Hold Me Still

Chapter 10

Chapter 10

Kaagad akong nagpalit ng damit.

Ang awkward.

Kanina lang go na go ako na awayin siya pero matapos marinig ang mga sinabi ni Aling Martha nagulo ang isip ko. Ang hirap lang paniwalaan ng mga sinabi niya sa akin kanina. Kahit anong pilit kong isipin hindi ko talaga magawang maniwala.

Naabutan ko sa sala si Garren, naghihintay na. May dala itong payong.

"Hindi naman siguro ako susugurin ng girlfriend mo dahil galing ako sa mansyon mo?" banat ko.

Naglalakad na kami palabas ng mansyon. Ewan ko ba minsan talaga hindi ko mapigilan ang bibig ko.

Tiringka ang init. Tumatagaktak na ang pawis ko.

Sana pala nung sinabi ni Garren na ihahatid niya ako gamit iyong sasakyan nila ay pumayag na ako. Sana hindi na ako nag-inarte pa! Ayan tuloy bilad na bilad ako init kahit na may payong naman kaming dalawa.

Si Garren din pala ang naghawak noon, nagpresinta siya. Mas matangkad siya kaya kung ako ang hahawak mangangalay ako kaagad.

Hindi ko alam kung anong reaksyon niya sa sinabi ko pero matagal bago siya nakasagot.

Teka secret lang ba iyong kanila ni Candy? Dapat ba tumahimik na lang ako at nagpanggap na walang alam? Ang hilig talaga sa mga sekreto. Hanggang ngayon wala pa rin pala siyang pinagbago. Nakakaawa naman ang nobya niya kung ganoon nga.

"Bakit ba palagi mo na lang pinagpipilitan na may girlfriend ako? Girlfriend? Wala ako non,”

Tipid niyang sinagot ang tanong ko pero nahihimigan ko ang inis sa boses niya kaya napatingin ako sa kanya, hindi makapaniwala.

Really, Garren? You have no girlfriend? Parang hindi naman totoo. I sneered with that thought. Masyado naman indenial ang isang iyo.

Ayos lang naman kung ganoon nga. We were just an acquaintance. Hindi naman ako madaldal para ipagkalat iyon kung sakali na meron nga.

"Talaga? Eh iyong Candy? Diba close kayo noon, 'wag mong sabihin na hindi mo iyon nagustuhan man lang?" tanong ko pa.

Why am I pushing it anyway? Wala naman akong mapapala. Anong nangyari sa mind your own business mental note, Kali?

Daig ko pa ang pulis na nag-iimbistiga. I should stop this.

"Kaibigan ko lang iyon. I never had a girlfriend... after you. Nag-focus ako sa farm."

Napipi ako bigla sa pag-amin niya. Maybe because I’m expecting him to answer differently.

Parang hindi ko matanggap. My mind wants to think the worst out of him para naman majustify ko itong galit ko sa kanya pero kabaligtaran ang mga sinasabi at kinikilos niya.

Sa huli parang kinarma lang ako sa ginawa ko. Hindi ko inaasahan na iyon ang sasabihin niya. I’m dumbfounded. Bigla parang nawala lahat ng gusto kong sabihin sa kanya. But the anger? Its still there.

What the heck Kali?

Inumpisahan mo tapos nganga ka ngayon.

I’m not affected. Impossible.

But how come?

Parang ayaw kong maniwala. Kahit nasa probinsya na siya imposibleng walang ni isa ang sumubok na magpapansin sa kanya. No sane man can resist a woman’s charm, especially like Candy.

Candy is an ideal woman. Lahat na yata nasa kanya na. I will understand if Garren will fall in love with a woman like her.

Isa pa palagi silang magkasama.

Pero ang marinig iyon mula sa kanya ewan pero parang may something akong naramdaman sa sinabi niya. Like a sense of pride? Knowing that I'm his first and still holding the title as his only girlfriend, which is past tense since we’re done a long time ago.

Tumawa ako para mawala ang awkwardness, grabe siya sumagot literal na straight to the point.

Nagtagal ang titig ko kay Garren. I wasn’t expecting him to confirm my allegations towards him.

Hindi girlfriend pero kilala ng mga kasambahay? At gusto niya na paniwalaan ko iyon?

