The Fierce Element Series 1 (Crazy for you) The Zipper Tandem

SALA SA INIT, SALA SA LAMIG

Kinabukasan maaga siya pumasok sa opisina. Buong akala niya ay maaabutan pa ang boss doon. Nakaramdam siya ng panghihinayang ng hindi makita si Zinc. Para bang na-miss niya agad ito. Napaisip tuloy siya na baka iba na naman ang mood nito. Hindi man lang siya nito nagawa hintayin. Para kung meron pa ito, ibang bagay na kailangan para sa meeting nito ay siya ang mag-aasikaso. Sinubukan niya tawagan ang boss. Unang beses. Pangalawa. Pangatlo. Pang-apat. Pang-lima. Pero nagri-ring lang ito. Inisip niya na baka busy lang sa meeting ang boss. Kaya hindi nagawa sagutin ang kanyang tawag.

Itinuon niya ang sarili sa trabaho. Hangga’t hindi pa dumarating ang boss.

Bandang alas-dos ng hapon ng marinig niya na meron kumaluskos sa may gawi ng table nito. Tumayo siya mula sa table niya. Tumayo sa gilid ng pinto. Kunwari ay inayos niya ang nakadikit na post card sa likod ng pinto. Pero ang totoo ay nakikiramdam lamang siya kung tatawagin ba siya nito.

1.2.3.4.5…mukhang wala siya balak tawagin. Baka sobrang pagod lang nito sa biyahe. Tapos pagod pa ang isip.

“Sir Zinc----good afternoon po.” Alanganin niyang bati. Mukhang madilim ang mukha ni Zinc. Ni hindi iyon sumagot sa kanya. Sa halip nakatitig lang sa kanya habang inaalis nito ang coat na suot. Isinampay iyon sa head board ng swivel chair nito.

Nakaramdam siya ng pagkailang sa kilos ni Zinc. Hindi niya maintindihan. Bakit biglang iba na naman ito? Bakit biglang rough mood swing na naman ito? Bakit parang treatment na naman ito sa kanya? Hindi ba okey na sila? Ang saya-saya pa nga nila sa kilometer 228 na kumain ng lomi. Inihatid pa siya nito sa kanilang bahay. So! Hindi talaga niya maintindihan kung anong ugali meron ang isang Zinc De Castro.

Gusto na niya bumalik sa cubicle. Pero gusto niya ito pagsilbihan. Tulad ng dati. Hahabaan na lang niya ang pasensya. Uunawain ang boss. Baka sobrang stress lang ito. Hindi nga naman biro ang makipag-transact sa mga business clients.

“Sir Zinc----do you want coffee po?” tanong niya na pigil ang pagkagat sa labi. Tulad ng kanyang inaasahan. Hindi na naman kumibo ang boss. Tinitigan lang siya nito na parang nagtatanong lang ang mga mata. Ang gagawin niya magtetempla na lang siya ng coffee. Tapos ise-serve na lang sa desk nito. Baka ultimo pagsasalita ay hindi nito magawa dahil sa sobrang pagod. Ganoon naman talaga. Kapag mahal mo ang isang tao. Humahaba ang iyong pasensya. Inuunawa ng maluwag sa kalooban ang mga moods and tanrums.

Pumasok na siya sa P.L nito para magtimpla ng coffee. Kabisado na niya ang timpla ng boss when it comes to coffee. Hindi ba nga dito niya medyo napalambot ang puso ng isang Zinc De Castro.

Kinapa niya ang bulsa. Mabuti na lang at palagi siya meron dala na ball pen at sticky note.

Sir Zinc,

Huwag ka na po malungkot. Life is so happy. Always smile. Mababawasan po ang kapogian mo.

Copper

Napapangiti na idinikit sa harap ng tasa. Maya-maya pa ay masigla na niya iyon ipinatong sa desk ni Zinc.

“Sir Zinc---coffee mo po.”sa sinabing iyon. Nakita niya na dahan-dahang nag-angat ng tingin si Zinc. Siya naman ay pigil na pigil ang paghinga sa magiging reaction ng boss. Napakunot ang noo nito. Matapos makita ang sticky note. Hindi man lang nagawa basahin. Hindi ba ito natuwa sa ginawa niya? Nakaramdam siya ng ibayong lungkot sa isiping iyon.

“Throw it. I don’t need coffee.” Tila naiiritang Singhal nito kay Copper.

