The Babysitter's Revenge

07

ANEL

"S-Sir, sige pa... sige p-pa, please... mhmm..."

"You like that?"

Tumango ako sabay haplos sa namamawis niyang likod. Amoy na amoy ko ang alak sa kaniya habang umiindayog ang katawan niya sa ibabaw ko.

"Fúçk," mahinang mura niya habang napapayakap sa akin.

"M-Malapit na... s-sir, please... sige pa..."

KRING! KRING!

"Oh my gosh!"

Napabangon ako bigla nang tumunog ang alarm clock ko. Pawis na pawis ako at ang bilis ng t***k ng puso ko. Ang masama?

Nararamdaman ko na bàsà ang pagkàbàbáê ko pagbangon ko. Napapilipit tuloy ako sa mga hita ko, umaasang mapipigilan noon ang pag-agos ng kung ano mang líbôg na naramdaman ko sa panaginip na 'yon.

"Leche ka, Leon!" mura ko sa kaniya habang mariing pinipindot ang screen ng phone ko dahil ang ingay ng alarm clock.

Nakakairita, napanaginipan ko na naman si Leon! Ayaw niya talaga akong tantanan kahit sa panaginip! Napahaplos ako sa pisngi ko at pinilit na ginising ang sarili. Ano ka ba, Anel! Panaginip lang 'yan, move on!

"Tigilan mo na 'ko, Leon," bulong ko sa sarili at pinukpok ang noo ko. "Umalis ka na sa utak ko, please, please! Bwisit ka talaga!"

Padabog kong inayos ang kama ko habang pinagmumura si Leon sa isip ko. Lulundo-lundo pa akong naglakad papunta sa banyo, mabilisang naligo, at nagbihis para matauhan na ako sa kahibangan ko.

Pagtapos ng muntik na mangyari sa amin noong nakaraan, lagi ko na naman siyang napapanaginipan. Isang linggo pa lang ako rito sa bahay pero iniiwasan ko na agad siya dahil ayaw kong mapaaway sa ibang maid dito kapag nalaman nilang may muntik mangyari sa amin ni Leon.

God. Baka pagsasabunutan ako rito!

Alas singko na nang umaga kaya kailangan ko nang bumaba para magluto. Alas sais kasi ay kumakain na si Leon dahil napakaaga niyang pumapasok para sa trabaho.

Hindi niya na ako pinatawag uli para linisan ang sugat niya. He tried once, but I refused. Nagpa-ospital na siguro siya. Sana. Sana, para gumaling na ang sugat niya.

Palagi niya rin akong tinatawag o kinakausap, pero hindi ko siya pinapansin. Iniiwasan ko talaga siya at 'yung mga related lang kay Val ang sinasagot ko dahil ayaw kong ma-issue.

Bumaba na ako at nagtaka dahil parang walang katao-tao sa sala. Usually, nag-aassemble na si Brad dito, e, nagsasabi na ng mga gagawin sa umaga at ng "daily affirmations" niya para motivated kaming lahat.

"Huh? Nasaan sila?" bulong ko sa sarili.

Naglakad ako diresto pakusina at doon naamoy ang samyo ng bagong timplang kape. Agad na kumunot ang noo ko lalo pa nang nakita roon ang isang pamilyar na pigurang nakatalikod.

"L-Leon?" mahinang tanong ko sa sarili. Napalinga ako sa paligid. Wala ngang ibang tao rito, siya lang! Anong ginagawa niya rito?

Lumingon siya sa akin habang umiinom siya ng tubig. He placed the glass down after and smiled softly at me. "Morning."

"Anong ginagawa mo rito?" inis na tanong ko.

"Bahay ko 'to," sagot niya. "Uminom ako ng antibiotic. I'm feeling better."

"Okay, wala akong pake," mabilis kong sagot.

Nagsalubong ang mga kilay ni Leon. Nilampasan ko siya para kunin ang cereal ni Valier pero nagulat ako nang hablutin niya ang kamay ko.

"What's your problem? Are you okay, Anel?" Leon asked. Halos magdikit ang mga kilay niya sa tindi ng pagkabusangot. "Ilang araw mo na akong iniiwasan at sinusungitan."

"Taoos hindi mo makuha 'yung hint?"

Lalo pa siyang nalito sa sinabi ko. "What hint?"

Huminga ako nang malalim at lumingon muna sa paligid, natatakot na baka may makarinig. "Leon, muntik nang may mangyari sa atin noong nakaraan. Hindi normal 'yun!"

"It did not happen—"

"Paano na lang ang iisipin sa akin ng ibang tao?! Na ano, tanga-tanga ako kasi nakikipagrelasyon na naman ako sa mayaman na wala namang pake sa nararamdaman ko?"

Binitawan ni Leon ang kamay ko.

