"Mabuti naman pumasok kana."salubong sakin ni Virian kulang nalang magdikit ang kanyang noo.
Bumuntong-hininga ako, bago humalik sa kanyang pisngi.
"Akala ko nasa cavite kapa, how's the site?"Naka-antay kami bumukas ang elevator.
"What happened to you? Why you looks problematic?"nagulat ako ng hinarap ako ni Virian sa kanya. Sa pagharap ko sa kanya na siya naman salubong ko sa lalaking casual na nakatingin samin ni Virian mula sa likuran niya.
"Sabihin mo nga sakin kung ano nanyari ng gabing yon?"Hindi papapigil anas ni Virian.
Bigla sumama ang mukha ni Yuri, He's throwing his death glare to me.Sa nagbabanta niyang tingin na halos magpalambot sakin. It's gives shivers to my spinal.
"Some.."
"Goodmorning, Vir and Chie."Yuri suddenly greet us act he wasn't killing me by his stared earlier.
"Bro, Morning." Nagfist-bump sila.
Yuri and Virian became a good friends for the one year later. Yuri naturally lead his way inside of elevator and Virian follow him. Parehong nakatingin sakin si Yuri at Virian nag-aantay sakin. Samantalang ako, nagdadalawang isip kung papasok ba ako.
"Let's go chie."aya ni Yuri but his eyes saying differently and I know that means is.
"Mauna na kayo, may naiwan kase ako sa car ko." I reason out.
"Wait sama.."
"Wag na." Mabilis kong tanggi.
Nagmadali ako umalis sa harapan ng elevator ngunit nahagip ko pa din ang walang buhay na mata ni Yuri nakatingin sakin. I hurt, i so much hurt seeing him like that. The way he stared me. Nanlalabo ang mata kong narating ang parking area. Nahampas ko ang pintuan ng car ko ng hindi ko maisuksok ang susi ng kotse ko.
Damn this f*****g car.
Once I unlock my car, I immediately get inside to burst into cry. Lucky my car was heavy tainted.
Why the hell I am crying right now again? Akala ko ba naiyak ko na lahat kagabi, akala ko ba wala na akong iluluha? Pero bakit ganito, bakit ako nandito sa loob ng kotse ko nakangudngud ang ulo ko sa manibela at walang humpay na pinakakawalan ang luhang pilit na umaagos.
Bakit ba kase siya pa din, bakit ba ang bestfriend ko pa din?
Somehow, I feel mad for my bestfriend. She was damn lucky for having Yuri in her life pero nakuha niya pa itong saktan. If i was Fimescar i wouldn't do anything to harm him, to hurt him. If i really was her.
Huminga ako ng malalim bago ko kinuha ang tissue ko nakapatong sa passenger seat ko. I carefully wipes my shed tears. Naawa ako sa itsura ko ngayon nagkalat ang maskarang nilagay ko. I looks like a zombies right now. Napangiwi akong nakita ko ang sarili ko sa salamin.
Well, I looks now presentable after fixing myself but my eyes wasn't.
I sighed once again, before I get off in my car.
"Tang ina!" i brutally curse, when I saw Virian standing in front of me with serious looks.
"You're mouth young lady, are you done with your dramas?" He's raising his eyebrows.
I can figure out that he follows me here, no wonder he heard my sobbed.
I smile weakly to him and slowly nodded. The next thing i knew Virian grab me into his chest and hugging me tightly.
"He never deserve you,"he said in low-tone while hugging me. I feel comfortable with his hug, i feel safe and I found someone's showing his affection to me.
That's how realization hits me,
'hindi natin kailanman matuturuan ang puso ng umibig, dahil kahit pa may taong handang iparamdam sayo kung gaano ka niya kamahal, gaano ka-importante sa buhay niya kung talagang hindi siya ang tinitibok ng puso mo balewala lahat. Although, magkakaroon siya ng puwang sa puso mo but that wasn't the same to your truly love. You can't love him the way he wanted, the way he give to you'
Virian kissed my forehead,napapikit ako ng mata sa ginawa niya. I continuously smile, a bitter one.
"Let's go inside cause our beloved boss called an urgent meeting that's why I follow you here."he gently said while placing my messy hair at the back of my ear.
"Okay." I weakly respond to him.
Virian held my hand, like an other couple do. I want to protest but my mind telling me not. Dahil pakiramdam ko nakahanap ako ng kakampi at taong pinoprotektahan ako. Virian was my unexpected hero.
I heard a many mumbling after I and Virian made entrance. Who wouldn't be, we walking inside of the company until in conference room while virian holding my hands tightly like he was afraid to loss me.
When kaya ang time na kaya ko na suklian ang lahat ng ginagawa ni Virian para sakin. Hindi kailangan sabihin ni Virian kung ano ako para sa kanya dahil ramdam ko, more than friends ang turing niya sakin.
I feel sorry for him also for myself.
"Are you sure you want to go inside? You know I can make an excuse."he worriedly ask.
I smile weakly,
"You don't have too, shall we inside." I softened reply.
He just sighed, before he opened the doors for me to get inside of Yuri Office. Virian consistently holding my hand. Bumungad samin si Yuri nakatanaw sa kanyang glass wall which is kitang-kita niya ang mga naglalakihan buildings na katapat lang din ng building namin. There is importants shareholder sitting on the couch watching my arrival.
