Atilla;
Almila'dan akan oluk oluk akan kanları görüyordum.. Kurşun hafifçe sıyırmıştı göğsümü, şanslı mıydım bilmiyorum ama Almila'ya bir şey olursa...
Ambulansın içinde hastaneye gidene kadar yalvardım gözlerini açsın diye ama o sanki bana küskğn gibi açmıyordu gözlerini.. Çok mu üzmüştüm onu? Çok mu kızmıştı bana? Sevmiyorum sanıyordu beni, ben bu kızı kaybedemezdim.. ''Gitme Almila'' diye tuttum ellerinden..
Duymuyordu, ama belki hiseder diye bekledim.. Rüyalarımızda ki gibi aynı yerden yaralanışımız bile bizim kaderimizin bir olduğunu kanıtlıyordu.. Hayatımda ilk defa kendimi bu kadar aciz hisediyordum. Ben ilk defa birini kaybetemekten korkuyordum.
Yıllarca insanların son nefeslerine şahit oldum.Ama ilk defa ölümden bu kadar korkuyordum.
Çünkü bu kez ölüm benden bir can değil
