Yolun sonu görünüyor
928 Words
Hazan
“Hazal kardeşim”
Gitti. Canımın canı. Gitti diğer yarım, kalbimin yarısını oluşturan annemin karnında bile yanımda olan sırdaşım.
Yüreğim parça parçaydı şu an. İkizler arasında hep bilinmez bir bağ vardır biri acı çekince diğeri de çekerdi.Kurşun bana sıkılmış gibi hissediyordum. Ellerimi yüzümden çekmek istemiyordum. Bunu görmeye hazır değildim.
İnsan nasıl kardeşinin ölüsünü görmeye hazır olurdu ki.
Çıkan çığlığım feryadım bütün köyü inletiyordu sanki. Ellerimi çekmeye korkuyordum.
Ama ne zaman olsa karşılaşacaktım bu tabloyla. Ağır ağır ağlaya ağlaya ellerimi yüzümden çektim. Göz kapaklarım yaştan ağırlaşmış açılmıyordu.
Kafamı kaldırınca şahin bana bakıyordu şaşkın donmuş ve korkar bir şekilde.
Karşıma baktığımda hazal dimdik ayaktaydı. Üstüne baktım ne bir kan ne bir yara vardı. Hala gözlerini nefretle dikmiş karşıya bakıyordu.
“Hazal” dedim sessizce.
Osman ağaya baktığımda silahı havaya doğrultmuştu. Ona sıkmamış havaya sıkmıştı. Hazal yaşıyordu.
Babam Osman ağanın ayaklarına yapışırken ben ne yapacağımı şaşırdım.
“Mehmet kızlarından birinden vazgeç” dedi.
Babam şaşkınca kafasını kaldırdı. Bu ne demekti?
“Ağam yapma kurban olayım”
“Kızlarından birini seç birini ömrünün sonuna kadar görmeyeceksin.”
“Nasıl yaparım kıyma canlarına.Evladını insan nasıl seçer.”
“Beni vurun” diye bir ses çıktı benden.Ona bir şey olursa zaten ölürdüm onun bir sevdiği vardı belki kavuşurdu ama benim bu saatten sonra dünyamda şahinle beraber gitti. O sırada ona baktım şaşkınca bana bakıyordu.
O başkasını sevdiği gün ben öldüm zaten bu saatten sonra ondan başkası ile asla olamazdım.bundan sonra da bir kurşun canımı ondan daha fazla yakamazdı. Benim yaşayacak bir günüm kalmadı. Kalsada hevesim kalmadı.
“Beni vurun ama kardeşime dokunmayın bırakın gitsin. “ gözlerimden yaşlar akıyordu. Öleceğim için değil hayattan umudum kalmadı diye. Yavaş yavaş Osman ağanın önüne doğru durdum. Yolun sonu görünüyordu.
Ama mutluydum ölürken en son gördüğüm yüz şahinin yüzü olacaktı. Bu dünyada olmadı ama diğer dünyada seni bekliyor olacağım. Ona doğru baktım son kez. Yanımdaydı. Gözlerinden bir damla yaş düştü. Ona sesimle olmasa bile gözlerimle defalarca bağırdım
“seni seviyorum.”
Babama baktım ondan sonra. Yapma der gibi yüzüme bakıyordu. Üzgünüm baba benim artık ne yaşamaya hevesim kaldı ne bu dünyaya bu saatten sonra banane yazdan bahardan banane borandan kardan.Dünyada görmek isteyeceğim bir gün daha kalmamıştı. Eğer ikimizden biri öleceksek bu ben olmalıydım. Önünde durdum Osman ağanın. Başımı eğdim. Osman ağa gözleri dolu dolu bana bakıyordu. Beni çok sevdiğini kıyamayacağını biliyordum ama bu namus şeref davası olmuştu artık.
Hazala doğru döndü.
“Sen oruspu. Şimdi bu arabaya binip bu köyden gidiyorsun. Ananı babanı bir daha görmüyorsun. Bu köyün girişine geldiğin an alnından vururum seni. Duydun mu?”
Hazal önce ağlamaklı gözlerle bana baktı. Sonra babama döndü. Son kez vedalaştı belki de bizimle. Ardından arkasına dönüp arabanın koluna tutunup baktı ve bindi arabaya. Araba hızlanıp giderken bir adam siyah gölgeli camdan fazla belli olmasa da bize bakıyordu. Sadece gölge gibi görünüyordu. Araba ilerleyerek gece karanlığında kayboldu.
