anyone, e-even Keith.

Damn.

“So, what are you gonna cook?” tanong ko na lang sa kaniya.

“What do you want me to cook?” tanong niya sa akin.

“A-Anything would be nice,” sabi ko na lang sa kaniya. Pinigilan ko ang sarili ko na hwuag mapatingin sa may bandang tiyan niya kahit na napapansin ko na kita pa rin nag mga abs niya.

“Alright,” sabi niya pa sa akin.

May bar island pala roon kaya roon na lamang ako pum-westo habang pinapanood siya na magluto. “Saan nakatira ang Mommy mo dito sa Pinas?”

Bigla ko na lamang naisip na itanong sa kaniya iyon. “Subic,” sabi niya. Napatango-tango na lang din ako sa kaniya.

“Alam mo ba kung paano sila nagkakilala ng pure foreigner mong tatay?” tanong kong muli sa kaniya. I sound so interested—well, interested naman talaga ako and I want to know the answer.

“Actually, hindi naman pure foreigner ang Dad ko,” sabi niya. Natigilan naman ako sa sinabi niya.

“Eh? I don’t understand. Hindi naman iyon ang nakalagay sa mga newspapers or sa internet? Ang nakalagay kasi roon ay wala namang lahing Pilipino ang isa sa mga magulang mo,” sabi ko na lang.

Natawa siya. “Hindi lahat ng binabalita ay totoo,” sabi niya. “My grandmother is a half-Filipina, my grandfather is a half-Filipino,” paliwang niya sa akin. Napatango-tango na lamang tuloy ako.

Hindi nga lahat ng binabalita sa telebisyon o radyo ay totoo. Let say na totoo nga pero kadalasan ay may nawawala pa rin na parte. I agree with that, minsan kasi hindi naman natin alam iyong buong kuwento sa isang bagay. 

“Gets,” sabi ko na lang sa kaniya. Pagkatapos niyang magluto ay nagdamit siyang muli at in-aya niya na akong kumain. Bago iyon ay kiinuha niya ang aking mga kamay at saka ako hinalikan. Binigyan naman ako niyon ng kakaibang pakiramdam.

Actually, wala nang kaso sa akin na kaming dalawa na lamang ang magkasama rito. I mean, kasama ko naman siya matulog mamaya— hindi ko na kailangang makaramdam ng takot sa mutlto. As in! Ngayong gabi, sinabi ko sa sarili ko na huwag na huwag lalayo kay Martines.

“This is the first night…” he said.

Napangiti na lang din ako sa kaniya. “First night,” sabi ko sa kaniya. We started eating. “Masarap ka pala magluto,” sabi ko na lang sa kaniya.

“Of course.” May pagmamayabang pa sa boses niya. Pinaningkitan ko naman siya ng mga mata.

“I have a question again. How can you manage your time?”

Hindi ko kasi alam kung paano. I mean, he’s a photographer, may iba pa rin siyang mina-manage katulad na lamang nang Zaminican Hotels na malamang sa malamang ay parte rin siya roon. Iyong DDMI company and then iyong taxi company tapos ako pa?

Sinasama niya na rin kasi ako sa mga trabaho niya. Ugh.

“Priorities?” Tinaasan niya ako ng kaliwang kilay. Para namang bumaliktad ang sikmura ko sa sinabi niya. Ibig sabihin ba noon ay is ana rin ako sa mga priorities niya.

“Ah, o-okay,” sabi ko na lang.

“Why did you ask?”

“Wala lang. Naisip ko lang.” Ngumiti na lang din ako sa kaniya. Ngumiti siya sa akin at pagkatapos ay sa pagkain na siya nagfocus.

I stared at him. My heart beats go faster again. He’s handsome. He’s attractive and I couldn’t restrain him.

Why?

Pakatapos naming kumain ay in-aya niya akong manood ng movie. Ngingiti-ngiti na lang ako.

Naupo kaming dalawa sa sofa kung saan may nangyari sa amin kanina.