Pinanliitan ko siya ng mga mata. Kahit pa anong sabihin niya hindi pa rin magbabago ang tingin ko sa kanya. He will always be the person who betrayed me. Kahit pa pumayag akong ok na kami, I will never forget the misery he put me through. I can forgive but I will never forget.

“And you think I will believe that? Bakit ba itatanggi mo pa? It’s not like you are cheating or something. Besides, I'm not the type to kiss and tell. Kaya ko naman magtago ng sekreto.”

Walang preno kong sabi. Medyo iritado na rin. He did not react, akala ko mapipikon siya pero parang wala lang iyong sinabi ko. He’s unbothered na mas lalong kinainisan ko.

At this point parang gusto ko na lang makita ang reaksyon niya. Pero mukhang wala siyang balak na ibigay iyon sa akin.

“I know we did not end well… but I’m telling the truth. Wala akong nakikitang rason para magsinungaling tungkol sa bagay na iyan.” There’s sincerity in his voice. Ramdam ko iyon.

Napanganga na lang ako sa mga sagot niya sa akin. Hindi naman siya naiinis. Why am I expecting a different reaction from him? Para patunayan na tama nga ako all this time?

Because the way I see it, parang hindi siya iyong taong gagawa ng bagay na ginawa niya sa akin noon.

Na parang ilusyon ko lang ang lahat ng nangyari. Ang pang-iiwan niya at pananakit sa akin.

“Ok. Fine kung iyon nga ang totoo pero don’t expect me to believe in your lies. Remember? Something?” may diin sa bawat salita ko, I make sure to emphasize it. He stiffened with my retort. May mali ba sa sinabi ko? Bakit parang nabuhusan siya ng malamig na tubig. Ah, kasi guilty siya.

Naiwan ko siya sa paglalakad. Hindi na ako nagdalawang isip na bagalan ang lakad at dumeretso na. Hindi ko alam kung sinundan niya pa ako dahil siniguro kong mabilis ang lakad ko at hindi ako lumingon pa.

Bahala siya kung gusto niya pa akong sundan o umuwi na lang siya sa kanila. Wala naman akong pakialam…

-

Himala na nakauwi ako at natandaan ko ang daan pabalik sa bahay. Parang may sariling utak ang mga paa ko at kusa na lang akong dinala sa tamang daan.

Parang sirang plaka na paulit-ulit sa utak ko ang sinabi ni Garren. Inis kong sinapo ang mukha ko. Bakit ba apektadong-apektado ako sa pag-amin ng mokong na iyon?! Ano naman ngayon kung hindi nga siya nagka-girlfriend? Bakit parang nagbubunyi pa ang puso ko!

Nababaliw na yata ako.

Sa kwarto ko kaagad ako dumeretso. Buti na lang talaga at wala akong nakasalubong dahil natitiyak kong magtatanong ang mga iyon kung bakit bigla na lang akong nawala. Hindi ko naman pwedeng sabihin kung saan ako nanggaling.

I don't want people to think that there is something going on between us.

Ayoko na rin ipaliwanag pa ang sarili ko. Tama na iyong naging pag-uusap namin ni Garren kanina.

Si Mama wala rin. I have no idea where she is right now pero mas maigi na rin na wala siya. I don’t have the energy to argue with her as well. Besides, I'm trying to get on her good side. Mas makakabuti na lumayo muna ako pansamantala habang hindi pa ako nakakaisip ng solusyon sa problema ko.

Kailangan kong makaisip ng plano sa lalong madaling panahon. I can’t stay here.

Mabuti sana kung buhay probinsya lang ang kailangan kong harapin na pagsubok sa araw araw pero ang mapunta sa isang lugar na naroon ang taong ayaw kong makita? Di bale na lang.

Nakaidlip yata ako dahil paggising ko wala nang araw. Wala naman akong masyadong ginawa sa araw na ito pero pagod na pagod ako kaya nang hinila ng antok hindi na ako nanlaban pa.

Kinusot ko ang mga mata at nag-inat. My brow creased when I heard a loud noise coming from the outside.

Anong meron? I shrugged it off. Baka sina Lola lang at ibang kasamahan nila sa bukid.

Pumunta akong banyo para mag-ayos ng sarili. Kumuha na rin ako ng t-shirt at shorts at nagpalit.

I like these kinds of clothes because it's comfortable. Pinagmasdan ko pa ng maigi ang sarili ko sa salamin bago ako tuluyang lumabas ng kwarto.

