AŞKIM
Sabahın erken saatlerinde kalkmıştım. Ev henüz uyanmamıştı; Ekin ve Tayfun’un hâlâ uyuduğundan neredeyse emindim. Merdivenlerden aşağı inerken adımlarımı yavaşlattım.
Aynı anda malikanenin her köşesini dikkatle inceliyordum. Geceleri başka, sabahları bambaşka bir yüzü vardı bu evin. Büyük, sessiz ve fazla düzenliydi. İnsanı içine çekip yutan cinsten.
“Aşkım Hanım, günaydın.”
Duyduğum sesle irkildim. Refleksle başımı çevirdim. Hizmetli bir kadın duruyordu birkaç adım ötede. Yüzünde alışkanlıktan gelen bir tebessüm vardı. Ben de hafifçe gülümsedim.
“Günaydınlar,” diye karşılık verdim sakince.
Kadın ellerini önünde birleştirmiş, başını hafifçe eğmişti. Göz göze gelmeden konuşuyordu. Bu beni hep rahatsız ederdi; mesafe değil, itaat hissi vardı bunda.
“Göz teması kur benimle,” ded
