THE SHATTERED WIFE

ANG SOLONG SANDALI NI NOEL AT KIRSTEN

XAVIER

•

HINDI ko matiis ang masamang tanawing nasa harapan ko ngayon.

Baka hindi ko lang mapigilan ang sarili ko at kung ano lang ang magawa ko sa dalawang 'to.

Nagpasya na akong umalis sa lugar na 'yon.

Nagtagis ang mga bagang ko sa galit na nararamdama ko kay Kirsten at kung sino man ang kasama nito.

Na sa akin ang lahat ng karapatan para kumpirmahin ko sila ng harap-harapan.

Nawalan lang ako ng lakas dahil sa nakikita kong pagiging komportable ng girlfriend ko sa lalaking kasama niya.

Malabo ang sabihing kaibigan nya lang ito.

Iniwan ko ang dalawang 'to na walang lingon likod. Kuyom pa rin ang kamao ko— dala ng galit na mayroon ako sa puso ko.

Magtutuos kami ni Kirsten at 'yon ang gusto kong mangyari.

Kailangan niyang magpaliwanag sa akin— wala naman siyang dapat ipagkasinungalingan pa, dahil hawak ko ang lahat ng ebidensiya na magpapatunay na niloloko lang ako nito, na niloko ako nito.

'Paano mo nagawa ang lahat ng 'to sa akin Kirsten?' tanong ko sa sarili kong walang kasagutan.

Hindi malinaw sa akin ang lahat, dahil wala akong nagawang masama rito.

Naging totoo ako sa kaniya sa mahabang panahon na mayroon kami sa relasyon namin.

Bakit ganoon? Saan ako nagkulang? Sumobra ba ako?

Napailing-iling ako. Hindi ko ininda ang mga taong makakasalubong ko.

•

KIRSTEN

DAHIL pareho namin hindi nakaya ang init na nagmumula sa katawan namin— nagpasya kaming ipagpatuloy ang sandali namin ni Noel dito sa condo ko.

Siya ang nagmaneho ng sasakyan kong dala. Kaya naman mabilis kaming nakarating dito.

Hindi ko na nagawang intindihin si Xavier, ang tawag na natanggap ko mula rito kani ay binalewala ko.

"Anong gusto mo? Brandy ba?" tanong ko kay Noel.

Oo nga pala! Naalala ko kahapon lang uminom din kaming dalawa ni Xavier at heto ngayon kami naman ni Noel ang magkasama.

Siguro naman hindi pa naman ako mapapahamak kung sakali. May atay pa rin naman ako siguro pagkatapos ng lahat ng 'to.

"Anything, Mahal," tugon sa akin ni Noel.

Umupo ako patabi sa kaniya, nasa kamay ko na ang isang bote ng brandy na balak kong pagsaluhan naming dalawa.

"Babalik ka rin ba agad?" tanong ko sa kaniya.

Ang pagbabarko nito ang tinutukoy ko. Ang alam ko tulad ng sinabi niya sa akin ilang buwan lang daw siyang manantili rito at muli rin sasakay.

"Pinababalik mo na ba ako agad?" anito sa akin, may himig pagtatampong tanong nito.

"Of course not! Hindi naman. Gusto ko lang malaman, para naman maayos ko 'yong schedule ko habang nandito ka," tugon ko sa kaniya.

"Matagal pa tayong magsasama, Mahal. Kung pwedi nga lang hindi ka na iwan gagawin ko. Na-miss kita, Kirsten."

Nasiyahan ang puso ko sa narinig mula kay Noel, alam ko naman ito—naramdaman ko ito mula sa kaniya dahil kahit ako ganoon din ang pakiramdam ko.

I miss him badly! Wala akong pakialam kahit mayroon kaming relasyon ni Xavier.

Ganoon din naman nang basta na lamang akong nagising na walang kahit na anong nararamdaman dito.

I mean— mahal ko pa rin naman si Xavier. Iba lang din siguro ang nararamdaman kong pagmamahal para kay Noel mula pa noon.