I was shocked to see people I’m not familiar with inside the house. Sa kusina sila pumupunta at paglabas ay may dala dala na. Kung hindi plato at mga kubyertos ay mga pagkain naman.

Parang wala naman nabanggit sa akin sina Lola na may celebration pala sa bahay.

Paano na lang kung hindi ko narinig iyong ingay, edi lumabas akong mukhang bruha.

“Nandiyan ka lang pala sa kwarto mo! Alam mo bang kanina pa kita hinahanap Kali?” bigla na lang sumulpot si Lucy sa tabi ko.

“Anong meron? Bakit ang dami yatang tao sa labas na mga hindi ko kilala?” ako, binalewala ang tanong niya kanina dahil mas curious ako kung bakit sila nandito.

Lucy crane her neck to see where I’m looking at, “Ah, may celebration kasi di ba umuwi kayo galing Maynila at ito ang unang beses. Plano na ito kahapon pa pero dahil tulog ka at nakalimutan ko ring sabihin kaya ayon, surprise!”

Talaga? Ginawa nila iyon para sa amin?

Is that really a big deal na umuwi kami rito ni Mama? Sabagay, since I was young, never akong dinala rito ni Mama for some unknown reasons. Hindi na rin naman ako nag-uusisa because I was too young back then.

Minsan nacucurious din naman ako sa kung saan lumaki si Mama pero dahil hindi maganda ang relasyon naming dalawa hindi na rin ako nag-abala pa na magtanong. Nakontento na lang sa kakarampot na impormasyon.

Si Lucy may hawak na ring plato.

“Tara na sa labas! Ang daming pagkain…” pag-aya ni Lucy, hindi pa nga ako umoo sa alok niya pero nahila niya ako kaagad palabas ng bahay papuntang terrace.

May nakahilera nga na lamesa sa labas at may mga nakahain na roon. May malaking tarp na nasa itaas at nagsisilbing bubong. Everyone’s busy helping each other. Nakakamangha lang tignan na ganito sila ka-close sa isa’t-isa.

Ang simple lang ng buhay nila pero halatang masaya. Nakakapanibago, sa Manila kasi wala naman ganito. Kami lang ni Mommy sa bahay at pati si Manang tapos palagi pang umaalis si Mommy. After Papa died ganoon na lang kami palagi. At least we are not like those who are

pretending that everything is ok.

Kaya ako lang talagang mag-isa.

Si Dylan naman busy din but he makes time for me. Kahit ano pang schedule sa araw na iyon hindi siya nagdadalawang isip na paglaanan ako kahit ilang oras. Kaya nga sobrang naappreciate ko siya.

Ayoko nga lang na iniistorbo siya but I’m grateful for his presence. I know and I'm aware that he has a huge responsibility that needs to be taken seriously. Nag-iisa siyang anak at taga-pagmana kaya not like me who's still depends on her mother.

Gusto ko rin sana na humanap na ng trabaho but I'm still not ready for it.

Kung ganoon lang talaga baka wala ako dito. There is no way I will let my mother control me kung sakali na kaya ko ng tumayo sa sarili kong mga paa. I will surely leave home. That's the plan pero habang wala pa ako roon, susulitin ko muna na wala akong responsibilidad na

kailangang harapin.

May mga iilan akong nakikita na hindi pamilyar sa akin. Sina Lola at mga tita ko abala rin. Si Mama hindi ko pa rin nakikita. Nasaan naman kaya 'yon? Himala na wala siya para sermunan ako. Or ipaalala sa akin ang kasalanan ko bagay na palagi niyang ginagawa. Hobby niya na nga yata na sermunan ako kapag may makukuha siyang pagkakataon.

Na para bang hindi makukumpleto ang araw niya kapag hindi niya ako napapagalitan.

"Sino ba iyong dalaga na iyon? Ngayon ko lang yata nakita?"

"Ah, anak iyan nung isang anak ni Manang. Iyong nag-Maynila."

Kumunot ang noo ko sa mga narinig. Ang tsismoso naman ng mga tao rito. Hindi ba nila nakikita na naririnig ko sila?

I continued watching them but someone caught my attention. Si Garren, kasama si Candy.

Anong ginagawa nila rito? Invited din pala ang dalawa.

