Lihim na Hiyas

Sa loob ng isang marangyang opisina, tanging ang mabigat na buntong-hininga ni Don Juan Dela Peña ang pumuno sa katahimikan. Nakaupo siya sa harap ni Alonzo Fuentabella, ang may-ari ng Fuentabella’s Jewelry. Sa kanyang harapan ay ang lalaking tinaguriang isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa industriya ng alahas—isang lalaking palaging balot ng misteryo, laging nakasuot ng pilak na maskara na tumatakip sa kalahati ng kanyang mukha. Nakaupo siya sa isang mamahaling wheelchair, ang kanyang mga mata ay tila walang sigla, ngunit puno ng talino at kalkulasyon. “Don Juan,” malamig na wika ni Alonzo. “Nabalitaan kong nalulugi na ang iyong negosyo. Hindi ba’t ilang dekada nang pinagmamalaki ng pamilya mo ang inyong mga gawang alahas?” Napakuyom ng kamao si Don Juan. Alam niyang hindi siya maaaring magmalinis. “Oo, Alonzo. Malaki ang utang ng kumpanya ko. Kung hindi ako makakahanap ng bagong puhunan, malulugi ito nang tuluyan.” Tinitigan siya ni Alonzo, waring sinusuri ang bawat galaw niya. “At ano ang mapapala ko kung tutulungan kitang ibangon ang negosyo mo?” Humugot ng malalim na hininga si Don Juan bago nagpatuloy. “Isang kasunduan… Isang kasal.” Tumaas ang isang kilay ni Alonzo. “Kasal?” “Oo. Sa anak kong si Laila. Kung ikaw ang magiging asawa niya, sigurado akong maliligtas ang negosyo namin. Ang pamilya mo ay may magandang pangalan, at alam kong hindi ka gagawa ng bagay na ikasisira ng iyong reputasyon.” Tahimik na pinagmasdan ni Alonzo si Don Juan. Walang ibang tunog sa silid kundi ang marahang paggalaw ng orasan sa dingding. Ilang sandali pa ay tumango siya. “Tatanggapin ko ang alok mo,” aniya. “Ngunit dapat ay maganap ang kasal sa lalong madaling panahon.” Ang Pagtutol ni Laila at ang Pagpapasya ni Jamaica Sa mansyon ng pamilya Dela Peña, nagtipon-tipon ang mag-anak. Si Don Juan ay nakatayo sa harap ng kanyang dalawang anak—ang kambal na sina Laila at Jamaica. Ang kanilang ina ay tahimik na nakaupo sa isang gilid, hindi makapagsalita. “Hindi!” mariing sigaw ni Laila. “Hindi ko pakakasalan ang isang lalaking hindi ko mahal, lalo na ang isang tulad niya!” Napasinghap si Jamaica sa matinding pagtanggi ng kanyang kapatid. “Ate, hindi mo naman siya kilala. Hindi mo siya maaaring husgahan nang gano’n.” Lumapit si Laila kay Jamaica, ang kanyang mga mata nagliliyab sa galit. “Ikaw na lang kaya ang magpakasal sa kanya kung ganyan ang tingin mo?” Saglit na naghari ang katahimikan sa loob ng silid. Ang mapanghamong tinig ni Laila ay umalingawngaw, tila isang kutsilyong tumusok sa puso ni Jamaica. Alam niyang hindi siya kailanman naging paborito sa kanilang pamilya. Kung may pagkakataon, palaging si Laila ang pinapaboran. Nakita ni Don Juan ang pag-aalinlangan sa mga mata ni Jamaica. “Jamaica,” mahinahong wika niya, “Ikaw ang magiging daan para mailigtas ang pamilya natin.” Alam ni Jamaica na wala siyang halaga sa kanilang pamilya—isa siyang anino sa sariling tahanan. Ngunit ngayon, may pagkakataon siyang gawin ang isang bagay na maaaring magbigay ng kabuluhan sa kanyang pag-iral. Marahang tumango si Jamaica. “Ako ang magpapakasal kay Alonzo.” Ang Kasal na Walang Damdamin Sa loob ng isang marangyang simbahan, pumailanlang ang tunog ng kampana, ngunit sa loob ni Jamaica ay may bumibigat na pakiramdam. Nakatayo siya sa harap ng altar, suot ang isang simpleng puting bestida na may burda ng mga brilyante. Sa kanyang harapan ay si Alonzo—ang lalaking nagtatago sa likod ng pilak na maskara, ang lalaking nagpapanggap na bulag at may kapansanan. Tahimik lamang si Alonzo habang pinagmamasdan ang babaeng ipinasok sa buhay niya sa pamamagitan ng isang kasunduan. Nakasuot siya ng isang itim na suit, ang kanyang maskara ay kumikinang sa liwanag ng kandila. Walang sino man ang nakakaalam ng katotohanan—na ang kanyang pagkabulag at pagiging baldado ay isang kasinungalingan. Nagsimula ang seremonya. “Ikaw ba, Jamaica Dela Peña, ay malugod na tinatanggap si Alonzo Fuentabella bilang iyong kabiyak?” Napakurap si Jamaica. Hindi niya alam kung anong sasabihin. Wala siyang nararamdaman—ni pag-ibig, ni poot. Ngunit isang bagay ang sigurado siya: wala na siyang babalikan sa pamilya niya. “...Opo,” sagot niya sa wakas. Ngumiti si Alonzo, ngunit hindi iyon ngiti ng isang lalaking masaya. Isa iyong ngiti ng isang taong may lihim, isang taong naghihintay ng tamang pagkakataon upang ipakita ang tunay na anyo. “Sa bisa ng batas at ng simbahan,” anang pari, “Idinedeklara kong kayo ay mag-asawa na.” Sa likod ng mga bisita, may isang pigura na tahimik na nagmamasid—si Laila. Hindi niya inakalang ang kapatid niya ang magpapakasal kay Alonzo. At ngayon, habang pinagmamasdan niya ang kanilang pag-iisang dibdib, hindi niya maipaliwanag ang selos at galit na sumisikip sa kanyang dibdib. Samantala, si Jamaica ay tahimik na tinanggap ang kanyang bagong papel bilang ginang ng isa sa pinakamakapangyarihang lalaki sa industriya ng alahas—isang lalaking may lihim na hindi niya pa lubusang nauunawaan. Sa gabing iyon, sa ilalim ng liwanag ng buwan, isang pangakong hindi nabigkas ang sumingaw sa hangin. Isang lihim na unti-unting mabubunyag sa paglipas ng panahon…