Magkatabi kami. In-akbayan niya na rin ako. Hindi ko naman na kailangang magulat or magtaka. Hindi nga lang pag-akbay ang nagawa niya sa akin, eh.

“What movie do you like?” he asked.

“Kahit ano, huwag lang horror,” sabi ko sa kaniya.

Hindi talaga ako mahilig sa mga horror.

Ngumisi siya habang napatingin sa akin. Napamura naman ako kasi parang nabasa ko kung ano ang nasa isip niya.

Hindi na ako magtataka kung marami siyang gano’n pero…

“Alam ko kung anong iniisip mo,” I said to him. Sa ngisi niya pa lang! Nahulaan ko na kaagad. “Horror din iyon, huwag iyon,” sabi ko na lang sa kaniya.

“Paano naman naging horror?” he asked. Parang nang-aakit na naman ang kaniyang mga boses.

Napalunok ako. “K-Kikilabutan ka…” sabi ko na lang. Inilapit niya naman sa tenga ko ang kaniyang bibig.

“There’s no ghost there… but you could hear a scream…”

Nang-aakit na nga talaga siya. I pushed his face.

Sinasabi ko na nga ba’t p*rn ang nasa isip niya!

“Sabi ko movie kasi! Iyong may magandang storyline talaga!”

“Maganda rin naman ang storyline—” Pinutol ko na lamang ang gusto niyang sabihin.  

“Ewan ko sa iyo!” inis na sabi ko.

Natawa lang siya. “Okay, fine. My mom loves to watch historical romances. I think you will like one of them,” sabi niya sa akin. Tumango ako.

“Ayan, buti pa ganiyan na lang. Hindi iyong… grr!”

Natawa lang siyang muli sa akin. The movie started. May unan ako na yakap-yakap habang naka-akbay lang sa akin si Martines.

Pareho kaming tahimik at seryoso lang na nanonood. Sa movie ako nagfocus. It was a story of a girl who’s still in love with her ex-boyfriend, and then, suddenly they both came back to the past. Maraming nangyari at hindi ko mapigilan ang mapa-iyak.

“I thought it was a happy ending…” mahinang sabi ko pero narinig pa naman ito ni Martines.

“It is a happy ending,” sabi niya.

Paano naging happy ending iyon?! Namatay ‘yong hero bago sila makabalik ng heroine sa modern world.

“It’s not,” sabi ko pa.

“Can’t you see, the woman is happy at the end of the story. Marami siyang natutunan.”

I raised my left eyebrow.

“She loves the guy so much to the point that she’s willing to give everything to him. When they go to the past, they become lovers again, but something happens, and the man’s life should end. Before he died, the man told her to continue the next chapter of her life without him. She chose to let him go,” seryosong sabi niya.

Hindi ako nakasagot, nagpatuloy siya sa pagsasalita, “It’s hard to let go of someone, especially if you love him. The woman accepts the death on her behalf and does what the man has said. She continues her life happily,” sabi nito.

“That’s tragic,” sabi ko na lang.

“I told you. It’s hard for the woman to let him go, but he accepts it. Acceptance is always the key… also in happiness.” Napakunot lang ang noo ko.

“How could you be happy if you know that the man you love has gone… and will never come back.”

“In the girl’s point of view, the man that she loves never gone… in her heart. He will be forever on the woman’s heart. He became the part of his life, and she will never forget all the memories…”

“So, anong natutunan niya nga?”

“Tsk, it’s obvious. She learned how to let someone go.”

I will never forget what he was said to me. Parang tattoo iyon na tumatak sa utak ko.

Bago ako matulog ay inisip ko iyong mga sinabi niya sa akin. Akala ko hindi ako makakatulog dahil do’n but I was wrong.

Very wrong.

Katulad nang usapan ay natulog kami nang magkatabi. I suddenly feel overwhelmed. We cuddled, and I couldn’t help but smile. I’ve never felt that before.

Nakatulog ako nang maayos dahil sa mga yakap niya sa akin.