BİLİNMEYEN BİR KADININ GÜNCESİ

Sevgili Güncem; Bedenim ne kadar bir idam mahkumunun darağacına asılmasını beklese de ruhum o ağaçtan acı ile asılmış urganda sallanıyordu, son çırpınışlarını veriyordu ama bu çırpınışlar ne yazık ki yaşama olan isteğinden ziyade reflekslerindendi. Umutları tükenen benliğimin tek kaçış yolu bu kuruluştu. Sevgi cümleleri ile başlamanın hep anlamsız olduğunu düşünmüşümdür hâlâ da öyle ama başa o 'sevgili' sözcüğünüde getirmesem de eksik hissedecektim... Nereye nasıl başlasam nasıl devam etsem hiç bilmiyorum, devam etmeye gücüm var mı onu da bilmiyorum. Lisenin başında olan cıvıl cıvıl beni çok özledim! Bunu çoğu zaman kendime her ne kadar itiraf edemiyorsam da o beni gerçekten özledim ve bunu bugün bir kes daha anladım... Duygularım alınmış gibi ne yaşadığım sevinç tam ne hissettiğim üzüntü tam. Sevineceğim, içten kahkaha atacağım anlar bile bana haram kılınmış gibi... Bazen sadece neden diye bağırmak istiyorum böyle içim sökülürcesine bağırıp 'NEDEN' demek istiyorum: neden bunu ben yaşıyorum,neden kardeşlerim yaşıyor, neden tam anlamıyla mutlu olamıyorum, neden içimde hala küçük bir kız çocuğu var ve kanayan yaraları durmak bilmiyor, neden bunları ben yaşıyorum... Ve daha nice nedenlerim takip ediyor bu sırayı. Ama en büyük nedenim ' neden babam(!) baba, eş değil' demek oluyor hep. Bazı kızların ilk aşkı babalarıyken benim ilk düşmanım babam, neden insan ailesini seçemiyor, neden babam hep yara oluyor bana... Ve yine koca bir nedenler bulutu havalanıp kafamın içini istila etmiş olduğunu,.. Bu gün bir banyonun soğuk zeminine çöküp saatlerce hayatıma, kaderime, kendime, çaresizliğime yalnızlığıma ağladım. Sesimi ailem duymasın diye açtım telefondan müziği verdim sesi sona ve dakikalarca ağladım. Sesim duyulmasın diye hıçkırıklarımı içime gömdüm. Ama içimdeki ağırlık kalkmadı hep orada durdu kötü günlerin habercisi gibi... Bu gün bir kez daha analdım yalnız olduğumu, yanımda hiç kimsenin olmadığını ve kötü günlerimde de kimsenin daha önce olmadığını. Yine sığındım yüce Rabbime dua ettim yaşadıklarımı unutmasın bir gün hesabını sorsun diye hem ağladım hem dua ettim. Ve neyi fark ettim biliyor musun? Sığındığım kitapların da artık benim için bir liman olmaktan çıktığını, dertlerimi de birkaç satır boyunca artık unutturamadığını... Bunun ne kadar acı olduğunu anlatabilir miyim bilmiyorum. Sen anlar mısın güncem onu da bilmiyorum. Ama içim öyle bir acıyor ki sığındığım liman bile tam anlamıyla korkunaklı değilmiş beni 2.5 yıl tek idare edebildi. Şimdide üstüme yıklıdı bende altında kaldım! 2.5 yılda dostum, arkadaşım, sırdaşım, her şeyim olan kitapalar beni terk etmiş gibi... Vazgeçmeyeceğim bu limanım mı yıklıldı yine inşa edeceğim, yine kitapları sığınacağım, yapacağım. Nasıl yapacağım bilmiyorum ama yapacağım...