Lihim na Hiyas

Kabanata 2: Malalamig na Gabi

Pagkatapos ng engrandeng kasal, tumulak na sina Alonzo at Jamaica pabalik sa mansyon. Ang buong biyahe ay binalot ng katahimikan. Nakatitig lang si Jamaica sa bintana ng kotse, pinagmamasdan ang dumaraang mga ilaw sa kalsada, habang si Alonzo ay nakapikit, nakasandal sa kanyang upuan, tila walang pakialam sa paligid.

Walang nagsalita sa kanila. Walang bumati ng “Congratulations” o kahit isang simpleng “Kumusta ka?” Hindi rin naman niya inasahan na si Alonzo ang unang magpapasimula ng usapan. Sa buong oras na magkasama sila, hindi pa ito nagpakita ng interes na makilala siya nang mas malalim.

Nang makarating sila sa mansyon, bumungad sa kanya ang napakagarang tahanan ni Alonzo. Mas malaki ito kaysa sa inaasahan niya—isang mala-palasyong estruktura na may napakataas na pader, malalaking haligi, at isang napakalawak na bakuran na may maningning na mga ilaw na nagbibigay ng malamlam na ningning sa buong paligid.

Sa labas, nakahilera ang mga kasambahay, nakayuko bilang pagbati sa kanila. Binuksan ng isa sa mga mayordomo ang pinto ng sasakyan para kay Jamaica, at marahang bumaba siya, ramdam ang bigat ng kanyang sariling kasuotan.

Paglabas niya, sinundan niya ng tingin si Alonzo, na noon ay nakaupo pa rin sa loob ng sasakyan. Ilang segundo pa bago bumaba ang isang tagapag-alaga at maingat na inilabas ang kanyang wheelchair. Walang ibang sumalubong kay Alonzo—walang pamilya, walang kaibigan, kahit isang tao na mukhang nagmamalasakit.

Sa loob ng ilang segundo, tila nag-atubili si Jamaica kung tutulungan niya ito o hahayaan na lamang. Ngunit nauna na ang isang alalay upang tulungan siyang ilipat mula sa sasakyan patungo sa wheelchair. Walang tunog ang gulong ng upuan ni Alonzo nang ito ay umusad sa makinis na daanan papasok sa mansyon.

Isang mayordomo ang lumapit kay Jamaica at magalang na nagsalita. “Señora, inihanda na po ang inyong kwarto. Maaari na po kayong magpahinga.”

Napatingin siya kay Alonzo, ngunit diretso itong dumaan patungo sa loob ng mansyon nang hindi man lang siya nililingon. Para bang isang estranghero lang siya sa sariling bahay ng kanyang asawa.

---

Sa loob ng mansyon, hindi na nag-aksaya ng oras si Jamaica sa pagmamasid sa paligid. Ngunit hindi niya maitanggi na namangha siya sa ganda ng tahanan—ang marmol na sahig ay makinang at malinis, ang mga pader ay may mamahaling dekorasyon, at ang chandelier na nakasabit sa kisame ay napakagarang pagmasdan.

Dinala siya ng isang kasambahay sa hagdanan, ngunit bago pa siya umakyat, napansin niyang si Alonzo ay nagmamadali nang dumaan sa ibang direksyon gamit ang kanyang wheelchair, patungo sa isang pribadong elevator.

“May sariling elevator ang kwarto niya?” tanong niya sa kasambahay.

“Opo, Señora. Mas madali po para sa Señor Alonzo ang gumamit ng elevator dahil sa kanyang kondisyon.”

Tumango na lang siya at tahimik na sumunod sa kasambahay. Napansin niyang napakatahimik ng buong mansyon—walang ingay ng ibang tao, ni isang musika o tunog mula sa mga kasambahay. Para bang isang lumang palasyo na walang buhay.

Pagdating sa kanilang kwarto, bumungad kay Jamaica ang isang silid na tila kinuha mula sa isang engkantadong kastilyo. Napakalawak nito, halos kasing laki ng isang buong apartment. Ang kisame ay may gintong palamuti, at ang dingding ay may malalaking pintang naglalarawan ng mga klasikong sining.

