Kabanata 42
“Sige… pag-iisipan ko…” iyon lang ang huling nasabi ko bago ako tuluyang bumaba, bitbit ang bigat ng desisyong ayaw pang bumuo sa isip ko.
Hindi umalis si Alistair buong araw. Nandoon lang siya sa bahay, tila ba walang balak umalis, parang inaangkin ang espasyong matagal ko nang tinatawag na ligtas. Pagsapit ng hapon hanggang sa unti unting paglubog ng araw, naroon pa rin siya. Inubos ko ang oras sa paglilinis ng kwarto namin, paulit ulit na inaayos ang mga bagay na maayos na naman, parang sa gano’ng paraan ko nailalabas ang kaba at gulong bumabalot sa dibdib ko.
Mula sa itaas, rinig ko ang mga boses sa ibaba. Si Noah at si Alistair. May pinapanood sila sa cellphone ni Alistair, at sa pagitan noon ay masiglang tinuturuan ni Noah ang lalaki ng sign language, iyon marahil ang
