“Here. I hope you like these flowers. I don’t know what kind of flowers you like, so I asked them to pick every kind of flower available in their shop,” sabi niya at iniabot sa akin ang bungkos ng mga bulaklak. Hindi makapaniwalang tiningnan ko siya at hindi ko namalayang malapad na pala akong nakangiti.
Literal nga na magkakaibang bulaklak ang laman nito at sa bandang gitna ay puro mga rosas na iba’t iba ang kulay.
“Thanks for this. And yeah, I love it!” medyo pakiming sabi ko. Lumuwang ang pagkakangiti niya, pero iyong puso ko sobrang lakas ng pintig. Pakiramdam ko ay aatakihin na nga ako sa tindi ng pagtibok nito.
“By the way, don’t expect any people to come. Nirentahan ko ang buong lugar na ito para sa dinner natin,” bigla ay sabi niya. Muntik ko nang mabitiwan ang hawak kong bouque