Nakakawala naman ng gana. Hindi ba pwedeng lumipas ang araw na narito ako na hindi ko sila nakikita?

Nanatili akong nakatitig sa dalawang bagong dating. Parang kanina lang magkasama kami ni Garren and he was denying his relationship with that Candy pero sa nakikita ko ngayon, I don't think he is telling the truth.

Ano pa nga bang bago?

Nakalimutan ko na malapit nga pala si Garren sa pamilya ko rito. Akala ko ba walang namamagitan sa kanila? Eh bakit parang magdedate lang? I know I don't have the right to get angry pero hindi naman tungkol doon ang ikinagagalit ko.

It's the fact that he lied to me. What for?

It's not like I will tell people about their relationship kung sakali na sekreto nga iyon.

Garren is wearing his usual outfit, a matching t-shirt with pants. His hair's still wet from the shower.

Meanwhile, Candy is wearing a summer dress. Pansin ko na mahilig siyang magsuot ng ganoon lalo pa iyong mga vibrant ang kulay. Bumagay iyon sa kanya lalo pa at may maputi siyang kutis.

She looks like Dylan's model friends. Wala siyang ginagawa pero she can effortlessly get the attention of many. It's as if she's a flower in the middle of a field. She paired it with a flat sandals at kasalukuyan ang dalawa na nakikipag-usap sa mga taga-rito.

Wala sa sarili akong napatingin sa suot ko. Iyong suot ko parang napadaan lang. Iyong tipong bibili lang sa tindahan look. Wala namang dress code pero parang na conscious ako ng konti.

Disente naman ang suot ko pero wala pa ring panama sa kay Candy.

Why would I feel insecure? This is my style.

“Tignan mo, magkasama na naman iyong dalawa. Mukhang wala ka ng pag-asa pinsan,” pabiro akong siniko ni Lucy at nginisian pa ako ng nakakaloko. Hindi ko pinansin ang pang-aasar niya. Naiinis ako.

Syempre ayokong ipakita sa kanya na naapektuhan ako. Eh ano naman ngayon kung sila nga?

It's none of my business.

Sumimangot na lang ako at hindi na nagsalita pa. Nagpaalam si Lucy sa akin na tutulong muna raw siya sa pag-aayos. Gusto kong sumama pero ayaw niyang pumayag. Nakakainsulto na porke hindi ako marunong sa gawaing bahay eh hindi na niya ako mapagkakatiwalaan.

"Kami na muna ang bahala! Para sa inyo ang salo-salo!"

Ang ending pumasok na lang ako sa loob ng bahay, kaysa naman makita ko pa iyong dalawa.

Ang sakit lang sa mata. I snorted when I remember what Lucy said. Ano namang kacele-celebrate sa pagdating namin? Wala namang espesyal doon maliban sa nakakaout of place.

Kung hindi ko lang sana kailangang magpagood shot kay Mama baka tumakas na ako. I hate this kind of parties lalo iyong sinecelebrate on my behalf. I stopped celebrating after Papa left.

Siya lang naman kasi ang nakakaalala sa mga importanteng araw sa bahay. At si Garren, noon. Si Mama? I don't know. Baka nga pakasalan niya na ang trabaho niya sa sobrang busy niya.

Hindi ko na maalala ang huling beses na nagcelebrate ako na kasama siya. Si Papa ang madalas kong kasama.

Inabala ko ang sarili sa pagkalikot sa phone ko. Mahina ang signal kaya mas lamang pa ang pagkabugnot ko kaysa sa paglilibang sa sarili. Wala naman akong ibang magawa kaya nakontento na lang ako sa pagtingin ng mga pictures sa gallery ko.

Miss ko na ang Maynila.

Not really my friends but the freedom.

Ang hirap talaga kapag nasa isa kang lugar na wala kang ka-close. Hindi ko alam kung anong gagawin para hindi magmukhang ewan dito.

Gustuhin ko man na magmukmok na lang sa kwarto, nakakakonsensya na balewalain itong inihanda nila. Masama lang ang ugali ko pero may puso pa rin naman ako.

Napagdesisyunan kong lumabas na lang muna pero sa kusina ako dumaan, mahirap na at baka makasalubong ko iyong dalawa. Gusto ko nang bumalik sa Maynila. I feel like I don’t belong here, or even there but at least I’m used to my life there.