"Iniiwasan na nga kita para walang masabi ang iba pero ayan ka naman. Hindi makaintindi. Lapit nang lapit, nangungulit!"

"I was just being nice to you," Leon said after a lonb stretch of silence. "Sinusubukan kong bumawi sa 'yo."

"Talaga ba?" inis kong sabi. Pinipigilan ko siyang sigaw-sigawan. "Kung gusto mong bumawi sa akin, layuan mo ako. 'Wag kang magbait-baitan sa akin!"

Nagbagi ang ekspresyon ni Leon. Nawala ang kalituhan... napalitan ng galit. His face hardened and his jaw clenched. "Bait-baitan? That's how you see what I'm trying to do for you?"

"Yes!" I hissed. "Alam ko na 'yan, e! Ganiyan ka rin dun sa club! Kaya kung inaasahan mong magpapauto ako uli sa 'yo, tigil mo 'yan, Leon!"

"Hindi kita inuuto. Bumabawi ako sa 'yo, alam ko ang nagawa ko—"

"Hindi naman," natatawa kong sabi. "Kung gusto mong bumawi, 'wag kang magkunwari. Kung may gusto kang kunin sa akin, kung gusto mo uli ng katawan, go lang! Ibibigay ko 'yan, basta 'wag ka nang magbait-baitan. Kasi nakakairita, Leon. At nakakahiya rin sa iba."

"So that's how you see it, then," Leon said. His face was blank. "My kindness is just pretending to you. Got it."

I nodded. "Kasi ayan naman talaga 'yan. Panggap ka lang. Mas okay pa na suplado ka, na gàgô ka at wala kang pake sa akin. Kasi alam ko na ayon 'yung totoo, hindi kung ano man 'yang pinapakita mo."

Tumango siya. Tango na parang sumusuko na sa usapan. "Okay, fine. I get it."

"Mula ngayon, 'wag ka nang makalapit-lapit sa akin. Tratuhin mo akong empleyado kasi boss kita. Nothing more," I said one last time.

Leon just gave me this look... like he was hurt with what I just said. But I know the truth. Hindi siya nasaktan doon. I know him. He is too proud to be hurt.

Umalis siya sa kusina at naiwan ako roon na nakahawak sa lababo, iniiwasang matumba dahil nanghina ang mga tuhod ko.

Buti nga sa kaniya 'yan, nang malaman niya rin na may galit pa ako sa kaniya. Matinding galit.

Kaya mo 'to, Anel. Para sa sahod. Para 'pag nakaipon ka na, makakaalis ka na rito at makakahanap ng ibang trabaho.

Hinanap ko na ang cereal ni Valier para maasikaso na ang agahan niya, pinipigilan pa ring maiyak sa nangyari ngayong umaga.

---

"Anel? Anel, pinapatawag ka ni Boss Leon."

Naglilinis ako ng kwarto ko nang kumatok si Brad Pete. Takang-taka ako lalo pa nang sinabi niyang pinapatawag daw ako ni Leon.

"H-Ha? Bakit daw?" tanong ko. Mabilis akong tumayo at nag-ayos ng sarili.

"Hindi ko rin alam, pero urgent. Puntahan mo na," Brad told me. "Nasa study siya."

Iritable akong naglakad papunta sa kwarto ni Leon. Takang-taka ako dahil sa confrontation namin kanina, wala naman na kaming dapat pag-usapan, at kung may sasabihin siya tungkol kay Val, puwede namang ipadaan kay Brad Pete.

Kumatok ako sa study niya at binuksan ko ang pinto. Naabutan kong nakaupo siya sa mamahalin niyang upuan, nakaharap sa akin gamit ang matatalim niyang mga mata. Sa harap niya, naroon ang isang tumpok ng pera.

"Ano 'yun?" tanong ko sa kaniya. Hindi pa ako nakalapit sa kaniya ay hinagis niya na ang limang tali ng pera sa paanan ko.

Nanlaki ang mga mata ko, at the same time ay nagtaka. "Para saan 'to—"

"Leave," Leon ordered coldly.

I saw his eyes at that moment. Napakatalim at malamig, parang bagong hasang kutsilyo na kapag tinitigan nang maigi... nakakahiwa.

Nameke ako ng tawa. "Ano?"

"I told you to leave. Bingi ka ba?" mabilis niyang sagot sa akin. "O hindi ka lang makaintindi?"

Para akong binagsakan ng langit at lupa sa narinig. Pinapaalis niya na ako? Gumapang ang takot sa akin. Hindi siya nagbibiro, mukhang hindi siya nagbibiro.

"D-Dahil ba sa kanina?" nanginginig na tanong ko. "Sa mga sinabi ko—"

"I don't give a f**k about what you said," Leon replied. "Get the money and leave."

