Lihim na Hiyas

Kabatana 3: Tahimik na Pag-aalab

Kabanata 3: Tahimik na Pag-aalab

Sa loob ng ilang linggo, unti-unting nagbago ang pananaw ni Alonzo kay Jamaica. Sa bawat araw na magkasama sila sa ilalim ng iisang bubong, napapansin niya ang maliliit na kilos nito—ang paraan ng pagtalikod kapag nahihiya, ang pagdampi ng kanyang daliri sa kanyang labi tuwing nag-iisip, at ang magiliw nitong ngiti kahit pagod na mula sa gawaing bahay. Ang mga ito ay nagbigay ng isang bagong sigla sa kanyang mga araw, isang tila hindi maipaliwanag na pagkagiliw na umusbong mula sa mga simpleng interaksyon.

Madalas silang magtagpo sa hardin tuwing umaga. Habang nagpapanggap pa ring bulag, nararamdaman niya ang presensya ni Jamaica sa tabi niya, ang amoy ng mabining pabango nito na humahalo sa halimuyak ng mga bulaklak. Isang umaga, habang umiinom sila ng kape, hindi niya napigilan ang sarili.

"Jamaica, anong itsura ng araw ngayon?" tanong niya, pilit na itinatago ang labis na pagkagiliw sa kanyang tinig.

Napahinto si Jamaica at saglit siyang tinitigan bago sumagot. "Mainit at maliwanag. Parang may ginintuang sinag na bumabalot sa paligid." Ang mga salitang iyon ay tila nakakaakit kay Alonzo, at gustong-gusto na niyang idilat ang kanyang mga mata upang masaksihan ang kagandahan ng tanawin, ngunit pinigilan niya ang sarili. Ang kanyang mga pandama ay tila umiiral lamang sa kanyang imahinasyon—ang bawat damdamin, ang bawat pagnanasa, lahat ay nakasalalay kay Jamaica.

Sa mga sumunod na umaga, lalo pang naging malapit ang kanilang samahan. Madalas silang magkasama sa hardin, nakaupo sa mga bangko habang nagkwekwentuhan tungkol sa mga simpleng bagay—mga pangarap, paboritong pagkain, at mga alaala ng kanilang nakaraan. Sa tuwing lumalabas ang ngiti ni Jamaica, parang ang mundo ni Alonzo ay nagiging mas maliwanag. Tila ba ang mga pag-uusap nila ay nagbibigay ng isang piraso ng liwanag sa kanyang madilim na mundo.

Isang umaga, nagdesisyon si Alonzo na makipag-usap kay Jamaica tungkol sa mga bagay na hindi pa nila napag-uusapan. "Jamaica, sa tingin mo ba, may mga pagkakataon na ang isang tao ay dapat kumilos nang may katapangan?" tanong niya, ang tono ng kanyang boses ay may halong pagka-curious at pagka-emo.

Tumitig si Jamaica sa kanya, naguguluhan. "Bakit mo naman natanong 'yan, Alonzo?" ang sagot nito, nahahalatang interesado. "Ano ang nasa isip mo?"

Napaisip si Alonzo. Ang tanong na iyon ay nagmula sa kanyang puso, mula sa kanyang takot at pag-aalinlangan. "Minsan kasi, parang natatakot akong ipagtapat ang tunay na nararamdaman ko. Baka hindi mo ako maunawaan."

"Ang pag-amin ng tunay na nararamdaman ay hindi madali," sagot ni Jamaica. "Ngunit ang buhay ay puno ng mga pagkakataon na dapat nating yakapin, kahit gaano pa ito kahirap." Ang mga salitang iyon ay tumagos kay Alonzo. Alam niyang may mga pagkakataon na kailangan niyang makilala ang kanyang tunay na nararamdaman, lalo na sa kanyang nararamdaman kay Jamaica.

Madalas niyang mahuli si Jamaica na abala sa pagluluto sa kusina. Minsan, nagkunwaring gusto niyang matulungan ito. "Jamaica, pwede ba akong tumikim ng niluluto mo?" tanong niya habang nakaupo sa tabi ng lamesa. Sinasadya niyang ipakita ang kanyang interes sa mga bagay na ginagawa nito.

Napatingin ito sa kanya at ngumiti. "Sigurado ka bang kaya mong hanapin ang kutsara?" may pang-aasar sa tinig nito. Nagtataka si Alonzo kung paano nagiging mas maliwanag ang araw sa bawat salin ng ngiti ni Jamaica.