I don't mind being alone. Kaya lang naman ako sumasama sa mga kaibigan ni Dylan ay para malibang. Matagal ko ng tinanggap na hindi ako magiging welcome roon. I already stopped fitting in. What's good about not expecting is that less disappointment. Basta hinahayaan nila akong sumama sa kanila ok na ako roon.

Humanap ako ng pwedeng matambayan pansamantala dahil iniwan ako ni Lucy. Kapag nakita ko talaga iyon malalagot siya sa akin. Siya dapat itong kasama ko.

Pumuwesto ako sa may garden ulit pero nasa likod naman. Ang dami namang garden sa bahay na ito! Walang masyadong tao roon.

Finally, a peaceful place.

“Bakit parang ngayon lang umuwi iyang anak ni Manang? Hindi ko pa iyan nakikita, kahit pasko o bagong taon at iba pang mahahalagang okasyon ay wala naman," kwento nung isa.

Kumunot ang noo ko sa narinig. Hindi ba nila ako napapansin? At sino iyong pinag-uusapan nila?

"Naku wala ni anino! Aywan ko ba kung bakit bigla na lang umalis. Ang alam ko may nangyari pero hindi ko lang sigurado dahil wala rin naman nakakaalam. Himala nga at umuwi iyan dito at isinama pa ang anak," eksaherada nitong kwento.

"Aba ay dapat lang! Hindi habang buhay nandyan ang nanay at tatay niya. Baka kapag bumalik siya huli na. Nakakalungkot lang na nabalo siya ng maaga..."

Uminit bigla ang ulo ko sa mga narinig.

Bakit ba ang big deal sa kanila na umuwi si Mama rito sa probinsya.

Tuloy-tuloy ang usapan nung dalawa. Hindi ko alam kung dumayo lang ba sila rito para makitsismis o ano. I hate that they were talking my mother in that manner. Na para bang may kasalanan siyang ginawa. We're not ok but I still don't want people bad mouthing her.

May masama ba kung pipiliin ng isang tao na lumayo? Why do they always associate leaving to committing a mistake and running away. Hindi ba pwedeng mag-explore lang? Kung ako si Mama baka ganoon lang din ang gawin ko.

Wala naman masama kung hindi ka makokontento sa buhay na mayroon ka at maghangad pa ng mas higit pa rito.

"Mawalang galang na po, itatanong ko lang sana kung saan iyong banyo?" may biglang sumingit sa usapan nung dalawa. Hindi ko na kailangan pang lumingon para malaman kung sino iyon, si Candy.

Pagkasabi niya noon himala na nagsialisan ang mga nagkukwentuhan. Ginawa niya ba iyon para itaboy iyong mga nag-uusap?

"Andito ka lang pala! Bakit wala ka roon sa labas? Many people are dying to meet you."

Magiliw na pahayag ni Candy nang makalapit sa akin. Mapakla akong ngumiti, lumayo na nga ako nahanap pa din.

Ngumiti ako ng mawalak, "Mas gusto ko rito. Saka na lang ako pupunta kapag naguumpisa na,"

I did not try to hide the displeasure I felt when she approach me. Hindi ako plastic na sasakay sa trip niya. She already knows that and yet nagpupumilit pa rin siya na lapitan ako. Mahirap bang intindihin iyon?

"You know I also hate you but then I'm trying to be civil here. Sana ganoon ka rin. Can we become friends hindi imposible di ba?" sabi niya pa.

Tumaas ang kilay ko sa biglang pag-iiba ng ugali niya. Look who’s showing her real colors. Akala ko napakainosente nasa loob naman pala ang kulo? Can’t believe Garren likes this woman.

She's really getting on my nerves.

"Ano bang gusto mo? Mukha bang gusto ko ng kausap? Di mo ba gets iyong salitang privacy and respect? Because the way I see, you are lacking with some"

Kapag talaga naiinis ako lumalabas ang pagiging pasmado ng dila ko. Hindi ko na mapigilan na magsalita kahit pa masakit iyon. Kaya nga palagi kaming magkaaway ni Mama. She always provokes me at kapag naiinis na ako nagagalit na siya. Na parang wala siyang ginawa para magreact ako ng ganoon.

