Yanımdaki büyüleyici koku, başımı döndürüyordu. Gülümseyerek gözlerimi açtım. İçimi kocaman bir huzur kaplamıştı.
"Günaydın sevgilim." dedi gülümseyerek. Kolları arasında kendimi yukarı çekip yanağına bir öpücük kondurdum.
"Günaydın... Sen ne zaman uyandın?" Elimi yüzüne koydum ve yeni çıkmaya başlayan sakallarının avuç içlerime batmasını hissettim.
"İki saat olmuştur." dedi. Uzanıp burnuma ufak bir öpücük kondurdu.
"Seninle uyanmayı özlemişim."
"Dün gece o faciayı çıkartmasaydınız, birlikte uyanamayacaktık." dedi ve güldü. O olaydan sonra evime gelmiştik. O çoğu gece yaptığı gibi pencereden girmişti, ben ise kapıdan. Kıkırdadım.
"Ne geceydi." dedim. Kıkırdamam ufak bir kahkahaya dönüştü.
"Hem suçlu, hem de gülüyor." dedi Araf. Ancak o da gülüyordu.
"Hiçte bile! Suçlu değilim."