“Sir Zi---nc---” paputol-putol na wika niya na nagtatanong ang mga mata. Hindi niya talaga maunawaan ang eksaktong ikinikilos ng boss.

“I said throw it…Miss Valencia. Don’t you hear me?” sarkastikong sabi nito sa dalaga na nahintakutan ang hitsura.

“Sir---Zinc bakit po?” nginig ang boses na sabi ni Copper na pigil ang luha. Sobrang nasasaktan siya. Akala pa naman niya magiging okey na ang lahat. Nagbago na ito ng pakikitungo sa kanya. Hindi pala. Dahil sala sa init, sala sa lamig ang ugali nito.

Tumingin si Zinc sa kanya ng diretso. Matiim ang paraan ng pagtitig nito.

“Hindi mo ba naintindihan ang sinabi ko? Okey…I will translate in Tagalog. Ang sabi ko. Itapon mo. Hindi ko kailangan.” Nanunuyang wika nito. Napiga na lang ni Copper ang palad niya. Dahil sa tindi ng sama ng loob na nararamdaman niya.

Kahit yata anong gawin niyang pigil sa luha na gustong pumatak. Hindi niya napagtagumpayan. Dahil bago pa niya kunin ang isang tasa ng kape. Nag-uunahan na tumulo ang likido buhat sa mata. Wala siya panyo. Likod ng palad niya ang ginamit sa pagpunas ng luha.

Hindi nakaligtas kay Zinc ang eksenang iyon. Napakagat siya sa kanyang labi at pagkuwa’y marahang tumungo. Ayaw niya makita na umiiyak si Copper. Iniiwasan niya iyon.

Mabilis ng tumalikod ang dalaga. Bitbit ang isang tasang kape. Dumiretso siya sa personal lounge nito. Para iligpit ang kapeng tinimpla. Hindi na siya lumingon pa. Kaya naman hindi niya nakita ang pagsulyap sa kanya ng boss. Malungkot ang mukha ng binata. Kitang-kita sa malamlam nitong mga mata.

Sa loob ng personal lounge ni Zinc ay meron na rin lababo. Nanghihina ang mga paa ni Copper na humakbang patungo doon. Ibinuhos niya ang coffee sa sink. Pero bago pa niya iyon tuluyang hugasan ang tasa. Nahagip ng kanyang mata ang sticky note na idinikit. Marahil sa sobrang sama ng kanyang loob. Kinuha niya ang sticky note at nilamukos. Humulagpos iyon mula sa kanyang palad. At doon na siya tuluyang napahagulhol ng iyak. Tila wala na siya pakialam pa. Kahit makita siyang boss sa ganoong ayos. Napakapit siya sa gilid ng lababo. Para bang gusto niya umamot doon ng lakas.

Iyon ang tagpo na inabutan ni Zinc. Pilit niyang inaalis sa isip at puso na hindi siya nasasaktan na makitang lumuluha si Copper. Dahil sa sama ng loob sa kanya. Pero kahit anong gawin niya. Hindi niya matatakasan ang katotohanan na labis siyang nasasaktan sa ginagawa kay Copper.

Gusto niya itong sugurin ng yakap. Para aluin, suyuin at pahirin ang luha nito sa pamamagitan ng kanyang mainit na palad.

Sumisigok pa si Copper ng tila naramdaman niya na meron nakamasid sa kanyang tagiliran. Dahan-dahan siya bumaling doon. Nakita niya si Zinc na matamang nakatitig sa kanya. Hindi siya dapat nakikita nito sa ganoong hitsura.

She is a strong woman.

She is a fighter.

She is a persistent woman.

Iyon ang dapat niya isipin palagi.

“Sir-----Zinc” garalgal man ang boses. Pinilit pa din niya na ngumiti. Kahit sa pakiramdam niya ay sobrang pakla ng ngiting iyon. Kailangan niya magkunwari na parang okey lang at masaya siya.

Daig pa ni Zinc ang tinarakan ng kutsilyo. Pakiramdam kasi niya ay sobrang hapdi at sakit ng kanyang puso sa mga sandaling iyon. Ang kirot ng kanyang puso na hindi niya matukoy kung saan eksaktong nagmumula. Basta ang alam niya. Sobrang sakit. Sobrang hapdi. Sobrang dumurugo. Sapat na ba itong dahilan? Para tanggapin niya sa kanyang sarili ang katotohanan.

