Chapter 19
1696 Words
White ceiling wall the first thing I saw soon my eyes open. Directly come to my mind where I am. I'm too tired to move so I let myself lying in bed and close my eyes.
"I love you so much scar" Yuri said.
His sweetness is killing me. I pretend sleeping, how i wish to be deaf just for this moment. It's killing me how they're sharing their sweet memonts while me is here dying,my heart dying.
"Me,too" rinig kong sagot ni scar.
Nakagat ko ang aking dila. Gosh, my emotions is fighting with me. I scares to make any sounds to disturb them.
"You mean that right?" Galak na ani ni Yuri.
I bet he was smiling ear to ear.
"Baliw ibaba moko "
"Okey naba siya, kailangan ko kase pumunta sa LS para sa investor nila hellios?"
"Utos mo nalang sa secretary mo"
"Hindi pwede, kailangan ako ni hellios sana kaya maintindihan mo"
"Ikaw muna bahala kay pechie, call me pag may malay na siya at subukan kong makabalik huh, bye baby boy"
Rinig kong palitan nilang salita. Hindi nag tagal nakarinig ako ng pagbukas-sara ng pintuan. Nag intay pa ako ng ilan minuto bago ako nagmulat ng mata. Wala ng tao, ako nalang ang mag-isa sa loob ng kwartong ito.
Simple ko pinunasan ang aking luhang kumawala na naman sakin mata.
"Mahal pa talaga nila ang isa't isa."mapait kong bigkas.
Kung mahal pa nila ang isa't isa. Panu na ako? Paano na ang anak namin ni Yuri? but fears back to me, I know Yuri is coming back again here and asking the father of my child. I immediately get out of bed. Tinanggal ko ang dextrose ko i should out of here before Yuri came back.
"Ma'am saan po kayo pupunta?" The nurse stop me.
"Uuwi na ako." I said panickly, the nurse seems shocks kaya nilagpasan ko siya.
Malaya ako nakalabas ng Hospital. Pumara ako ng taxi at madaling sumakay. I gave my address of my apartment. Sigurado akong sa mansion unang pupunta si Yuri kaya I decided to stay to my apartment first. I had to pack my things first. But while im in the middle of the road my phone rang.
Chelly calling......
I supposed to decline pero siya yong tipo ng tao na hindi mahilig tumawag so I answer it, maybe seems to be important.
"Hello."malumanay na bungad ko.
(Where are you?)
Kumuno't ang noo ko sa pagkaseryoso ng boses niya.
"Highway." tipid na sagot ko.
(Pumunta ka sa clinic ko ngayon. I'll be waiting you here.) Then without waiting my words she indeed the call.
'What a rude b***h'
"Manong sa address nga na ito." pinakita ko kay manong ang new location na pupuntahan ko.
"Sige po ma'am." sagot niya.
I-off my phone and keep it back to my handbag. I know Yuri going to call me too, i know him too much so much better to take care everything i do. Is not the right time to talk with him.
"Ma'am nandito na po tayo."pukaw attention sakin ng driver.
Matamlay ko siya nginitian at inabutan ng isang libo.
"keep the change."I said then go out.
Pumanhik nako sa loob ng clinic ni Chelly, sinalubong ako ng kanyang nurse.
"Wait her here ma'am. She was talking to one of her patient."malumanay na sabi ng kanyang nurse.
Ngumiti ako sa kanya.
"Sige, you can leave me here." I said in low-tune.
She politely leave me. I sat on the couch while waiting for Chelly.
Why so sudden she wanted me to come in here if she has still a patient needed to check up?
Chelly is good doctor, she has a degree and skills regarding to Medicine.Halos lahat nagiging patient niya ay hindi mga ordinaryong tao. She was a private doctor at bilang na tao lang ang nakakakilala sa kanya sa pagka't Chelly hide her identity for her safety.
"Did i wait you too long?"Chelly asks while removing her coat.
I shook my head.
"What's the matter?"I ask.
When she sit down to her swivel chair.
"How are you?" sinagot niya ako ng panibagong tanong.
Seryoso ko siya pinakatitigan.
"Sabihin muna agad ang gusto mo sabihin. Don't throw me another question. "I seriously said to her.
She sarcastically laugh and raised her eyebrows.
"calm down Ms. Preggy" she grinning.
Nanlaki ang mata ko sa gulat ng kanyang tinuran.
"Y-you know?"
Fck, why the hell i shuttering.
"of course, did you forgot that my eyes is all on you." di mapalis ang ngisi sa kanyang labi.
"So tell me, what do you plan now?"she question again.
Ano nga ba plano ko? her question hit me.
Ano nga ba plano ko? Ano ba dapat ko gawin ngayon? Paano na ang anak ko. I'm so confuse and frustrated right now. I really dont know what I am going to do now. Parang gusto ko nalang magpakalayo-layo para masigurong magiging ligtas ang anak ko. Pero kaya ko na nga ba? o wala ba talagang kahit na maliit na chance na ako naman ang gustuhin niya o diba kaya kahit ang anak nalang namin nasa sinapupunan ko ngayon? Anak din naman niya ito.
"Hey," untag sakin ni Chelly sa mismong harapan ko.
Malalim siyang bumuntong-hininga. Naramdaman ko ang pag-punas ng kanyang thumb sakin pisngi.
