HINDI NAPIGILAN ni Glaysa na mapangiti nang mapait nang sa wakas ay lumabas din sa silid si Adam. Kanina pa tulog ang bata pero hindi pa rin ito magawang maiwan ni Adam. He was staring at the child. Hindi iilang beses na nangislap ang luha sa mga mata nito. Glaysa couldn’t stand it so she walked out of the room. Dumeretso siya sa bar at uminom.
“Kung nakamamatay lang ang matalim na tingin, kanina pa ako bumulagta,” malakas na sabi niya. Alam niyang tumatalab na sa katawan niya ang alak.
Nilapitan siya ni Adam. Kumuha din ito ng baso, nagsalin ng alak. “Bakit ano ba ang ini-expect mo? Na titingnan kita ng may pagsuyo? O, pagmamahal?” He laughed sarcastically. “You’re funny. I despise you.”
Pakiramdam niya ay sinipa siya sa sikmura sa sinabi nito. “You