“Sir----Zinc sige po I’ll go ahead.” Paalam niya na pinasigla ang boses. Para hindi naman siya magmukha na sobrang kaawa at apekatado sa nangyari.

Hahawiin na lamang niya ang kurtina. Nang hawakan siya ni Zinc sa braso.

“Please don’t leave…!”tila pakiusap na wika ni Zinc sa kanya.

“Sir----Zinc please let me go po.” Madiin na sagot ni Copper. Hangga’t maaari ayaw na niya magpadala sa kabaitan nito. Dahil masasaktan lang siya sa bandang huli.

“No…! Please don’t leave…I…don’t know…but…” Hindi na naituloy ni Zinc ang gustong sabihin. Dahil nasumpungan na lang niya na sinugod ng halik ang mga labi ni Copper.

Tila tumigil sa pag-ikot ang mundo para kina Zinc at Copper. Basta ang alam nila. Maligaya sila sa kasalukuyang nagaganap. Pakiramdam ni Copper ay nangatal ang kanyang buong katawan. Para siyang lalagnatin na hindi mawari. Nagdidiliryo ang kanyang pakiramdam sa init ng halik na pinapalasap sa kanya ni Zinc.

That was her first kiss. Gusto niya itulak si Zinc. Dahil sinasabi ng kanyang puso. Hindi naman niya ito nobyo. Pero bakit nagpapahalik siya? Wala siya idea na ganito pala kasarap ang halik na tinatawag. Subalit ang lahat ng iyon ay parang isang drawing lamang. Dahil hindi naman niya magawa.

Her knees started trembling. When Zinc sucked her tongue. Madiin. Mainit. Marubdob. Mapaghanap. Gumagalugad iyon sa loob ng kanyang bibig.

Why it was so delicious? Iyon na lamang ang pilyang katanungan niya sa isip. Dahil napagtanto na niya sa sarili, na gumaganti na sa bawat halik ni Zinc. She became aggressive. Lalo na ng simulan ni Zinc halikan ang likod ng kanyang tenga. Damang-dama niya ang pagsuyo ng labi nito na humahagod doon ng paulit-ulit.

Napukaw na ni Zinc ang kanyang p********e. Kaya mas lalo na siya naging mapangahas ang galaw. Ni hindi nga niya namalayan na nakarating na pala sila sa sofa. Naitulak pa niya si Zinc sa sofa. Sa pagkakataong iyon. Pinalaya niya ang sarili sa nararamdaman. Ini-apply niya ang ilang knowledge na natutunan sa mga napapanood. Sinimulan niya na laruin ng dila ang labi at dila ni Zinc.

“mmmmm….ahhh…” mahinang ungol ni Zinc. Nakapikit ang binata. Kaya alam niya na nasasarapan ito sa kanyang ginagawa. Ilang segundo pa at naramdaman na niya na meron tumusok na matigas sa kanyang puson. Mas lalo pa niya pinagbuti ang ginagawa. Hinaplos ng palad niya ang n*****s ni Zinc. Habang abala ang kanyang labi sa paghalik sa punong-tenga nito. Maya-maya pa ay iginiya na siya sa ilalim ni Zinc. Para itong sabik na sabik na sinibasib ng halik ang kanyang leeg. At gigil na inalis ang sagabal sa kanyang dibdib sa pamamagitan ng labi at kamay nito. Napasinghap si Copper ng dumako ang labi ni Zinc sa pagitan ng kanyang dibdib.

“Zi----nc ple----ase…” anas niya na pabiling-biling ang leeg. Hindi niya alam kung para saan ba ang salitang “please”. Napahigpit ang hawak niya sa balikat nito ng tinudyo-tudyo pa ng dila nito ang pagitan ng dalawa niyang malulusog na bundok. Pinapasabik siyang masyado ni Zinc. Ang hinihintay kasi niya na gawin nito ay ang dumako na ang labi at dila nito sa dalawang bundok niya na mala-rosas ang n*****s. Gusto niya maramdaman ang mahikang kiliti na dala ng halik nito. Ilang sandali pa at natupad na ang pinakakaasam-asam na sandali.

Iniyapos niya ng mahigpit ang braso sa batok ni Zinc. Napaliyad ang kanyang katawan ng simulan ni Zinc tumbukin ang dalawang tayung-tayo na dibdib. Si Zinc ang pinakaunang lalaki na nakahawak at nakahalik doon. Parang alam na alam ni Zinc kung paano siya papaligayahin ng todo.