"Binalaan na kita noon palang. Sinabi ko na sayo wala siyang mabuting maidudulot sayo pero hindi kapa din nakikinig sakin. Sinunod mo pa din at pinairal mo pa din ang puso mo kamu. Now, look at you now. Why did you let you self into like this? " puno ng pag-aalala at pagka-dismaya.
Mas lalo ako na iyak. Mahigpit ako niyakap ni Chelly.
"Hush now. No need to cry like a weak woman. Remember this you have to keep yourself safe and health because you had child inside to your womb now." She lightly whisper to my ear.
My child?
"So my guess is right. You're pregnant pennielyn chie dariels?" nanlamig ako, tinayuan ng balahibo. My heart start to beat abnormaly.
"Speak." he said again coldly.
"Ai..ko" I can't speak clearly.
Aiko was standing in front of me cover with dark aura. Ginapangan ako ng sobrang kaba sakin puso, na nagdudulo't sakin ng sobrang panglalambot. Sa totoo lang natatakot ako kay Yuri pero I'm more afraid to Aiko cause i know his capable than Yuri and that scares me more now.
"You gone mad."kitang-kita ko ang labis na pagka-dismaya sa kanyang mata.
"I'm so..rry"I said in very low-tone and I know he might hear me.
"Anong gagawin ko sa sorry mo? Look at yourself."
Hinigit ako ni Aiko napatayo ako hinawakan niya ako sa dalawang balikat at pwersahan niya ako sa human mirror na meron si Chelly dito sa kanyang office.
"Titigan mo ang sarili mo."madiin na utos niya.
I look down. I don't want to look myself. Inangat ni Aiko ang mukha hinawakan niya ng maigi para lang hindi ko mabaling ang tingin sa iba.
"Look at yourself." he ordered.
For once, I glance myself. Hindi makapaniwala sakin nakikita. Magulong buhok, nangingitim ang ibabang mata ko senyales na halos wala na akong nagiging tulog. Mugtong-mugto ang mata marahil sa labis na palaging pag-iyak. Namamalat ang labi higit sa lahat ang pag bagsak ng timbang ko. I am very far from the Pechie that I used.
"This is pennielyn in front of me. Walang direksyon, bagsak at higit sa lahat tanga." He insulted me.
I bite my lip to stop myself crying to stop my tears. Nasasaktan ako sa sinasabi na Aiko. Gusto ko sumagot pero alam ko mas magagalit siya at mas maraming masasakit na salita pa ako matatanggap mula sa kanya at ayoko mangyari yon.
"Embrace yourself. Isasama kita sa pag-uwi ko sa japan."he said without asking me if i want to come or not.
"No, I'm not coming with you." Matigas kong tanggi sa kanya.
Bahagya siya lumayo sakin. Nangilabot ako sa talim ng tingin niya at mala-demonyong ngumiti sakin.
"Who said I'm asking you? "He unemotional said made me gulps of fear.
"I'll wait you outside." Walang baling niyang sabi.
Napipi akong nakatanaw sa kanya palabas ng office ni chelly.
Chelly sighed problematic and give me weakly smile.
"You know i can't do anything when Aiko made his decision and I'm sure you know that too." She apologize said.
"It's fine. Thank you, I have to go."mahinang paalam ko.
"Wait." Awat niya sakin lumapit siya sa table niya may nakahandang paper bag doon at kinuha niya ito.
Nakangiti siyang lumapit sakin.
"Ingatan mo ang pamangkin ko ah." Ani niya na may matamis na ngiti sa labi.
"Salamat." I said in sincerely tone.
"Wala yon, andyan na yong mga vitamins mo at ibang needed mo. Just call me if something you needs more. Go, naiinip na yon." Taboy niya.
Kaya lumakad nako palabas ng kanyang clinic. Naabutan ko si Aiko nakasandal sa kanyang dalang sasakyan habang may kausap ito sa phone. Nakatalikod ito sakin kaya hindi niya napansin na nakalapit nako sa kanya.
"Caiko. Prepare the helicopter and fetch me here in Philippines. Tomorrow night, at my penthouse rooftop."he authority said.
Nanlaki ang mata ko. Bukas agad ang alis namin. Hindi pwede.
"Nandyan kana pala. Sumakay kana "utos niya, pinagbuksan niya ako ng pinto. Kaya wala ko nagawa kundi tahimik na sumunod.
"Sabi ko sayo tigilan mo na ang pagmamahal na yan sa kany.."
"hindi ganun kadali yon, you can't unlove a person ng ganon lang kadali lalo na kapag minahal mo ng sobra."putol ko sa kanya.
Matamlay ko siya nilingon habang nag da-drive.
"Aiko, gustong-gusto ko gawin ang mga sinasabi nyo. Gustong gusto ko siya mawala sa systema ko, sa puso ko, sa isip ko pero alam mo yong masakit? Hindi ko kaya. Hindi ko magawa. Hindi siya mawal sa puso ko at isip ko kahit pa...kahit pa siya ang dahilan ng sakit nararamdaman ko ngayon... "My tears escape again. He once glance me with pity emotions before he look back to road.
"pakawalan mo na siya, para makalaya ka na din sa lahat ng sakit." Marahan na sabi niya.
Matambang ako ngumiti at tumanaw sa bintana.
"Gusto ko na mangyari yon. Ang makalaya sa sakit."mahinang bulong ko bago ko ipinikit ang mata ko.
- Writer