"Pwede mo akong alalayan," sagot niya, umaasang hindi siya bibiguin nito.

Lumapit si Jamaica at maingat na inalalayan ang kanyang kamay upang isubo rito ang pagkain. Nang magtama ang kanilang mga daliri, isang hindi maipaliwanag na init ang dumaloy sa kanyang katawan. Napatingin siya kay Jamaica, na bahagyang napakagat sa labi at agad na umiwas ng tingin. Ang simpleng kontak na iyon ay tila nagpasiklab ng isang apoy sa kanyang dibdib.

Sa tuwing gabi, sa loob ng kanilang silid, patuloy ang tahimik na laban ni Alonzo sa kanyang damdamin. Nakahiga si Jamaica sa kabilang dulo ng kama, nakatalikod sa kanya. Ang tunog ng mahina nitong paghinga ang tanging bumabasag sa katahimikan ng silid. Minsan, nahuhuli niyang gumagalaw ito, tila hindi mapakali, at ito ang nagbigay-diin sa kanyang pag-aalala. Baka may mga bagay itong pinagdaraanan na hindi niya alam.

"Jamaica, hindi ka ba komportable?" tanong niya sa mahinang tinig. Gusto niyang iparamdam dito na nandiyan siya, handang makinig.

Napabalikwas ito at saglit siyang pinagmasdan. "Ayos lang ako," sagot nito, ngunit may halong pag-aalinlangan. Sa mga mata ni Jamaica, nahahalata ni Alonzo ang mga luha ng damdaming nais ipahayag ngunit natatakot ipakita.

Alam niyang pilit nitong itinatago ang kung anong bumabagabag dito, ngunit hindi niya alam kung dapat ba siyang magtanong pa. "Kung may kailangan ka, nandito lang ako," ani Alonzo, sabik na ipakita ang kanyang suporta. Ang mga salitang iyon ay umabot kay Jamaica, ngunit hindi ito tumugon. Sa bawat gabing magkasama sila sa isang kama, lalong lumalalim ang kanyang nararamdaman. Hindi lang ito basta atraksyon, kundi isang unti-unting pag-aalab ng damdamin na hindi niya kayang pigilan.

Sa isang gabing hindi niya napigilan ang sarili, bahagya siyang lumapit kay Jamaica. Hindi upang hawakan ito, kundi upang marinig lamang ang mas malinaw nitong paghinga, ang init ng katawan nito na nagbigay sa kanya ng di maipaliwanag na pakiramdam. Ngunit sa kanyang paggalaw, hindi sinasadyang nagtagpo ang kanilang balat—ang kanyang braso sa malambot nitong balikat.

Napapitlag si Jamaica at napaharap sa kanya. "A-Alonzo?"

Hindi siya sumagot. Nakatitig lamang siya sa dilim, nagtataka kung dapat ba niyang ipagtapat ang totoo—na matagal na niyang gustong makita ang mukha nito, na matagal na niyang gustong alamin kung paano nito hinuhubog ang kanyang puso sa paraang hindi niya inaasahan.

Ngunit pinili niyang manahimik. Sa halip, tumalikod siya at pumikit, pilit na nilalabanan ang matinding pagnanasang unti-unting bumabalot sa kanyang puso at isipan. Ang puso niya ay kumakatok sa kanyang dibdib, tila humihingi ng pagkakataon na ipahayag ang mga damdaming tinatago niya.

At sa gabing iyon, habang tahimik na nakahiga si Jamaica sa tabi niya, alam niyang hindi lang siya ang may iniisip. Alam niyang may bumabagabag din kay Jamaica—at mas lalo lamang siyang nalito sa kanyang nararamdaman. Ang bawat sandali kasama si Jamaica ay tila nagiging mas mahirap ipaliwanag, at sa bawat pagdapo ng kanyang kamay sa katawan ni Jamaica, alam niyang unti-unting umaapaw ang damdamin na hindi na niya kayang itago.

Sa gitna ng kanyang pag-iisip, natagpuan niya ang sarili na nagdarasal na sana ay dumating ang pagkakataon na maipahayag ang lahat. Isang pagkakataon na makikita niya ang mga mata ni Jamaica at makilala ang tunay na laman ng kanyang puso. Ang mga damdaming ito ay tila apoy na lumalabas mula sa kanyang dibdib, umaasa na isang araw ay mapapansin din ito ni Jamaica.