Napawi ang ngisi ni Candy, hindi niya siguro inaasahan na lalabanan ko siya. Kung hindi na sana siya lumapit hindi siya makakatikim sa akin. Gusto niya akong inisin? Fine we will play her game. Siguraduhin niya lang na kaya niyang makipagsabayan sa akin.

"Why are you so rude? I'm just being nice?"

Tinaasan ko siya ng kilay, bakit biglang nagbago ang mood? Parang kanina lang nanggigil na sa akin pero ngayon dinaig pa ang maamong tupa.

Lumingon ako at sa nandoon pala si Garren, pinapanood kaming dalawa ni Candy. Kaya naman pala biglang bumait.

Bago pa ako makasagot umalis si Candy sa tabi ko at malawak ang ngiti na lumapit sa pwesto ni Garren.

Parehas ko silang sinamaan ng tingin na para bang bubulagta sila bago ako tumalikod at pumasok sa bahay.

Nagbago na ang isip ko, hindi ako magtatago.

Nag-umpisa na ang kainan. Many people were invited and they were all smiling at me whenever they saw me. Nakaka overwhelmed dahil hindi naman nila ako kilala pero they treated me as if I belong here. This might be the first time that I don't feel like I have to fit in just to please people.

May mga ilan akong tita na inaalok akong kumain. I decline them politely because I'm with Lucy. Game na game itong ipakilala ako sa mga kakilala niya. Hila-hila niya ako kahit saan siya magpunta. Hindi na lang ako nagpoprotesta dahil ayos lang din naman kaysa tumunganga ako sa kawalan.

May tumutugtog na karaoke at may mga nakapila na para ilagay ang mga kanta nila. Samantala marami na din ang nakapila sa lamesa na may mga pagkain. Sobrang sayang tignan ng mga tao, they look so lively. Kahit simple lang ang buhay nila, they still manage to smile.

"Ito nga pala ang pinsan ko si Kalila, pero Kali na lang. Galing siyang Maynila," si Lucy at ipinakikilala ako sa mga panibagong kaibigan. Akala ko tapos na siya. Bakit parang lahat yata kaibigan niya?

Isang matangkad na binata ang nasa harapan ko. He looks ok but he is shy lalo pa nang iniabot sa akin kamay. Is he blushing?

"Nice to meet you all," saad ko at nginitian sila.

"Si Lance iyan, ito naman si Lotty at si Ana. Sila talaga ang mga kaibigan ko. Magkakaklase kami simula grade 1." kwento pa ni Lucy.

May mga table na nakahilera sa labas at niyakag ako ni Lucy sa isang bakanteng lamesa kasama ang mga kaibigan niya. Mas matanda ako kay Lucy kaya naiilang ako sa mga kaibigan niya. Baka kasi iba pala ang mga gusto ko sa mga hilig nila at mas maging awkward pa kung iimik ako.

Pumunta kami sa table na may may pagkaing nakahain. Marami ang mga iyon at may ilan na hindi pamilyar sa akin. Masipag si Lucy sa pagpapaliwanag sa akin ng mga pagkain na hindi ko kilala. Nagsusuggest din siya ng mga dapat kong tikman na sinunod ko naman.

Pagkatapos naming kumuha ng mga pagkain doon kami sa table dumeretso. Ngayon ko lang naramdaman na hindi pa pala ako kumakain dahil kumalam ang tyan ko. Tamang tama na ang daming masasarap na pagkain sa plato ko.

Hindi ko pa rin nakikita si Mama hanggang ngayon. Saan kaya iyon nagpunta? Akala ko ba para sa amin ang handaan na ito? Dapat nandito siya, mukha may ilan siyang kakilala na naririnig kong naghahanap sa kanya. Bahala siya, she's missing the fun here. Mahirap kapag palaging subsob sa trabaho.

Makwento talagang likas si Lucy, she makes our table lively na sinasakyan ng mga kaibigan niya. Kahit pa hindi kami halos magkarinigan dahil sa lakas ng music galing sa karaoke.

Para mas masaya pa yata iyong ganito kaysa sa mga pagsama sama ko sa mga bar na madalas pinupuntahan ng mga kaibigan ni Dylan. Nagpaplastikan lang naman kasi sila roon.

Except for having fun, they go to bars to show off. Kagaya na lang nung isa kong kaibigan kuno.

Ok naman siya pero mahahalata mo talaga na nakikisali lang siya dahil sikat ang grupo.

Ako? I'm just going with the flow.