Ben ise artık kaderime razıydım. Ne olursa olsun artık halim kalmamıştı. Bir aşk insanı bitirir mi beni bitirdi.
Osman ağa gözündeki yaşı sildi.Babama doğru baktı. Silahı doğrulttu. Göz yaşlarım kurumuştu.
Azrail birazdan gelecekti belki de.
Babama döndüm dedim.
“Baba annemle kardeşim sana emanet.Annemi ne olur bir gün olsun üzme. Gözünden bir damla yaş akarsa hakkım helal değildir sana .”
Babam ağlaya ağlaya kafasını salladı.
Sonra tam önünde eğildim. Vurması için.
Şahin bir anda bağırdı.
“Baba dur.” Sonra beni kolumdan tuttu arkasına aldı.
“Napıyorsun bu kızın suçu ne”
Saatler sonra ilk defa tepki vermişti. Belki de şoku daha yeni geçmişti. Beni arkasına alınca önümde kalkan gibi durdu şimdiye kadar kendimi hiç böyle korunmuş hissetmemiştim. Sırtına başımı yaslayıp ağlamamak için zor duruyordum.
“Olum töreler böyle. Rezil olduk”
Osman amcanın beni çok sevdiğini bende biliyordum ama yapacak bir şey yoktu böyle görmüşler böyle gideceklerdi.
“Bu kız niye ölüyor bu nasıl bir saçmalık. “
Bağırıyordu babasına. Ben ise hala arkasındaydım.
“Ölmesin mi istiyorsun” dedi babası ona sakin bir şekilde.
“Baba insan niye birinin ölmesini istesin o benim arkadaşım sonuçta “
Hatırlamıştı beni sonunda çocukluğumuzu, beni , oyunlarımızı.
“ O zaman tek bir çaren var ağa olarak”
“ Ne söyle ne ise onu yapacam”
“Onunla evleneceksin kabul ediyor musun”
Bir anda bende arkasından çıkıp Osman amcanın söylediğinde ciddi olup olmadığına baktım. Ciddi duruyordu.
“Baba ne alakası var bununla.”
“Soranlara hazan atandı babası izin vermeyince köyden kaçtı ailesi reddetti diyeceğiz. İkisini anası babası bile ayırt edemiyor. Kimse anlamayacak.
Hazan artık hazal olacak. Hazan ise ölü.”
Şahin şaşkınca bana bakıyordu bende önce babama baktım sonra ona. Babamın gözünde bit umut ışığı vardı. Belki de iki evladının da yaşıyor olma mutluluğu.
“Hazan ile evlenmeyi kabul edersen yaşayacak. Kabul ediyor musun?”
Bana fikrimi soran bile yoktu. Sorsalar da ne değişecekti ki. Ölümden az önce dönen bir insandım ne olsa kabul edecektim.
Şahin ise kafasını iki yana sallıyordu. Kabul etmeyecek gibi. Hayır der gibi.
Benimle evlenmek onun için bu kadar kötü müydü. Ölmemi isteyecek kadar bile katlanamıyordu bana.
“Olmaz o olmaz”
Delirmiş gibi kafasını sallıyordu. Beynime az önce yemediğim kurşunu kalbime yemiştim. Ölsem daha iyiydi şunu duymaktansa ölsem daha iyiydi.
“O zaman ölür sen seçimini yap.”
Bana baktı tekrar. Gözümden düşen bir damla yaş onun omzuna düşmüştü.
“Yapamam” diye fısıldadı bana doğru.
Anladım der gibi kafamı salladım.
Sonra önüne tekrar geçtim Osman ağanın beni öldürmesi için.
Son kez aya bakmak istedim. Son kez yıldızlara. Bir ay doğmuştu sanki o an. Akşamdan beri fark etmediğim. Bu ay sanki diğer gördüğüm aylardan daha güzeldi. Çok güzeldi. Belki de aklımda kalacak son ay diye.
Aklımda kalan sonlar en güzeliydi.
Son ay ve son bakış. Gördüğüm son bakış şahininkiydi.
- Writer
