My undying love for Mr. Billionaire

Chapter 20

Aiko brought me at his place. Umaga ng malaman kong nasa penthouse niya pala ako.

"Good thing you're awake. I prepared porridge for you. Hurry dig in." Aiko said casually as if we didn't have arguments last night.

I quietly sat down. I starts eating quietly and Aiko as well not until broke the silence.

"I haven't told to Caiko this matter. I don't have courage to speak up so you better say it to him soon as we land in Japan."He said seriously.

I gulps because of his said. Hearing I had to explain to Caiko too is making me sick. If Aiko doesn't have any courage to speak up then how about me? Where's the courage's even a little strength to speak for myself? Aiko saying is like the lightning strikes directly to my brain to stop functioning.

"Do we really have go back to Japan?"I weakly asks him.

Aiko darkened face. He seems loss his appetite since he drop his spoon with loud bang.

"You seriously asking me like that Pennielyn? Do you think Mr. Gareen going to marry you because you're bearing his child?" His questions makes my heart broken,torn it again and again.

I glance him while my eyes is watery. Aiko showing nothing to me not a single pity.

"You got wrong Pennielyn." He casually said.

'tama na.'

I badly wants to tell him that but I don't have any strength to retorted. I can make more furious aiko to me If I back fire to him and I don't want to cause any argument to him.Not this moment.

"Finish your food. I already asked my butler to drive you to in your house to bring important documents you'll be needing. I'll fetch you then when my important meeting finish. " He said suddenly with hoarse voice.

He quietly changes soon as he saw his watch. He quickly kiss my forehead and leave me without glancing me anymore. He seems so in hurry. I finish my foods so I can quickly go back to my Mansion for the last time. I saw a black Mercedes.

"Good morning, Young Mistress." He politely greeted. I ignored him and directly get inside.

He drove me to Mansion.

There's no any trace of my mother that's made me relief. Wala pa ako oras para magsabi kay Mommy tungkol sa mga nanyayari sakin. Ginawa ko ang nais ni Aiko kinuha ko ang mahalagang papeles nakakailanganin ko sa pag-punta ng Japan.

YURI CALLING.......

I stop from packing when my phone rang, Yuri names flash on my screen. I was running out of my blood, is scaring me. I know why his calling me.

I didn't answer his call. I will going to ignore him since aalis naman na din ako. It's better to cut everything communication i have with him for my child safety.

It tooks 10 missed calls.

Napabuntong-hininga nalang ako pinagmasdan ang pangalan ni Yuri sa screen ng phone ko.

After a minute my phone vibrate and pop up Yuri message.

'We need to talk. Where are you? I'll come over.' -Yuri Sms.

Even his messages I can figure his gone mad. Kung hindi lang sa mahigpit na bilin sakin ni Aiko na wag na wag ako makikipag-usap kay Yuri o makipag-kita. Baka kanina pa ako kumaripas ng lakad palabas ng Mansion para kitain si Yuri pero I won't take a risk.

Yuri is going to kill my child if he found out. I don't want that happen. I really don't want happen to my child.

"Aalis ka daw hija, tumawag si Aiko dito kagabi."ani ni Manang may lungkot sa kanyang mata.

Mapait akong ngumiti sa kanya bago tumango bilang sagot. Tinulungan naman niya ako sa dala kong maleta.

"Sigurado kana ba aalis ka ulit? Paano ang mommy mo? Hija, hindi na bata ang mommy kailangan na nya ng karamay dito at isa pa wala pang isang taon ng makauwi ka dito tapos aalis ka na naman?"mahabang saad ni manang.

Naiwas ko ng tingin kay manang. Naawa kase ako sa kanya, manang treats me very well as if I was her real daughter everytime my mother's was not around.

"Things needed to let go Manang, Leaving a place is normal rotation of our lives. People come and go, in my case I have to go. "Tanging na sagot ko kay manang. Pigil muli sakin luha kota na ako sa pag-iyak.

"Kung hindi kita mapipilit pa, osya sige umingat ka kung saan lugar ka na naman paroroon." Nakangiti ani ni manang. Yumakap ako sa kanya ng mahigpit.

"Mas mag-iingat ka manang, wag na po kayo mag-alala sakin dahil kaya ko na po." Bulong ko sa kanya.

Manang really loves me as her own daughter. Alam ko labis din siya nag-aalala sakin so I have to ease her worries.

