Lihim na Hiyas

Kabanata 6: Ang Unang Pagtatapat

Matapos ang ilang linggong pagkakasal, nagpasya si Jamaica na maglaan ng oras upang makilala nang mas mabuti ang kanyang asawa, si Alonzo. Sa kabila ng mga pagsubok at hirap, nagniningning pa rin ang pag-asa sa kanilang pagmamahalan. Ngayon, nais niyang buksan ang kanyang puso sa kanya, ngunit may takot na naglilihim sa kanyang isip.

Isang umaga, nagluto si Jamaica ng masarap na almusal. Habang abala siya sa kusina, palihim siyang sumulyap kay Alonzo na abala sa kanyang mga libro. Nakangiti ito, at sa mga oras na ito, tila wala siyang kapansanan. Nakita ni Jamaica ang mga mata ni Alonzo—mga mata na puno ng buhay at ngiti—na nagbigay liwanag sa kanyang puso. Sa mga pagkakataong iyon, hindi niya maiwasang isipin kung gaano ito kahirap para sa kanya.

"Alonzo, kumusta ka?" tanong ni Jamaica habang inilalabas ang mga pagkain sa mesa, ang puso ay kumabog sa takot at pag-asa.

"Mas mabuti na ako, Jamaica. Salamat sa pag-aalaga sa akin," sagot ni Alonzo na may ngiti, ngunit may kung anong malalim na naiwan sa kanyang mga mata.

Matapos silang kumain, nagdesisyon silang maglakad-lakad sa kanilang maliit na hardin. Habang naglalakad, nag-umpisang magtaglay ng kabigatan sa kanyang dibdib si Jamaica. Parang may nais siyang ipahayag, ngunit hindi niya alam kung paano.

"Alonzo, naisip ko lang, paano kung may mga bagay tayong hindi pa naipapahayag sa isa't isa? Baka mas makabuti kung mag-usap tayo ng mas mabuti," mungkahi ni Jamaica, ang boses ay nag-aalangan, ngunit puno ng damdamin.

Muling bumaling si Alonzo sa kanya, ang tingin ay puno ng pag-unawa. "Ano ang nasa isip mo? Anuman ang mangyari, nandito ako para makinig."

"Alonzo, minsan naiisip ko ang mga nararamdaman ko, pero parang hindi ko alam kung paano ipahayag. Lalo na ngayon na magkasama na tayo," sagot ni Jamaica, ang kanyang tinig ay nanginginig sa emosyon.

"Jamaica, mahalaga ang mga nararamdaman mo. Hindi ko nais na may itinatago ka. Kung may mga takot ka, okay lang 'yon," tugon ni Alonzo, ang kanyang mga mata ay kumikislap sa ilalim ng sinag ng araw.

Kumabog ang puso ni Jamaica. "Alonzo, hindi ko alam kung saan ako pupunta. May mga pagkakataon na parang nahihirapan ako sa mga nararamdaman ko. Ang tunay na takot ko... ay ang mawalan ka."

"At nandito ako, Jamaica. Mahal kita, at wala akong ibang hangad kundi ang iyong kaligayahan," sagot ni Alonzo, ang kanyang mga mata ay naglalaman ng buong puso.

Naisip ni Jamaica ang kanyang pag-uusap kay Lucas. "Alonzo, iniisip ko... paano kung may mga bagay tayong dapat talakayin? Halimbawa, ang tungkol sa ating relasyon at sa mga pangarap natin sa hinaharap."

Nakita ni Alonzo ang pag-aalangan sa mga mata ni Jamaica, kaya't humakbang siya palapit, hinawakan ang kanyang mga kamay na may maingat na pangangalaga. "Jamaica, mahal kita nang higit pa sa aking mga kakayahan. Ayokong itinatago mo ang iyong nararamdaman. Ipaglaban mo ang iyong puso."

Napahinto si Jamaica, at sa sandaling iyon, tila ang mundo ay huminto. "Alonzo... mahal mo ako?" Tanong niya, ang kanyang mga mata ay puno ng takot at pag-asa.

"Opo, Jamaica. Ikaw ang dahilan kung bakit ako lumalaban. Sa kabila ng lahat, ikaw ang nagbibigay ng liwanag sa madilim kong mundo," sagot ni Alonzo, ang kanyang tinig ay naglalaman ng buong puso.