Sa gitna ng silid, isang napakalaking kama ang nakapwesto, may makapal na puting kurtina sa paligid nito. Ang tela ng kumot at unan ay mukhang yari sa pinakamahal na seda. Sa tabi ng kama, may isang maliit na mesa na may isang antigong lampara, habang sa kabilang bahagi ng kwarto ay may isang pinto patungo sa isang pribadong banyo.

Sa sulok ng silid, may isang sofa at maliit na lamesa na tila isang personal na espasyo ni Alonzo. Napansin niyang naroon ang ilang libro, isang bote ng alak, at isang basong hindi pa nagagamit.

Nasa loob na si Alonzo, nakapwesto malapit sa sofa, abala sa pagbubukas ng isang libro. Hindi niya ito nilingon nang pumasok siya.

“Pwede mong gamitin ang kama,” malamig nitong sabi. “Hindi ako doon matutulog.”

Napakunot ang noo ni Jamaica. “Saan ka matutulog?”

“Dito sa sofa.”

Napatingin siya sa direksyon ng sofa. Bagama’t malambot ito at mukhang komportable, hindi ito sapat para sa isang lalaking kasing laki ni Alonzo.

“Dito ka na lang sa kama,” mahina niyang sabi, pero agad ding umatras. Hindi niya alam kung ano ang pumasok sa isip niya para sabihin iyon.

Napangisi si Alonzo, pero hindi niya mawari kung may halong pang-aasar iyon. “Nag-aalok ka ba, asawa ko?”

Napalunok si Jamaica at umiwas ng tingin. “Hindi sa gano’n… Ang ibig kong sabihin—”

“Wala akong balak pilitin ka,” putol ni Alonzo. “Alam kong hindi mo ginusto ang kasal na ito.”

Saglit siyang natahimik. Totoo naman. Pero may kung anong gumugulo sa kanya—hindi niya alam kung inis, lungkot, o pangungulila.

Lumapit siya sa gilid ng kama at marahang hinaplos ang kumot. Hindi pa rin siya makapaniwala na ito na ang kanyang bagong buhay.

“Kailangan mo ba ng tulong sa paghubad ng damit mo?” tanong ni Alonzo, hindi man lang nag-atubili.

Napalunok si Jamaica at agad siyang napaatras. “Hindi na. Kaya ko.”

Bahagyang bumakas ang amusement sa mukha ng lalaki. “Kung sigurado ka.”

Hindi na siya sumagot at agad na pumasok sa loob ng banyo. Nang isara niya ang pinto, saka lamang siya nakahinga nang malalim.

Pagharap niya sa salamin, napagmasdan niya ang sarili. Ang perpektong ayos ng kanyang buhok, ang manipis na makeup na ngayon ay bahagyang kumupas, at ang suot niyang mamahaling damit-pangkasal—lahat ay patunay ng kasal na hindi niya pinangarap.

Dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang damit, at pakiramdam niya ay isa iyong simbolo ng pagtatanggal ng bigat sa kanyang dibdib. Ngunit kahit wala na ang bestida, nanatili pa rin ang bigat sa kanyang puso.

Nagpalit siya ng sutlang pantulog na inihanda ng mga kasambahay. Hindi ito sobrang manipis, pero sapat upang ipakita ang hubog ng kanyang katawan.

Lumabas siya ng banyo at bumungad sa kanya ang katahimikan ng silid. Si Alonzo ay nasa sofa pa rin.

Humiga siya nang marahan, pilit na itinatago ang pagkailang. Sa loob ng ilang minuto, nakatitig lamang siya sa kisame, habang ramdam ang malamig na ihip ng aircon.

Sa loob ng silid na ito, sa piling ng lalaking hindi niya mahal, nagsisimula ang bagong kabanata ng kanyang buhay.

At wala siyang ideya kung paano ito haharapin.