"Kailangan ko ng trabaho," sabi ko, nagmamatigas. Gustong-gusto ko nang umiyak pero pinipigilan ko dahil ayaw kong magmukhang mahina sa kaniya.

"I don't care," Leon answered. "Leave."

Napalunok ako. Ang sakit nang lumunok dahil naiiyak na talaga ako at hindi ko na mapigilan ang nararamdaman ko. "D-Dahil ba sa mga sinabi ko—"

"I told you I don't care about what you said—"

"So bakit?!" sigaw ko. "Hindi mo ba matanggap na hindi ako natutuwa sa ginagawa mo?! Na may sama ako ng loob sa 'yo sa ginawa mo sa akin?!"

Leon raised an eyebrow. I saw this mischievous smirk across his lips and he shook his head. Parang namamangha siya sa akin, pero not in a good way. "You think so highly of yourself. Sino ka ba?"

Hindi ako nakasagot doon. Namilipit ang sikmura ko sa narinig. f**k. Mali ba talaga 'yung ginawa ko kanina? Gusto ko lang naman ng boundaries, na lumayo siya sa akin dahil hindi maganda ang nakaraan namin.

"I just don't want somebody disrespecting me in my fúckíng house," Leon said, words laced with pure anger. "Someone mistaking my kindness for some pretentious búllshít. So, leave. Leave and never look back."

Napatingin ako sa pera sa sahig. 50,000 pesos—ang sahod ko sa isang buwan. Hinagis niya lang sa akin. Iniisip ko, kung kukunin ko ba ito, makaka-survive ako sa buhay? May ibang trabaho pa bang tatanggap sa akin knowing my history?

Nilunok ko na lahat ng hiya sa katawan ko at huminga nang malalim. Mabilisan akong nagpunas ng luha at nilakasan ang loob ko.

"I want to keep my job," diretsahan kong sabi.

Mahinang tumawa si Leon sabay iling. "Oh yeah?"

"I said what I said. G-Gusto ko ng trabaho ko," sabi ko naman.

Natawa pa lalo si Leon pero ang dilim ng ekspresyon niya. Pinaghalong galit, inis, at gigil. Tumango siya sa akin, tapos tinuro ang sahig. "Beg."

Hindi ako sumagot, ni hindi gumalaw. Hindi ko maatim na magmakaawa kahit gustong-gusto ko ng trabaho kasi para sa akin, hindi naman 'to tama.

Tumango na naman si Leon at huminga nang malalim. "I thought you want this job? Beg for it."

Hindi ako uli sumagot. Umiyak lang ako habang nakatayo. Napakasama talaga ng lalaking 'to, wala siyang puso.

"You don't want to beg?" Leon smirked. He stood up and he removed his shirt, which shocked me. Sinimulan niya namang tanggalin ang sinturon niya. "Strip, then."

Pumikit ako nang mariin. Sinabi ko rin naman 'to kanina. Mas gusto ko nang hinahanap niya ako para sa katawan ko, kaysa nagbabait-baitan siya sa akin. At kung katawan ang paraan para manatili ako sa ganitong trabaho at makapag-ipon... pumapayag ako.

Sinimulan kong hubarin ang suot ko. Naglakad papunta sa velvet sofa si Leon, umupo, binuka ang mga hita, at ngumisi. "Come."

Nilapitan ko siya sa sofa. Ang laki ng ngisi ni Leon pero alam kong hindi siya natutuwa dahil puno ng gigil ang mga mata niya.

Nasaktan nga siguro siya sa mga sinabi ko pero wala akong pake. Masaktan siya, bahala siya. I will keep this job until I've saved enough money.

Pangako, Leon, makakaganti rin ako sa 'yo.

Hinila ako ni Leon at mabilis na hiniga sa sofa. Pumatong siya sa akin at siya na ang humila ng blouse ko para tuluyang mabuksan. Nagtalsikan ang mga butones kahit saan, at marahas niya akong hinalikan habang hinihimas ang hita ko.

"I was being kind to you, Anel," bulong ni Leon, puno ng galit ang boses. Kinagat niya ang ibabang labi ko at hinawakan nang isang kamay ang magkabilang pisngi ko. "But you wanted something else."

"Gusto ko lang na magpakatotoo ka dahil alam kong hindi totoong mabuti ka sa 'kin. Isang beses mo na akong sinaktan," sagot ko, nakipagtitigan din sa kaniya.

Leon nodded and for the last time, he smirked. "You don't want kindness, so I'll give you what you want."

Diniin niya ang mga kamay ko sa handrest ng sofa at marahas na namang hinalikan ang labi ko habang dinidiin ang matígàs niyang àlàgà sa gitna ng mga hita ko.

"I'll give you the harshness you are looking for."