"Sa Penthouse po ba?" Tanong sakin ng driver ni Aiko matapos niya ilagaya ang bagahe ko sa likod ng sasakyan.

"Hindi muna. Dumaan tayo sa condo ko." Ani ko, tumango naman ang driver.

May kailangan lang ako kunin gamit sa condo ko at yong files ko. Hindi nag-tagal ang byahe ay nakarating na kami sa condominium.

"Antayin mo nalang ako dito saglit lang naman ako."bilin ko ng akmang susunod siya sakin.

"Pero Young Mistress, sabi ni Young Master kailangan po ki.."

"Stop, do what I say."pagtapos ko sa kanya.

Wala siya nagawa kundi maiwan sa parking lot. Sumakay ako sa elevator. I press the floor where my unit is. After a minutes I reached my floor. Marahan ang paghakbang ko sa papunta sa condo ko. I enter the passcode and open it. Madilim na sala ang sumalubong sakin ng makapasok ako. Kaya binuksan ko ang ilaw na agad ko pinagsisihan.

Nanginginig ako sa takot. Yuri staring me blankly with his cold eyes.

"Pennielyn, you came."madiin at walang kahit anong bahid na emosyon.

Napalunok ako ng mariin. I can't utter anything. I'm so afraid right now, nagsisi na ako kung bakit pa ako pumunta dito. Naragdagan ang takot ko ng tumayo na si Yuri mula sa kanyang pagkaka-upo at dahan-dahan humakbang papalapit sakin.

Wala ako nagawa kundi napa-atras palabas ngunit mabilis na huli ni Yuri ang braso ko.

"Saan sa tingin mo ikaw pupunta. Where not yet done."malamig na ani niya.

Masakit ang paghawak niya sa braso ko, halos kaladkarin niya ako palayo sa pinto. Gladly, he didn't push me. Probably cause he is aware now.

"I am not the father of your child right?" He was clenching his hand and gritted his teeth.

Mabilis uminit ng sulok ng aking mata. Expected ko naman na ganyan ang sasabihin niya sakin pero ang sakit pa din pala.

"You are."mahinag sagot ko sa kanya.

My tears falls.

"I'm not."tiim bagang niyang tanggi.

Pain stabs me. What worts is, nasasaktan ako para sa anak ko dahil sa pagtanggi nya mismo sakin, samin ng anak niya.

"YURI YOUR THE FATHER OF MY CHILD" hagulgol na sigaw ko sa kanya. I can't stop myself to yelled. I want him to open his eyes to stop blinding to himself face the reality that he got me pregnant take it or leave it he was going to be a father.

*BLAG!

Mabilis dumako ang tingin ko sa pinagmulan ng ingay kahit nanlalabo ang mata ko, I clearly see Fimescar standing in front of us.

"SCAR" sabay na bigkas namin.

Namumutla siya nakatingin samin ni Yuri. Tuluyan na ako napabagsak ng upo. Sa paraan palang ng pagtingin na binibigay ni Scar samin I know she is in pain and cannot absurd what she founds out. Even my best friend knows the truth now.

Scar didn't look us, kaya mabilis ako tumayo upang magpaliwanag sa kanya.

"Scar, let me explai.." I said with plead

She looks me with blankly expression inangat niya ang kanyang kamay she signed to stop. Wala ako nagawa kundi huminto, even Yuri try to reach out pero humakbang palayo si Scar sa kanya.

Scar become pale.

Wala ako nagawa kundi mapahagulgol at napaluhod sa kanyang harapan. Sobra ko nasaktan ang mahal kong kaibigan.

"Sorry, hindi ko sinasadya lasin.." panimula ko but Scar stop me.

"Stop" my nginig sa kanyang labi na ani. She was crying in front of me her tears like a broken faucet.

"Scar, please makinig ka sakin. Pareho kami nakainum nu..." namumula na ang mata ni Yuri kitang kita ko sa kanyang mata at pagsisi.

This is the end of the three of us. Ang dalawang taong mahalaga sakin ay siguradong mawawala na sakin.

"Hin..di mo..niyo kai...langan mag pali..wanag da..hil wala na ta...yong relas..yon ka..ya okey lang wa..la ako..ng karapa..tan maga..lit or mag..paliwan.ag man ka..yo sa..kin" hirap na hirap na sabi nya.

"Please scar, pakinggan mo ako mahal na mahal kita diba mahal mo ako, please scar lasing ako lasing siya hindi namin sinasadya" napangiti ako ng mapait sa pakiusap ni Yuri.

