Ilang minuto pagkatapos umalis ng pamilya ni Gael ay sila Nanay naman ang pumasok sa kwarto. Alam kong maya-maya lang din ay pupunta na sila ng chapel. Ako na lang ang maiiwan mamaya para sa bridal car ko. Ang bongga talaga. Rush man pero hindi ko iyon masyadong feel. Tiyak na mas makikita kong sobrang pinaghandaan ang kasal na ito mamaya pagkarating sa chapel.
Naluluhang yumakap si Nanay sa akin.
“’Nay naman, huwag kang umiyak kasi maiiyak din ako,” nanginginig kong sabi.
“Sobrang masaya lang ako, Tammy. Siyempre pagkatapos ng lahat ng ginawa mong sakripisyo sa pamilya natin ay gugustuhin kong maging maligaya ka sa buhay mo. Sobrang swerte niyo ni Gael sa isa’t-isa at talagang kitang-kita ko kung gaano niya kamahal. Doon pa lang ay sobrang panatag na kami ng tatay mo na hinding-hindi
