The next morning, parang mabigat pa rin ang dibdib ko pagmulat ng mga mata ko. Hindi ako sigurado kung nakatulog ba talaga ako o nakapikit lang ako buong gabi habang iniisip lahat ng nangyari kagabi… ang tawag kay Randall, ang pag-iyak ko sa kalsada, at ang katahimikan sa loob ng sasakyan ni Brixton.
Pagtingin ko sa phone, may isang unread message.
Brixton Morris:
Hope you slept well. Don’t skip breakfast.
Saglit akong huminga nang malalim. Hindi ko alam kung maiinis ako o mapapaisip. After everything… he still managed to sound calm, casual, almost… concerned.
“Anong gusto mong palabasin, Brixton?” mahina kong sabi sa sarili habang nagbibihis. We almost had s*x last night. At ang masakit na parte, nagustuhan iyon ng katawan ko. Hindi dapat… hindi ako dapat nadadarang sa kaniya. I