Tama naman siya pero sorry Yuri it was my intention to bedded on you.

Scar looks me with painfully smile.

"Satin tatlo, ikaw chie ang hindi basta basta natutumba ng alak dahil alak pa nga ang tumutumba diba." nakangiti pa din sabi nya sakin. Hindi ko mapigilan mapaitak. She knew that it was my intention.

"I'm your best friend chie but maybe you forgot since the day you climbed his bed, to the man i loved" sarkastikong dagdag niya pa hindi ko makuhang tumingin pa sa kanya.

"I treated you as my sister, my family and bestfriend but You betrayed me? Do you have idea how painful it is? To betrayed someone that you trusted the most? "mapaklang saad niya na nakahawak pa sa dibdib niya sa labis na sakit na nagawa ko sa kanya.

Gusto ko tumayo at yakapin siya sabihin 'Mali ka ng narinig,' kaso wala akong lakas at isa pa para saan pa lalo ko lang siya masasaktan pag nag sinungaling pa ako sa kanya.

" Sakit, sakit chie. Okey lang sakin kung ibang babae yon, kahit ilan babae pa buntisin ni Yuri okey lang sakin hindi gaano ka ganito ang sakit pero Ikaw? Ikaw na halos kapatid ko na nagawa mo sakin ito. Masakit chie, sobrang sakit para itong lason na unti-unti kumakalat sa puso ko" hinanakit na ani niya bago niya ako binigyan ng isang ngiti.

"Tell me bakit?" She bitterly asks, napayoko at huminga ng malalim.

Ayoko na magbalat anyo pa at once I want to be true to myself.

"Nauna ko nakilala si Yuri. He was my first love that I always tell to you when we was high school. The day na niligtas niya ako at na sundan pa ng pagiging close namin isa yon sa naging sobrang saya ng parte ng buhay ko, sabi ko nga pwede na ako mamatay kase lagi ko nakakasama ang taong mahal ko pero para ako na wasak ng paulit-ulit ng nakiusap siya sakin na gusto niyang tulungan ko siya mapalapit sayo. Hiniling niya maging tulay niya ako palapit sayo. Alam mo ba gaano ka sakit yon? Ako ang nagmamahal pero ang bestfriend ko ang mahal niya kaya dahil mahal ko siya at hanggad ko ang kaligayan niya kaya nag paraya ako kahit ang kapalit ng pag kamatay ko pero... Tiniis ko ang halos isang dekadang panourin kayo maging sweet sa isa't isa, mamatay ng paulit-ulit tuwing may ginagawa si Yuri para sayo na nakatulong niya ako, lihim na umiiyak habang pinapanoud kayo mula sa malayopero ng pinili mong saktan siya hindi ko kinaya ka..ya kaya nagawa ko yon sorry.. I'm so sorry" mahabang bigkas ko,

"PERO KAHIT NA" nagulat ako sa biglang sigaw ni Yuri.

Hindi ako nag-baling ng tinging kahit kanino'man sa kanila. Pang-huhusga lang naman ang matatanggap ko sa kanila.

"Nagmahal lang ako" nakayokong sagot sa kanila kasabay ng pagbuhos ng aking luha.

"I'm out. Sana maging masaya kayo" nang hihinang paalam nya sakin.

"Scar.."hikbing bigkas ko, hinabol ni Yuri si Scar. Sinundan ko din sila pero naabutan ko si Yuri na hinatak si Scar sa braso.

"Scar, I. Love you so much ple.."

"Mahal na mahal din kita Yuri pero mas mahal ko si pechie, kaya please be a man. Take the responsibility kase kahit sabihin mong lasing kayo pareho hindi maitatangging ginusto niyo pa din gawin yon." Natakip ko ang aking bibig pinipigilan ang aking paghagulgol.

Scar still priority me, she loves that much and I know that pero ano itong nagawa ko? I'm so sorry..

" Wag mo hilingin na patawarin ko kayo dahil hindi ko pa kaya pero kayo mag alala mapapatawad ko din kayo kaya please wag mo pabayaan ang bestfriend ko at pasabi mahal ko siya." Bago ito lumakad papasok sa loob ng elevator.

She was still crying before the elevator closed. Wala sa sariling bumalik ako sa unit ko. Napa-upo sa sahig at walang tigil sa pag-iyak.

I hurt her. I broke her but still she give Yuri to me. Why the hell i hurt such a treasure friend.

I'm really sorry, scar.