Kabanata 15
Kagat-labi akong nakatayo sa harap ng bahay ni Ali, hawak ang maleta ko na para bang anumang oras ay maaari ko pa itong bitawan at umatras. Ngunit wala na akong babalikan. Nandito na ako, sa harap ng dalawang palapag na bahay na tila hinango mula sa mga magazine na dati ko lang pinapangarap.
Tahimik ang paligid. Ang tunog ng alon ang tanging sumasalubong sa akin. Moderno ang bahay, malinis ang linya, malalaking bintana, at kahoy na detalye na nagbibigay-init sa malamig na konkretong pader. Eksakto sa gusto kong disenyo.
Halos nakalimutan kong huminga.
Grabe. Kapag naging mayaman ako… mas hihigitan ko pa ’to.
Ngunit higit pa sa ganda ng bahay ang nagpapabigat sa dibdib ko. Sobrang desperada ko na kaya nandito ako. Wala na talaga akong mapuntahan, at pareho naming alam ni Al