Napatingin kami sa aming mga mata, pinaglipat-lipat ito.

Lumapit sa gawi ko si Noel at binigkis sa balikat ko ang mga kamay nito.

"Wala akong hiniling na iba kundi muli kang makasama ka, Tin. Ang makasama kang muli," sabi nito sa akin.

Mahina lang ang mga salitang 'yon, pero sapat na para marinig ko ito.

Amoy ko ang mainit na hininga ni Noel sa leeg ko nang ipilig niya ang ulo niya rito.

"Hindi ko lang matanggap na may iba na palang nagmamay-ari sa 'yo," anito.

"Shhhhhhhg—" pagpigil ko sa anupamang sasabihin niya sana.

Hindi ko naman tinago si Xavier mula kay Noel at wala akong balak gawin 'yon, siguro itatago ko lang siya mula kay Xav at hanggang d'on lang 'yon.

Nagbaba ako ng tingin sa kamay ni Noel— naglakbay ito sa gitnang binti ko ang kaninang ginagawa nito sa sinehan ay muling ginagawa ngayon.

"Na-miss ko 'to, Tin," anito sa akin.

Alam ko ang ibig sabihin ni Noel. Tinanggal niya ang ulo niyang nakapatong sa balikat ko at muli akong tiningnan habang ang mga kamay niya ay nanatiling nasa gitna ng binti kong may suot pa ring pantalon.

"Gusto kong solohin natin ang gabi ngayon, Kisten. Ikaw at ako lang—walang kahit na sino," sambit nito.

Tumango-tango ako sa mga sinabi sa akin ni Noel. Sang-ayon ako sa gusto nitong mangyari na gusto ko ang gusto nito. Hindi ko siya sasaklawan at wala akong balak pigilan siya sa kung ano man ang kaya niyang gawin.

Handa ako at sa t'wina tiwala ako sa sarili kong walang kahit na sino ang makakaalam pa.

Mahal ko si Noel, pagmamahal na mayroon din para kay Xavier pero hindi magkatulad.

Lamang lang siguro sa damdaming 'yon ang lalaking gusto kong mapaligaya ngayon.

Napako ang kanang kamay ko sa gitnang bahagi ng binti nito.

Magkaharap kaming nakaupo sa isa't isa at sa mga mata ko hindi nakaligtas sa akin ang nangangalit na kargada ni Noel.

Nakita at naramdaman ko na ito noon pa, kung titingnan lang mas mahaba at mas may maipagmamalaki ito kaysa kay Xavier pagdating sa kama.

Walang paalam kong binaba ang zipper ng pantalon nito, pagkatapos kong tanggalin ang butones. Hindi ako papayag na walang may mangyari sa aming dalawa na pareho namin ikakasaya.

Tinanggal ko ang kamay ni Noel sa binti ko sa harap ng aking pwerta.

Bumaba ako sa sofa at paluhod na naupo sa harap niya.

Kitang-kita ko ang paglunok nito ng sunod-sunod nang nagtaas ako ng tingin sa kaniya.

Hinawakan ni Noel ang buhok kong hanggang balikat na pinili kong nakalugay kanina.

Muli akong nagbaba ng tingin at hinubad nito ng tuluyan ang suot nitong maong na pantalon.

Nangangalit na ang alaga nito sa loob sa suot nitong brief.

Ginalaw-galaw ko ang mga kamay ko sa ibabaw nito.

Sa pagkakataong 'to, solong-solo ko lang ito. Muli akong nagtaas ng tingin habang nasa loob na ang kamay ko at malayang nilaro ito ng palad ko.

Nakahanda na ako sa pwedi kong gawin— ang magbibigay kaligayahan sa lalaking mahal ko.

"I love you, Noel..." ani ko sa kaniya.

Muli akong nagbaba ng tingin at sa t'wina tinanggal ang huling saplot niyang nakatabing sa nangangalit na alaga nitong gusto kong tuluyang galitin.