"Hmm,"pa-agaw attention ni Virian kay Yuri.
Yuri look us, he was directly looking on Virian hand which holding mine. I nervously slowly remove my hand to virian. Naniningkit ang mata ni Virian at nagtataka sa inasta ko tipid ko lang siya nginitian at umupo sa pwesto ko. He did the same too.
"I'll be coming back in New York to continue our project on that country, and the other side.." Yuri paused and glance me.
"Since Ms. Clar.. I mean Mrs. Fimescar Larckstone busy on her new life enjoying her being wife.."mapait na ani nya.
"I decided to appoint Ms.Dariels to be a new Acting CEO."
"What?"
Nagulat ako sa naging desisyon niya na hindi manlang ako tinatanung kung gusto ko ba tanggapin ang kanyang ino-offer? Kung handa ba ako sa ganitong responsibility? Hindi ako si scar.
"Is there any disagree with my decision?"Yuri doesn't mind my reaction not even give me a glace.
What I am expecting for? I know why his doing this after all.
Walang sinoman umalma sa naging desisyon ni Yuri, sympre sino tutol. Siya ang CEO! no one dares with his decision once he already made his decision and everyone knows that.
"Meeting adjourned." Yuri dismissed the director's.
Sa totoo lang wala ako na intindihan kung ano ba ang meron sa meeting namin. I was too occupied.
"Shall we?" Aya ni Virian sa gilid ko.
Akmang tatanggapin ko ang kamay ni Virian.
"You may go first, Mr. Gaylon. I need to talk Ms. Dariels some private matters." Yuri interrupt us.
I was pleading in Virian but he sighed deeply, with that I lose my hopes.
"I'll wait you on your car."he said softly, before he kiss my forehead.
Parang gusto ko tumayo at humabol kay Virian sumama sa kanya palalabas ng conference room. Dahil alam ko mas magiging ligtas ako sa kanya.
"Don't you dare." Nanindig ang aking balahibo ng mahigpit na hinawakan ni Yuri ang wrist ko.
I gulped and weakly staring the paired of his madness eyes.
"A..ano ba yon?"kabadong tanung ko sa kanya at pwersahan kong kinalas ang kamay noyang nakahawak sa wrist ko.
"Bend," utos niya.
Nanlaki ang aking mata sa gulat. Marahas ako tumayo.
"Tama na! Aalis na ako." Galit na sighal ko sa kanya.
Hindi ko na kailangan pa tanungin kung ano ang kanyang ibig sabihin.
"Don't make me." Tiim bagang banta niya sakin.
Pinaghika-takutan naman ako.
"One.."he start counting make me confused and scared.
I was still standing in front of him.
"Please.. don't do this to me." I begging..
Pero matigas si Yuri. Kinalas niya ang kanyang belt, inilabas niya ang kanyang tinatago-tago.
"Now!"sighal niya sakin.
Naluluhang lumuhod ako sa harapan niya. Nanginginig ang aking kamay na hinawakan ang kanyang alaga. I closed my eyes, while stroking his manhood.
"open your mouth." he order.
I pleading staring him, wishing to give me a mercy even just a litte but my hope all vanishes when Yuri lost himself. He grab my hair force me to open my mouth when he got a chance he put inside his manly to my mouth. He tightened more my hair so I could not resist what inside of my mouth.
Naunang mag-ayos si Yuri samin dalawa. Matapos niya ako babuyin, mabilis siya nagbihis at lumabas ng kanyang opisina. Ubos ang aking enerhiya ng pinilit ko ayusin ang aking sarili. Masyado nya inubus ang lakas ko para sa kahalayan na ginawa nya sakin.
"Ito ba? Ito ba ang ginagawa nya sayo?"nanigas ako sakin kinatatayuan ng matapos ko lumabas sa kanyang opisina.
Virian was fuming mad, he furiously staring me. I'm afraid to speak with him,afraid that he might explode to my words come out in my mouth.
He stepped closer.
"Tell me!"He yelled at me.
Na nginginig ang aking labi, nangangatal. Hindi ko alam kong ano dapat kong sabihin kung may dapat ba ako sabihin.
Wala sa sariling niyakap ko siya.
"I'm tired,so much tired"paos na anas ko.
Naramdaman ko ang malalim na pag-hinga niya senyales na siya ay nagpipigil ng kanyang galit. Hindi naglaon niyapos na nya din ako.
"Magpahinga kana." Bulong niya.
Kung sa ibang tao ang salitang 'magpahinga kana' ay napaka simpleng word lang pero sakin double o higit pa ang ibig sabihin.
Ipahinga ko na ang sarili ko, puso ko, at isip ko.
Dahil ubos na ubos na ako. Pagod na pagod na ako.
Pero pahinga lang ba ang kailangan ko o dapat na ako tumigil? Pero,kaya ko ba? Nakakatawang reyalidad kahit gaano ko kagusto tumigil nguni't hindi ko makuhang huminto dahil sa libo-libong sakit ang nararamdaman ko naghahanap pa din ako ng dahilan para mahalin pa din siya.
What a stupid heart that i have..
TO BE CONTINUE.....
A/N: Don't forget to vote and Comment and also don't forget to follow me. I demand comment guys so yon lang happy reading muah!