Lihim na Hiyas

Kabanata 5: Nagbabalik na Pagsasama

Sa mga nakaraang linggo, naging bahagi na ng araw-araw na rutina ni Jamaica ang pagbisita sa café sa tabi ng kanilang bahay. Dito siya madalas makipagkita kay Lucas, ang pinsan ni Alonzo na lumitaw sa kanyang buhay. Sa bawat pagkikita nila, nagiging mas komportable siya kay Lucas, tila unti-unting nauubos ang mga hadlang sa kanilang pagitan.

Isang hapon, habang umiinom ng cappuccino, nakita ni Jamaica si Lucas na papasok sa café. Ang bawat ngiti at tawanan nila ay nagdadala ng bagong sigla sa kanyang puso. Napansin niyang palagi na itong nakatingin sa kanya, tila may sinasabi ang mga mata nito na hindi niya matukoy.

"Hey, Jamaica! Anong balita?" bati ni Lucas habang umuupo sa harapan niya.

"Hi, Lucas! Wala naman, nag-iisip lang. Ikaw, anong ginagawa mo rito?" sagot niya, ang kanyang isip ay naguguluhan sa damdaming namumuo.

"Nagpahinga lang saglit mula sa trabaho. Masaya akong makasama ka," sambit nito na may ngiting nakakaakit.

Habang nag-uusap sila, hindi maiiwasang sumagi sa isip ni Jamaica ang mga alaala ng mga gabing magkasama sila ni Alonzo. Subalit sa tuwing nakikita niya si Lucas, may ibang damdaming umuusok sa kanyang puso. Ang kanyang mga saloobin ay nag-ugay sa paghahambing sa dalawa.

"Alam mo, Lucas, ang daming nangyari simula nung nakilala kita. Para bang may mga bagay na unti-unting nagiging maliwanag sa akin," sabi ni Jamaica, tila nag-aalinlangan sa kanyang mga salitang lumalabas.

"Talaga? Ano naman yun?" tanong ni Lucas, na may pagkamausisa sa kanyang tinig.

"Parang… may mga damdamin akong hindi ko maintindihan. Ang saya-saya ko kapag kasama kita," sagot niya, ang kanyang boses ay unti-unting bumaba, natatakot sa mga posibleng reaksyon.

"Jamaica, masaya akong marinig yan. Minsan, ang mga damdamin natin ay mahirap talakayin, pero hindi mo dapat ikahiya ang nararamdaman mo," sabi ni Lucas, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkakaunawa.

"Lucas, gusto kong maging tapat sa'yo," nagpasya si Jamaica, ang kanyang puso ay mabilis na tumitibok. "May asawa na ako, kasal ako kay Alonzo. Hindi ko alam kung bakit, pero ang dami kong naiisip kapag kasama kita."

Nanahimik si Lucas, nag-aalala sa mga salitang lumabas. "Naiintindihan ko, Jamaica. Mahal na mahal mo si Alonzo, at iyon ang mahalaga. Pero hindi ba't maaari tayong maging magkaibigan sa kabila ng mga iyon?"

"Oo, gusto ko sanang maging kaibigan tayo. Pero parang may iba pa akong nararamdaman," sagot ni Jamaica, ang kanyang puso ay naguguluhan.

"Ang damdaming ito, minsan, nakakapagpabago sa ating pananaw. Hindi natin ito dapat ipagwalang-bahala," tugon ni Lucas, tila nag-aanyaya na pag-usapan ang mga bagay na mas malalim.

Sa mga sandaling iyon, napagtanto ni Jamaica na ang kanyang puso ay nasa masalimuot na daan. Hindi niya alam kung papaano niya haharapin ang hinaharap, ngunit ang bawat pagkikita kay Lucas ay nagdadala sa kanya ng mas maraming katanungan. Sa kanyang isip, bumalik ang alaala ng kanyang kasal kay Alonzo at ang kanyang mga pangako, ngunit ang damdaming bumabalot sa kanila ni Lucas ay tila umaabot sa mga hangganan na hindi niya kayang ipagwalang-bahala.

"Alam mo, Lucas, masaya ako na nandito ka. Nakakatulong ka sa akin na maunawaan ang sarili ko," sambit ni Jamaica, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-asa.

"Anuman ang mangyari, nandito lang ako para sa'yo, Jamaica. Walang masama sa pakikipagkaibigan, at kung may iba pa tayong mararamdaman, sisimulan natin ito ng tama," sagot ni Lucas, ang kanyang boses ay puno ng pangako.

Nagtuloy-tuloy ang kanilang usapan, nagpasya silang maglakad sa paligid ng café. Sa bawat hakbang, unti-unting bumubukas ang kanilang mga puso, nag-uusap ng mas malalim na koneksyon na tila nag-uudyok sa kanilang damdamin. Sa likod ng maskara ni Lucas, nadama ni Jamaica ang tunay na init at pagkalinga na matagal na niyang hinahanap.