“Ohhh…mmm…ahhh…Zinc” ungol niya ng simulang dilaan nito ang palibot ng kanyang left mountain. Habang ang isang palad naman nito ay abala sa paghaplos sa kanyang right mountain. Para iyon tinapay na monay na kasalukuyang hinuhulam at minamasa ng isang panaderyo. Napapasinghap si Copper sa tuwing pinapatigas pa ni Zinc ang dila nito. Para gawing instrumento na pangkiliti sa palibot ng kanyang malusog na bundok.

Dumating sa punto na halos makalmot niya ang batok ni Zinc sa sobrang igtad ng balakang. Dahil sa hot sensations na dulot ng karanasang ito. Zinc sucked her n*****s. Halinhinan ang ginawa nito na pagsipsip sa kanyang dalawang bundok. Kaya naman halos mamilipit si Copper sa pag-arko ng katawan.

She was drowned. Para sa kanya. Okey lang naman na malunod siya. Basta kay Zinc De Castro. Dahil alam niyang sasagipin siya ng nag-iinit na braso nito. Sa sobrang hot yata ng nararamdaman ni Copper. Nagawa niya na kusang itaas ang kanyang dress ng sa gayon ay mahantad ang kanyang makinis na legs. Siguro paraan na rin niya iyon para mas lalo mag-init sa kanya si Zinc.

“No…..” madiin na hinawakan ni Zinc ang kanyang braso. Sabay tayo nito. Mabilis na isinuot ang polo shirt na naalis kanina.

Walang salita na gustong mamutawi sa labi ni Copper. Nasaan pa ang kanyang hiya? Ano pq ba ang mukhang ihaharap niya? Pagkatapos ng ganitong tagpo. Marahang itinungo ang ulo. Habang dahan-dahang iginagalaw ang kamay. Para ayusin ang damit na naalis. Awang-awa siya sa kanyang sarili. Wala eh…maliwanag pa sa sikat ng araw na gusto lang din siya itulad ni Zinc sa mga associates na parausan nito. Sa isiping iyon ay muling bumalong ang luha.

Sa nangyaring ito mas lalo lang din napatunayan sa sarili. Kung gaano niya kamahal si Zinc De Castro. Hindi lang iyon basta crush o paghanga. Kundi mas malalim pa. Feeling nga niya sobrang mahal na mahal na niya ito. Kaya niya ipagkaloob ang sarili ng buong-buo.

“Fix yourself. Go back to your work Miss Valencia.” Pormal na wika nito. Mas lalo na tumulo ang kanyang luha sa narinig na sinabi ni Zinc. Tinawag na naman siya nito na Miss Valencia. Ito yun labis na ikinasasakit ng kanyang loob. Pagkatapos siya nito paglibangan ng kapritso-libido. Biglang babalik sa pagka-estranghero na para bang wala nangyari sa pagitan nila. Muntik na nga niya maibigay ang sarili. Tapos sasabihin lang nito.

“Fix yourself. Go back to your work, Miss Valencia”

***put tang mader*** naman kung ganoon.

“Miss Valencia…! What’s up?” sabi pa ni Zinc na tila nagkokondem sa kanyang nararamdaman.

“Sir Zinc hindi po ako katulad ng mga associates mo na labas-pasok dito sa personal lounge mo. Para gawin lang fast time at parausan.” punong-puno ng hinanakit na wika ni Copper.

“What are you talking about?” asik ni Zinc

“Alam mo po ang sinasabi ko. Please Sir Zinc huwag ka po magkunwari.” Matapang na giit niya.

“Okey fine…! Alam mo na pala ang likaw ng bituka pagdating sa babae. So! Bakit ka pa pumayag at nagpaubaya sa akin? Tapos ngayon susumbatan mo ako. Ask yourself, Miss Valencia.” Daig pa ni Copper ang sinampal ng paulit-ulit. Sana nga sinaktan na lang siya physically. Baka sakali hindi ganito ang nararamdaman niya na sakit. Gusto niya maibsan ang kirot na tila humihiwa sa kanyang buong pagkatao.

“pakkkkk…!” isang malutong na sampal ang dumapo sa mukha ni Zinc. Namumula ang pisngi na hinabol ng tingin ang papalayong si Copper.

Hinawakan niya ang pisngi na namula. Hinimas-himas pa iyon na pinabukol gamit ang dila sa loob ng bibig. Habang hinahaplos ang batok at buhok na tila nag-iisip ng malalim.