Bakit nila pahihindian ang kaibigan ng favorite nilang barkada. They tolerate my presence because of Dylan. Kaya nga kahit inis sila sa akin wala silang magawa. No one like to mess up with Dylan Narvaez. He might look like kind and bubbly pero hindi nila alam na masama itong magalit.

Nararamdaman ko na kanina pa ako tinititigan ni Lance. Nung una ayos lang dahil baka kinikilala niya pa ako pero habang tumatagal naaasiwa na ako. Bakit ba ganoon siya makatingin?

I excuse myself from the group. Pero sa totoo lilipat lang talaga ako ng pwesto. Paano ako kakain ng matiwasay kung kada galaw ko nakasunod ang mga mata niya? Ang awkward lang.

At sino ba ang may gusto na tinititigan kapag kumakain? Nakakawalang gana kapag ganoon.

Nakakita naman ako ng tago na pwesto at doon ako nagpatuloy sa pagkain.

Grabe ang saya nila. Mas gusto ko na tumitingin lang kaysa ang makisali.

"Bakit nandito ka sa tago kumakain?"

Muntik ko ng mabitawan ang kutsara at tinidor ko sa sobrang gulat.

Feeling ko tuloy may masama akong ginawa at nahuli ako.

May bigla na lang kasing nagsalita sa gilid ko. Nakatulala pa naman ako sa mga tao. It was Garren, dala dala ang plato niya. Hindi pa ako pumapayag na umupo siya sa libreng upuan na katapat ko umupo kaagad siya.

Wow, ni hindi man lang nagtanong kung papayag ako.

Sinamaan ko siya ng tingin pero dedma lang siya.

"Ano naman ang ginagawa mo rito," mapakla kong tanong, nawalan na tuloy ako ng gana.

"Kumakain?"

Sinipa ko siya sa ilalim ng lamesa. Napadaing siya sa ginawa ko pero ang loko at nagawa pa akong tawanan. Bakit ba nakikipagtawanan ako sa mokong na 'to? Di'ba enemy siya?

"Bakit imbis na ako ang guluhin mo eh yung girlfriend mo na lang na mahilig magfloral dress, akala mo garden,"

Hindi ko intensyon na magtunog nagseselos ang boses ko pero iyon na nga ang nangyari. Garren now looks at me as if I just said a foreign word to him.

"Hindi ko nga 'yon girlfriend ang kulit mo naman. Kung girlfriend ko iyon hindi ako makikiupo dito sa lamesa mo. I will not give her a reason to be jealous."

I have to stay uninterested!

"Whatever,"

Nagtuloy ako sa pagkain nang hindi tumitingin sa kanya. Ang dami naman available na table pero dito pa talaga niya napiling sumiksik.

Kung tutuusin marami siyang kakilala at pwedeng makisalamuha siya sa mga iyon.

Hindi niya ba nasesense na naiinis ako sa pahmumukha niya? Ni maamoy ko pa lang siya ay naiinis na ako.

"What makes you think that she's my girlfriend?" out of nowhere he asked.

"Bakit ko naman sasabihin? Alam mo gets ko naman eh, if you want to keep your relationship in private then go, its not like I will care. Buhay niyo naman iyan. And besides you were always together kaya hindi kasalanan ng mga nakakakita sa inyo na mamisinterpret ang mga kinikilos niyo."

He nodded multiple times, is he mocking me or something bakit parang iba yata nag dating noon sa akin...

"Eh ikaw, mukhang may gusto sa'yo iyong katable mo kanina na lalaki," nagtaas ako ng kilay sa tanong niya. Look who's curious, akala ko ako lang ang tsismosa siya rin pala.

"I don't know? Gusto mo itanong ko?"

Para kaming mga sira dahil nag-aaway lang naman kami. Ni hindi ko na nga naubos ang pagkain ko kasi go na go akong makipaginisan sa kanya. Syempre there is no way I will let him win. Kung hindi pa kami nilapitan nina Lola ay hindi kami aayos. Lola suddenly hugged me.

Awkward para sa akin iyon pero naiintindihan ko na matagal bago kami nagkaroon ng ganitong pagkakataon. Ito pa lang yata ang unang beses na nagkita kami. It was all a first time to me.

"Sana ay mag-enjoy ka, kumain ka pa at marami pang pagkain doon sa hapag,"