Walang masabi si Jamaica sa mga salitang iyon. Ang mga luha ay bumuhos sa kanyang mga mata. "Alonzo, gusto ko ring sabihin na mahal kita. Pero natatakot akong masaktan."

Nakita ni Alonzo ang sakit sa mga mata ni Jamaica, kaya't lumapit siya. "Jamaica, anuman ang mangyari, nandito ako para sa iyo. Wala akong ibang hangad kundi ang makasama ka."

Napansin ni Jamaica ang pagtitig ni Alonzo, at sa kanyang isip, hindi niya maiwasang isipin na tila may kahulugan ang mga mata nito. "Bakit hindi ka bulag? Alonzo, hindi ko ba napansin na ang mga mata mo ay tila normal?"

"Jamaica," sabi ni Alonzo, ang kanyang tinig ay naglalaman ng katotohanan, "ako'y may mga kapansanan sa labas, pero ang puso ko ay puno ng liwanag. Nais kong ipakita sa iyo ang aking tunay na sarili, ngunit kailangan mo munang malaman na mahalaga ka sa akin."

Muling bumalik ang kanilang mga tingin, at sa mga mata ni Alonzo, nakita ni Jamaica ang tapat na pag-ibig at pag-asa. "Alonzo, nakikita ko ang damdamin sa mga mata mo. Hindi ko na kayang itago pa ang nararamdaman ko."

At sa isang iglap, naglakas-loob si Alonzo na halikan si Jamaica. Ang kanilang mga labi ay nagtagpo, at sa halik na iyon, parang naglaho ang lahat ng takot at pagdududa.

Malamig ang hangin, ngunit nag-alab ang damdamin sa pagitan nila. Dama ni Jamaica ang init at pag-ibig na ibinubuhos ni Alonzo sa kanyang halik, at sa bawat sandali, tila ang kanilang mga puso ay nag-unite sa isang iisang ritmo.

Matapos ang halik, naghiwalay ang kanilang mga labi, ngunit ang mga mata ni Alonzo ay puno ng sinseridad at pag-asa. "Jamaica, sana ay malaman mong ikaw ang aking buhay, at sa kabila ng lahat, ikaw ang aking tahanan."

"Alonzo... mahal din kita," sagot ni Jamaica, ang kanyang boses ay puno ng damdamin. "Hindi ko na kayang itago pa ang nararamdaman ko."

Habang naglalakad sila pabalik sa loob ng bahay, ang takot at pagdududa ay unti-unting naglalaho. Sa likod ng maskara ni Alonzo ay isang lalaking handang ibigay ang kanyang puso, at sa likod ng kanyang ngiti, nariyan ang pag-asa na kanilang hinihintay.

Muling bumaling si Alonzo sa kanya, at sa mga mata nito, nakita ni Jamaica ang isang halo ng pag-asa at takot. Nagtatagpo ang kanilang mga mata, at sa mga iyon, tila may mga mensahe na nag-uusap. Hindi niya maiwasang mapansin ang liwanag at damdaming nagmumula sa mga mata ni Alonzo—mga mata na tila hindi bulag.

"Alonzo, hindi mo ba ako makikita?" tanong ni Jamaica, nag-aalangan ngunit puno ng pag-usisa. "Bakit tila normal ang mga mata mo?"

Sa halip na sumagot kaagad, ngumiti si Alonzo, ang kanyang mga mata ay puno ng emosyon. "Jamaica, may mga pagkakataon na ang mga panlabas na katangian ay hindi nagpapakita ng ating tunay na sarili. Nais kong ipakita sa iyo ang aking puso, hindi ang aking kapansanan."

Naramdaman ni Jamaica ang damdamin na tila umaabot mula sa kanyang mga mata patungo sa kanyang puso. "Alonzo, ang mga mata mo... tila may liwanag. Parang hindi ka bulag."

"Sa kabila ng lahat, mahalaga ang mga mata na nakikita ang katotohanan sa puso. At sa bawat tingin ko sa iyo, nakikita ko ang isang magandang hinaharap," sagot ni Alonzo, ang kanyang tinig ay naglalaman ng tapat na damdamin.